Savaş yıllarında kaldı çocukluğum

SAVAŞ YILLARINDA KALDI ÇOCUKLUĞUM

Bu akşam, karlı buzlu sokakları,
Ve üşüyerek dolaşanları
Seyrettim penceremde.
Üşüyen titreyen sesler,
Yankılandı kulaklarımda,
Çocukluğun geliverdi aklıma.
Yalınayak başı kabak ,
Denecek kadar çıplak,
Dolaşırdık titreyerek, morararak.

Savaş yıllarıydı kırklı yıllar,
Yokluk ve sefalet kol gezerdi.
Giyim kuşam nerede ,
Kara lastik bile karaborsada.
Ekmek vesikada, oda bir lokma.

Şimdi düşünüyorum da,
Yokluk ve sefaleti çekmek bir yana,
Özlemlerim, arzularım,
Savaş yıllarında kaldı ÇOCUKLUĞUM.

Cevat Köksal
 
Onlar da yaşadı bu dünyayı güya
Ne güneşi gördüler, ne suyundan içtiler kana kana
Canları ısınmadı, sular da akmıyordu onlara şırıl şırıl

Fark edildiler zaman zaman
Ya açlıktan öldüğünde küçük bedenleri,
Ya ölmesini beklerken başucunda akbabalar


Şiirimden alıntıdır.
 
sayın tntcool ve sayın sosyalist değerli yorumlarınız için sizlere teşekkür ediyor saygılar sunuyorum.
cevat köksal
 
Çok beğendim gayet akıcı, anlatımı harika ve oldukça duru bir şiir olmuş. Gönlünüze sağlık efendim..
 
sayın sukut-u hayal,
degerli yorumunuz için teşekkürler, şiir nedir bilen bir usta olduğuzuz yorumunuzdan belli. saygılarımla...
 
Üst Alt