Safım Belli Olsun..

Nemrut, Hz. İbrahim’in ateşte yakılması emrini verdikten sonra meydanın ortasına, odunlardan çok büyük bir yığın yapılmasını istemiş. Odunlar yanmaya başladıktan sonra alevler o kadar yükselmiş ki, çocuklar adeta bulutların tutuşacağını sanmış. Bütün hayvanlar korkup kaçmış. Kralın askerlerine verilen emir, Hz. İbrahim’in mancınıkla ateşin tam ortasına atmakmış. Bunu yapmalarının nedeni, herkesin bu olaydan ders alıp Nemrut’un ne kadar güçlü bir kral olduğunu anlamasıymış. Ve bir daha kimsenin, İbrahim (a.s) gibi, ona karşı gelmeye cesaret etmeyi aklından bile geçirmemesini sağlamakmış.
Bu sırada bir karınca da ağzında küçücük bir damla suyla koşa koşa ateşe doğru gidiyormuş. Hem de boyu göklere varan cehennem ateşine doğru.
Başka bir karınca, onun bu telaşını görünce hemen yanına yaklaşıp dayanamayarak sormuş: “Hayrola, nereye böyle, ne bu acelen?” Ağzında bir damla su taşıyan karınca, o bir damlayı ellerinin arasına alıp, “Duymadın mı?” demiş. “Nemrut, İbrahim (a.s)’i ateşte yakacakmış.”
Bu yüzden, ben de ateşin olduğu yere su taşıyorum. Bu sözleri duyan karınca, kendini tutamayarak kahkahalarla gülmeye başlamış. “Sen şu ateşe yüzünü dönüp hiç bakmadın mı?” diye sormuş. “Ne kadar büyük. Senin bir damla suyun ona ne yapabilir ki?” Su taşıyan karınca, kendinden gayet emin bir şekilde “olsun” demiş. “Hiç olmazsa safım belli olur”…

Kazanamayanlar Üzülmesin :))
 
Üst Alt