Romantiğin Birliği.

Merhaba

Klasiğin Ve Romantiğin Birliği

Sağduyu ve Duygu ne olursa olsun çatışmak zorunda değildirler. Tam tersine, usun ölçülü, kurallı, dingin güzelliği olan Klasiğin kendisi bir anlatım yeğinliğidir, ve Romantizm herşeyden önce duygudur. Dahası, uygarlık ve doğallık, dinginlik ve devingenlik, evrensellik ve bireysellik, ölçü ve yeğinlik, ılımlılık ve taşkınlık, şimdi ve gelecek, reel ve ideal pekala uyum içinde birarada olabilirler, ve Romantizm sığ modernizme karşı güçlü bir erke kaynağı olarak pekala Klasiğe gereksindiği devimi verebilir. Beethoven bu uyumun olanağını edimselleştirmesinde Mozartın eksik bıraktığı yanı tamamlar, Klasiği çiğnemeden ona heyecan öğesini katar.

Ama gene de Klasiği ve Romantiği birleştiren yan yalnızca bu karşıtların uyumu değildir. Tüm Romantikler Klasik için içten, derin ve sonsuz bir özlem duyuyorlardı çünkü Klasik tüm anlam ve değerini yalnızca geometrinin güzelliğinde tüketmez, ya da yalnızca doğanın dingin güzelliğinde durup kalamaz, ama tam olarak doğallığı aşmada ve kendini imgesel bir dünya ile kaynaştırmada bulur. Yunan Klasiği güzellik dininin anlatımıdır, büyüleyici güzelliği ile duyguyu normalin, sıradanın üstüne, doğaüstüne yükseltir. Bu düzeye dek, Klasik sözcüğün en gerçek anlamında kurgul olduğu için, Doğayı ve Tini kendine özgü bir uyum içinde birleştirdiği için güzeldir.

Tanrısal Güzelliğe, çocuksu bir imgelemin eşsiz incelikteki ve güzellikteki yaratılarına anlatım verdiği için tılsımlıdır. Klasiğin tılsımı onu yaratan imgelemin ona yüklediği gizemde yatar. Ve tam bu sonsuzluğunda Klasik o denli de coşku, taşkınlık ve yeğinlik anlatan Romantiktir. Her ikisine de ortak İdealizm hem Klasiği hem de Romantiği onları ayıran başka herşeyden çok daha yüksek bir düzeyde birleştirir. Romantiği Klasikten ayıran yan Romantiğin varlığa onda yitik olduğu duyumsanan bir tılsımı sanat yoluyla yeniden kazandırma özlemi olmasıyken, Klasiğin bu tılsımı pürüzsüz ve dirençsiz bir akıcılık içinde yaşamın her kıpısında yaratmasıdır.

Olgular kavramlar
Idea yayinevi
 
Goethe ve Romantizmi Eleştirisi

Merhaba

Aklıma işlerin durumunu kötü tanımlamayan yeni bir anlatım geliyor. Klasiğe sağlıklı, romantiğe hastalıklı diyorum. ....
Modern yapıtların çoğu romantiktir yeni oldukları için değil, ama zayıf, düşkün, hastalıklı oldukları için.

Ve antik klas iktir eski olduğu için değil, ama güçlü, dinç, sevinçli ve sağlıklı olduğu için.
Eğer klasiği ve romantiği bu niteliklerle ayırdedersek, yolumuzu görmemiz kolaylaşacaktır.

Romantik konusundaki haklı kaygılarına karşın, Goethe Klasiği ve Romantiği uzlaştırdı,
her zaman sağlıklı bir romantik olarak kaldı.
 
Romantizm ve Evrensel İnsanlık

Merhaba

Çevirileri ile Romantizm çeviridir diyordu, Clemens Brentano Romantikler dünyanın yazınsal hazinelerini günışığına çıkarıyorlardı,
ve Weltliteratur Goethein en değerli kavramlarından biri olacaktı.
Romantizmin amacı, Goethe için, çeviri ve eleştiri yoluyla karşılıklı anlayış ve saygıyı yüreklendirerek dünya uygarlığını ilerletmekti.

West-östlicher Divan (1819) Doğu ve Batı ekinleri arasındaki birliği göstermek için Goethenin kendisinin girişimlerinden biridir.
Schilleri yitirmesinden sonra Goethenin tinsel yalnızlığını bir ölçüde yatıştıran Jenalı genç
romantik kuşağın üyelerinden olan Friedrich von Schlegel yazılarına Yunan ekinini yücelterek başlamıştı.

Ve hiçbir zaman iki karşıt düşünceyi bir araya getirmeyi başaramayan analitik paranoyanın mitlerinden biri olan
sözde romantik ulusalcılık görüşü ile tam bir karşıtlık içinde, Friedrich von Schlegel
Doğuyu Romantik düşünce ve şiirin doruğu olarak görüyordu.

Friedrich von Schlegel
(1767-1845)
 
Üst Alt