Kopan Güneşler

Akşamüstleri gülüşlerinden kopan güneşler
Düştüğünde koynuna karanlık gecelerin
Solgun mabetlerinde yıldız yıldız gökler
Bitkin iç çekişlerle aşkına tapınırdı senin

Yokluğun, hasretinle büyüyen sıcacık
Çırpınır tutkunun batık gemilerinde
Harap gönülleri saran rüzgarların ılık
Son bir nefesdir masumun can verişinde

Türkay Arif Damla
 
Türkay Arif Damar'a, böylesi duygu yüklü bir şiirini bizlerle paylaştığı için
teşekkürler... cevat köksal
 
Üst Alt