• Hoşgeldin ziyaretçi , forumdan daha fazla yararlanmak için buradan üye olunuz...

Ferrari'ye biniyor

  • Konbuyu başlatan mopsy
  • Başlangıç tarihi
  • Cevaplar 0
  • Görüntüleme 1K

Okunuyor :
Ferrari'ye biniyor

mopsy

Emektar
Üye
Merhaba!

SOKAKTA YATIYORDU, ŞİMDİ FERRARİ'YE BİNİYOR

Bir başarı öyküsü bu... Hani zaman zaman inanmakta güçlük çekeceğiniz türden... Bugün dünyanın en başarılı ve zengin 32 ismi arasına giren lezzet ustası Hüseyin Özer' in Tokat'ın Reşadiye ilçesinden başlayıp Londra'ya uzanan yaşam yolculuğu...

Discovery Channel'ın hazırladığı World's Richest People - Dünyanın En Zenginleri belgeseline giren üç Türk'ten biri Özer. Ama karşımızda, "Paralı adam heykeli görmedim hiç meydanlarda. Zengin olmayı değil, adam olmayı istiyorum sadece" diyen biri var. Servetinin 60 milyon dolar olduğu söyleniyor. Oysa para onun için "sadece alabileceği şeyleri" ifade ediyor, "hayatı" değil; bu yüzden de parayı maneviyata çevirmeye gayret ettiğini söylüyor. "İntihar edecekler benim yaşamımı öğrenince etmiyorlar" diyor Hüseyin Özer. Yaşadığı onca sıkıntıya karşın yine de mutlu bir çocukluk geçirdiğini anlatıyor: "Eğer ateşin önünde o kadar kalmasaydım, şimdi bu kadar lezzetli bir çörek olabilir miydim?"

Silah parası için kente gitti
Annesi, bir tarla için ikinci eş olarak satılmış babasına. O daha bebekken de yollarını ayırıp başkalarıyla evlenmişler. "Henüz 5-6 yaşlarımdayken hayvanları otlatmaya gittiğim bir gün analığım, tarlalar bölünecek diye azığıma koyduğu incirle beni zehirlemeye çalıştı. Hep okula gitmek istedim ama babam, analığım istemiyor diye beni hiç okula göndermedi. Bir süre sonra da beni evlatlıktan reddetti. Dedem ve dayımlarla yaşamaya başladım. Ama yengem de istemedi beni; kurtlara yem olmam için dağa gönderdi. 7 yaşımda Erbaa'ya hayvanlara bakmak için köle gibi satıldım. Sonra tekrar köye gönderildim. Çok dayak yedim, hor görüldüm, aşağılandım... Babam beni reddedince p.ç durumuna düşmüştüm. Annem çok kızdı babamın beni reddetmesine. 11 yaşıma geldiğimde ise tabanca parası kazanıp babamı vurmak için Ankara'ya gönderildim."

Bir başına kalmış koca kentte... Aç, parasız, çaresiz... Sokaklarda yaşamaya başlamış sonra, kendi deyişiyle "sokak çocuğu" olmuş. Sıhhiye'deki parkın (şimdiki adıyla Abdi İpekçi Parkı) önündeki umumi tuvalete sığınmış, orada yaşamaya başlamış. Derken Anıttepe'deki bir pastanede iş bulmuş boğaz tokluğuna... Sobacılar çarşısında, İsmetpaşa'daki bir meyhanede çalışmış sonra.
"İşte orada köşeyi döndüm, Lale Lokantası'nda... İçenlere istedikleri plakları çalıyordum, iyi bahşiş veriyorlardı. Hemen oda tutmaya gittim. O parayla ancak bir kömürlük tutabildim, bir de döşek aldım. Bütün hayatım orada değişti. Tüm önemli kararlarımı o kömürlükte aldım. Her şeyi sorgulamaya başladım. 12-13 yaşlarındaydım."

Hiç okul sıralarına oturamamış ama sokaklardaki tabelalardan okumayı sökmeye çalışmış. Kitap dükkânlarının önünde çok beklemiş, hangi kitabı nasıl okuyacağını bilemeden.

Bir arzuhalciye 2.5 lira verip dönemin başbakanı Süleyman Demirel'e bir mektup yazdırmış "Okumak istiyorum" diye. Uzun süre yanıt beklemiş... Ses çıkmamış. Sonra bir mektup daha... Derken bir yanıt gelmiş. Süleyman Demirel imzalı mektuptan sadece bir adres çıkmış: İş Bulma Kurumu... Öfkelenmiş, kaldırıp atmış mektubu...

Bu arada haline acıyanlar bilet almışlar onu köye göndermek için. Ama her seferinde ön kapıdan binip arka kapıdan kaçmış: "Üç bilet yaktım öyle... Korkuyordum köye dönmeye, aşağılanmıştım..."

İngiltere'ye gitmeye o kömürlükte karar vermiş. 14 yaşında biriktirdikleriyle İngilizce dersi almaya başlamış. Sonra 19'unda İstanbul'a merhaba demiş. Yine lokantalarda çalışmış. Kazandığıyla, çok kötü durumda da olsa bir bodrum katı almayı başarmış. "Hep bodrum katında oturmayı isterdim. Çünkü yanlarından geçerken içindeki insanları, kurulu sobaları görürdüm. Sıcak yuvaları hatırlatırdı bana.. İki komünisti kiracı aldım bu eve. Baktım hak hukuktan söz ediyorlar, memleketi kurtaracaklar, ben de yardım etmeyi istedim. Sen anlamazsın dediler. Bir türlü komünist olamadım yani."

Sıradan olmak istemedi
21'inde Londra'ya gitme hayalini gerçekleştiren Özer, ilk restoranı Aspava'yı 26 yaşında açıp kebap satmış, 27'sinde ise eski çalıştığı yeri satın almış. Ama sıradan bir kebapçı olmak yerine Türk yemeklerine farklı lezzetler ekleyip modernize etmiş. Yemekleri çok beğenilmiş, kuyruklar oluşmuş bedava Türk şaraplarının ikram edildiği kapısında. Çok geçmeden ünlü Sofra restoranlarını açmış. Ancak mafya yüzünden, -haraç vermeyi reddettiği için, 20 restoranından 15'ini kapatmak zorunda kalmış. Kalan 5 restoranından 4'ü Sofra 1'i Özer adını taşıyor. Restoranlarının başaşçısı yine kendisi, yemekleri önce damak tadına uyarlıyor sonra yanında çalışanlara öğretiyor: "Yemekleri kendime yapıyorum, kalanını da müşterilere satıyorum" diyor. Türk yemeğini dünya mutfağıyla ustalıkla birleştiriyor. Ona göre tarih ve coğrafyayı mutlaka iyi bilmek gerek, çünkü yemeğin milliyeti yok, bölgesi var. Müşteri yemeğini bitirmeden kalkarsa ücret almıyor.

Kraliyet ailesi onda yiyor
Dünyanın ünlü gazete ve dergilerinde ondan söz ediliyor. "Türkiye'yi iyi temsil edebiliyorsam, dünyaya tanıtabiliyorsam başarılıyım" diyen Hüseyin Özer, sanatçıdan politikacılara kadar birçok ünlü ismi ağırlıyor restoranlarında. Kraliyet ailesi onun yemeklerinden yiyor. Polo oynamaktan hoşlanıyor, Ferrari'si var ama yürümeyi tercih ediyor.

Kendini geliştirmekten hiç vazgeçmiyor. Şu sıralar sanat tarihi dersleri alıyor. Memleketinde kurduğu vakıfla birçok çocuğun eğitimini üstleniyor. 57 yaşındaki güler yüzlü, gönlü zengin Hüseyin Özer, Türkiye'nin adını şimdi de Discovery Channel'dan duyuruyor dünyaya. Pazar günleri yayımlanan 8 bölümlük belgeselin 32 kişilik listesinde iki Türk daha bulunuyor: Biri ünlü reklamcı Alinur Velidedeoğlu, diğeri Avustralya'da cep telefonu mağaza zinciri olan ve geçen ekimde yaşamını yitiren Mustafa İlhan.
Yazan : İlkay Kılınç
Başarı Hikayeleri - ............................. - Blogcu
 
Üst Alt