Bu kadın benim anam

BU KADIN BENİM ANAM

Başında kırk akçeli başlığı

Sırtında üç peşli işliği vardı.

Küpleri güzden doldururdu,

İçlerinde;

Pekmez, un, dövme, aşlığı vardı.

Cebi olmadı gençliğinde, parasızdı

Odaları açık, gorasızdı.

Bilmezdi saat, salı, pazartesi

Günlüğünde kullandığı;

Er, şafak, önceki ve ertesi.

Başında oyasız yazması,

Elinde küreği, kazması,

Belinde darabulus kuşağıyla

Bu kadın benim anam.

Beş yetim büyütmüş,

Evlat, oğul, uşağıyla.

O kadın benim anam



Kaybettiğini bulmak için

İki besmele çekerdi

İki kile unluk için

Koyakları ekerdi.

Hiç ihmal etmez,

Günde beş kez

Allaha diz çökerdi.

Muhannete muhtaç olmamacasına

Tarladan tarlaya sekerdi.

Ahırdakilere kışlık olsun diye

Burma yolar, geven sökerdi.

Bu kadın benim anam.


Ayağında kara lastik,

Üzerinde satıraç zıbını vardı.

Yün eğirirdi eğişmeçle

Parmağının ucunda,

Çocuğunun biri yanında

Biri sırtında, hopucunda.

İyi bilirim, iki yırtık vardı

Bir tek pabucunda.

Çayını kırlardan toplar

Şekerini kuru duttan yapardı.

İşler iyi gitmediğinde

Allah minessabirin derdi,

Canı daraldığında

Kimseyi ne döver ne söverdi

O sadece dizlerini ve

İman tahtasını döverdi.

Bu kadın “Anadolu” da ki anaydı.

Daima haklıdan yanaydı.

O kadın benim anamdır.



Anamın yarını bugünden başlardı

İşi hep erden ve şafak ileydi onun

Bir katır, iki öküzdü hayali

Bununla harman hasat düşlerdi.

İki dana iki ineği oldu hep

Sarı ineği kara inekle eşlerdi

Tarlaları onlarla işlerdi.

Yağını cevizden çıkarırdı,

Kokusunu kekikten,

Urbasını kendi dokurdu

Tezgâhında mekikten.

Gelin anam güzel anam

Bu kadın benim anam.



Bilmezdi ömründe yok demeği

Don yağıyla olurdu yemeği

Yediği içtiği hep el emeği

Yanında eğişmeç ve sümeği

İsli tencere olurdu küresinde

Bir eli çalışırken süresinde

Öbürü patates püresinde

Elde elektrik varken onda lamba olurdu

Lamba varken, idare

İdare varken çırayla ederdi idare.

Kadın anam, gelin anam

Günyüzü görmeyen ay yüzlü anam

Bu kadın benim anam.

Mükremin Kızılca
020112/Konya
 

Venhar

1. Hikaye yarışma birincisi, 2. Avatar yarışma bir
Şiiri okurken ninelerimizin ne zorluklarla evlatlarını yetiştirdiklerini görüyoruz ve bizlerin yani zamane annnelerinin ne kadar kolaylıklar içinde çocuk büyüttüklerini artı bu kolaylığa rağmen hala ne kadar tahamülsüz ve hala ne kadar doyumsuz olduklarını görüyor ve üzülüyorum ...
 

Benzer konular ↴

Benzer konular ↴

Üst Alt