Bir düş yağıyor üstüme

Çölde bir iskele,kıyısını arıyor deniz
Dişlenmiş cesedler
Kanıyor güvercin kanadı
Boşluk dilim dilim ,dikilmiş yırtık ten
Kan renginde kup kuru şafak zamanı
Geri tepiyor kül duman
İntihar tenezzül etmiyor ölüme

Üşüyorum
Bir düş yağıyor üstüme

El yapımı bütün gülücükler
Yine mahkumum
Kum dolu bardaklar
Enginlerde boş mezarlar yüzer
Hüzün tadında salkım salkım
Sığmaz hiç bir özete
Canımı yakıyor belleğimdeki ateş
Yüzünü buruşturmuş su,pusuda engerek

üşüyorum
Bir düş yağıyor üstüme

Türkay Arif Damla
 
Artık düş bile yağmıyor üstüme
Nasıl bir şeydi üşümek,ısınmak
Avunmak nasıldı düşlerken...

içine alan ifadeler teşekkürler.
 
Yaşamak en güzel düştür son nefesimize kadar.insan özgür olmamayı seçemez,sevmemek gibi. Aşk belirlenmişliğe karşı çıkıştır,kendimize yabancılaşmamıza direnen yegane güçtür..Direncin kırıldığı yer kendimize karşı sorumluluğumuzun bittiği yerdir.teşekkürler
 
görüyorum,buda hoşuma gidiyor.Şiir bir yerde cinnet anının satırlara yansıtılmasıdır,buda büyük başarıdır,ruh gücü gerektirir.
 
Sayın tad, şiir yazma kabiliyetinizle ses soluk kesilinceye kadar son deme yakın bırakmayın kaleminizi,hafif depresif bir halde yazılmış bir şiire benziyor ama zaten şiiri besleyen acıdır.kan, pusu, duman, mahkumiyet, hüzün...
daha ne olsun...
 
toz,duman

şiir dostu neşe yaylı,canımız yanmasa şiir yazarmıyız? şiir, şu kor olmuş çaresizliğimizin kül,curuf,toz dumana dönüşmüş hali deyilmi?Şiir içimizdeki acıdan bir türlü sıyrılma yolu,onun sırtına yükleriz yanmışlığımızıTeşekkürler
 
Üst Alt