aşk yeşil yeşil buğulanır

aşk yeşil yeşil buğulanır

Bir Tanrıçaydı o,ışığa tel tel hükmeden
Aşk yeşil yeşil buğulanır taşardı gözlerinden
Ne alına yazılanı umursardı ne kehaneti
Yıldırımları,şimşekleri buyururdu kızıl, mavi

Işımazsa, ulu orta kararırdı gün
Yalazlarınca, ölümlülere bağışladığı özlemin
İlahi bir dokunuştu o,yakabildiğince serin
Kışkırtıldığında aşka ,kurak yazları Venüsün

Türkay Arif Damla
 
icim yanmis bir orman misali
kül olup savrulmusum gök yüzüne
acilarla duvarlara salladigim yumruklar
ozlemli o kurkun yasamalar sensiz oldugum zaman.
 
Üst Alt