• Hoşgeldin ziyaretçi , forumdan daha fazla yararlanmak için buradan üye olunuz...

Aşk, Atatürk heykeli gibi bir şey

  • Konbuyu başlatan mopsy
  • Başlangıç tarihi
  • Cevaplar 0
  • Görüntüleme 1K

Okunuyor :
Aşk, Atatürk heykeli gibi bir şey

mopsy

Emektar
Üye
Merhaba
orhan pamukun harikalar odasında: aşk, atatürk heykeli gibi bir şey!

Yeni kitabı Saf ve Düşünceli Romancıda Orhan Pamukun romanları müzelerle karşılaştırdığı bir bölüm var. Romanla da müzecilikle de yeni tanıştığımızı söylüyor orada Pamuk. Yüzlerce yıldır Avrupalı aristokratlarla zenginlerin evlerinde mutlaka bir wunderkammer yani harikalar odası bulunurmuş. Ev sahipleri bu odanın tavanlarını ve duvarlarını dünyanın çeşitli yerlerinden topladıkları ya da getirttikleri deniz kabuklarıyla, türlü çeşit değerli taşla ve tabloyla bezermiş. Ayrıca evlerindeki en değerli, en güzel objeleri de bu odaya yerleştirirlermiş. Konuklarına Bakın ben ne kadar zengin, güçlü ve zevkliyim demek için

Zaman ilerledikçe ülkeler de kendi wunderkammerlerini yaratmaya yani müzeler açmaya başlamış. Amaç hala aynıymış. Mesela Fransızlar Louvre aracılığıyla dünyaya Bakın, biz ne kadar zengin, güçlü ve zevkliyiz diyormuş aslında.

Orhan Pamuka göre, romancının da romanıyla yaptığı şey bir bakıma bu. En somut örnek de bizzat kaleme aldığı Masumiyet Müzesi. Yazar, sonradan bir müzeye dönüşecek bir roman yazmaya karar verdikten sonra Çukurcumadaki eskicilere, antikacılara her gün uğrayarak mutfak eşyaları, tabak çanaklar, dekoratif aksesuarlar, biblolar, dergiler, mektuplar, fotoğraflar biriktirmeye başlamış. Bir süre sonra Cihangirdeki çalışma mekanı olarak kullandığı dairesi bu eşyalarla tıka basa dolmuş. 50′lere ait bir kıyafet bulduğunda hemen romanının kadın kahramanını onun içinde hayal ediyor, o kıyafeti giymesi için bir durum yaratıyormuş. Böylece sonunda dünya tarihinde ilk kez ilhamını nesnelerden alan bir müze-roman ortaya çıkmış.

Orhan Pamuk bu romanı yazarken topladığı nesneleri bir müzede sergileyecekti, sonradan vazgeçti. Bir süre sonra fikir değiştirip yeniden müzesini açmaya karar verdi. Geçenlerde verdiği bir böyleşide Müzem bitti. Her an açabilirim. Bienalden evvel açmayı düşündüm ama açmayacağım. Ders vermek için Amerikaya gidiyorum şimdi. Açıldığında burada bulunmak, onun için çalışmak, kontrol etmek isterim. İki sene müzeyle uğraşırken mutsuz olduktan sonra şu an mutluyum artık. Son dört ay olağanüstü geçti. Kara Kitapı bitirmek gibiydi bile dedi.

Bir gün gezme fırsatı bulabileceğimize artık neredeyse emin olduğum bu müzeyi beklerken, onunla yaptığımız Masumiyet Müzesi röportajını hatırladım. O gün Cihangirdeki evinde hiç değilse roman için topladıklarını görebilmiştim. Karmakarışık bir yığın halinde Geçmiş zaman giysileri, ayva rendesi gibi bugün artık pek kullanmadığımız mutfak gereçleri, pullar, fotoğraflar, plaklar ve daha neler neler vardı Orhan Pamukla o gün yaptığım söyleşi elbette Masumiyet Müzesiyle sınırlı kalmamıştı. Bir baskı unsuru olarak cinselliği, evliliği haklı çıkaran bir iksir olarak aşkı, yazarlığın iyileştirdiği yaraları, çalışmakla geçirilen yıllar yüzünden kaçırdıklarını, mesela televizyon dizilerini, şerbetli pop şarkılarını, eleştiriler karşısında ne hissettiğini, nihayet yıllar sonra, artık orta yaşı da geride bırakmışken yenebildiği utangaçlığını, Nobeli ve kızı Rüyayı da konuşmuştuk. İşte hepsi burada
Bir gün en çok bu romanımla hatırlanacağım

Masumiyet üzerine hiç bu kadar çok kafa yormamıştık. Çoktan kaybettiği sevgilisinin değdiği, dokunduğu, baktığı nesneleri toplayarak aşkını da canlı tutmayı deneyen bir erkeğin anlatıldığı bir roman sayesinde, masumiyet kavramı hayatımızda bir kere daha yürürlüğe girdi. Masumiyet Müzesinin yazarıyla yaptığım söyleşinin sonunda gördüm ki; onun en büyük aşkı, tutkusu, varoluş sebebi hâlâ yazmaktı. Yani Nobel almak, Orhan Pamukun hayatında pek az şeyi değiştirmişti. Allahın koruduğu bir kul olduğum duygusunu hiç kaybetmedim dediğinde ona inandım. Çünkü yüzünde meşakkatli zamanları geride bıraktığını gösteren bir ışık, gözlerindeyse neşe ve iyimserlik vardı

Masumiyet Müzesini yazmayı neden bu kadar çok istediniz?
Bu kitabın iyi olacağına çok inandım. Yazarken, bir gün en çok bu kitapla hatırlanacağımı biliyordum. Kitabın etkileme gücünü görüyor, hissediyordum. Beni ruhsal olarak koruduğu için de ona müteşekkirim. Kederli bir aşk hikayesi olmasına rağmen, yazarken beni mutlu etti. İstanbulun 1970ler ve 80lerdeki hızlı değişimini, yaşanan ilişkileri, zenginlerin, orta sınıfların, sinema çevrelerinin, entelektüellerin anlaşmak için oluşturdukları farklı dilleri yazmaktan zevk aldım. Bu dünyayı kaşık kaşık, düğme düğme, tuzluk tuzluk kurmak beni neşelendirdi. Politik sıkıntılar üzerime geldikçe romana dönerek onları unuttum. Bütün bunlar yaşanırken, iyi bir insan olduğumu biliyor, kitabımın çok sevileceğini seziyordum. Battaniyesini yanından ayırmayan bir çocuk gibi, ben de onu dünyanın her yerine taşıdım. Birlikte güzel zamanlar geçirdik.

Müzelerde kullanılmış, yaşlı nesneler sergilenir. Masumiyetse doğası gereği el değmemişliği, gençliği temsil eder. İsimdeki bu tezat nedendi?
Kitap, bu sorunuzun cevabını açıklamasa bile, sezdiriyor. Masumiyet saflık demek, suçsuzluk demek, hesapsızlık demek, insanın yaptıklarının sonucunu düşünmeden içtenlikle hareket etmesi demek, hayat hakkında kötü niyetli olmamak demek Kitaplarımın adlarını biraz da sezgisel olarak seçiyorum.
Bir baskı unsuru olarak cinsellik
Öte yandan cinsel taciz ve aşılmaz bir tabu olarak bekaret sorunu var
İnsanların cinsel hayatlarında özgür olmaması, cinselliğin evlilik dışında yaşanamaması, yaşanırsa ayıplanması bu ülkede herkesin iyi bildiği ama utançla geçiştirdiği şeyler Anlattığım aşk biraz da bu temalar üzerinde şekilleniyor. Bizde ilişkiler, kadınla erkeğin aşklarını dillendirememesine, kelimelere dökememesine rağmen kurulur. Bakışmalar, inatlaşmalar, sabır, çilekeşlik, insanın niyetinin ciddi olduğunu kanıtlama çabası, çektiği ve çektirdiği eziyetler Yine de bu kitapta amacım, toplumu eleştirmek değil, bir mutluluk arayışını anlatmak, insanların engeller arasında yollarını nasıl çırpına çırpına bulmaya çalıştıklarını göstermekti.

Ötesi sadece ayrıntı mıydı?
Aşkın, kadının bir kutudan alınıp başka bir kutuya yerleştirilmesi şeklinde işlemesi, erkeğin kadın üzerinde hakimiyet kurma çabası, bunlar ayrıntı sayılmaz. İnsana mutluluk vermesi gereken bir şey olan cinselliğin baskıya dönüşmesi de öyle
Hikayedeki masumiyet timsalleri çok da masum değiller bence. Ne artık üretilmeyen gazozlar, ne Yeşilçam kartpostalları Kemal onları hayatındaki utanç verici zamanlara ait sayıyor

O nesnelerin masum olduklarını söyleyemem, kitaba girme sebepleri bu değil. Bir dönemi, bir kültürü resmetmek ve hikayeye hizmet etmek için varlar. Kitapta onları kahramanımın ruhundaki fırtınayı yatıştırmak için kullandım ve onun takıntısını herkesten önce ben ciddiye aldım. Parlak bir fikirdi. Edebiyatta bir kez de bu yapılsın, romandaki nesneler bir müzede yerlerini alsınlar istedim, bu fikri peşinden gitmeye değer buldum. Edebi bir oyundu ve başarısızlık tehlikesi de vardı.

Neden ertelediniz müzeyi?
Müzeye ve romana birlikte başladım. Yazdıklarımdan memnun kalmadığım günler oluyordu. Neyse, diyordum; müzemiz var hiç değilse Bitirdiğimde fark ettim; roman güçlüydü ama müze o kadar güçlü değildi. Müze kurmak konusunda tecrübem yok, çok zormuş, onu gördüm. Kararlıyım ama, olacak.
Aşkın tarifinde bilememek de var

Kahramanınız Kemalin gözünü kırpmadan yalan söyleyebildiğini ve bundan ötürü suçluluk duymadığını düşünürsek, onun masumiyet tarifine güvenebilir miyiz?
Kemal masumiyet kelimesini pek kullanmıyor. Masumiyet onun aradığı bir şey değil, bilakis kapılıp gittiği bir şey Müzesinin adını okuyucuyla gizli gizli fısıldaşarak seçmiş sanki. Kusurlarına gelince; doğrusu ben birlikte altı yıl geçirdiğim kahramanımı yargılamak istemem. Onu hikayeyle yargılıyorum zaten, dışarıdan bakamam. Şimdi ne ahlakçı bir bakışla eleştireceğim, ne de doktormuşum gibi tıbbi çözümlemeler yapacağım.

Sizin romanlarınızda sebepsiz bir şey olmaz
Olur. Hoşuma gitmiştir, sebebini izah edemesem de buraya yakıştı demişimdir. Mesela şu gördüğünüz nesnelerin bazılarını Çukurcumadan, romanıma gideceklerini düşündüğüm için alıp sonra onları hikayede yaşatacak ayrıntılar aradım.

Şundan sordum, Kemal niçin Füsuna aşık?
Yok, buna cevap vermem. Sol yanağında bir ben olduğu için, ona kendini saflıkla teslim ettiği için, çok güzel bir kadın olduğu için desem bile doğru olmaz. Kitabım bununla meşgul değil. Çok güzel bir cinsel hayatları vardı, birlikte çok eğleniyorlardı ama bütün bunlar günün birinde tak diye kesildi Bu saplantılı bir aşka yol açabilir gibi geliyor ama sadece bir ihtimaldir. En sıradan kararlarımızın arkasında bile en azından iki-üç farklı sebep yok mu? Aşkın bir cevabı varsa bile, ben bilmiyorum. Aşkın tarifinde sebebini bilmemek de olmalı.
Müzede sergilenecek tuzlukları, kıyafetleri, saatleri seviyor musunuz?
Hiçbirine bayılmıyorum, özel bir sevgi de duymuyorum. Hikayemi dokunulur, görülür kılma fikri beni eğlendirdiği için aldım hepsini.
Yazarken tatildeyim!

Peki sizin koleksiyon nesneleriniz var mı? Kitaplar mesela
Çok kitabım var, görüyorsunuz ama koleksiyoncu ruhuna sahip değilim. Kitap koleksiyonculuğunun birinci şartı, kitap okumamaktır. Koleksiyonculuk insanın kendisinin bile bilmediği, bilmek istemediği bir yaraya, bir iç acıya işaret eder. Benim de iç yaralarım vardır ama o yaraları koleksiyon yaparak değil, yazarak yatıştırıyorum Bu tür derin ruhsal enerjiler, acılar tek bir yerde odaklanır çünkü, dağılmaz.

Yazmak nasıl iyileştirir yaraları?
İyileştirmek fazla tıbbi oldu. Yazmak benim için vazife değil, tatil
Babamın Bavulunda Kendi hayatını başkalarının hikâyesi olarak yavaş yavaş anlatabilmesi, bu gücü içinde hissedebilmesi için, yazarın yıllarını bu sanata ve zanaata sabırla verip, bir iyimserlik elde etmesi gerekir diyorsunuz.

Masumiyet Müzesinin ne kadarı sizin hikayeniz?
Bütün romanlarım bir büyük itiraftan parçalardır Goethenin lafı bu. Yine de ben romanımın şurası benim hayatım, burası değil demem. Yazarlığın zevkli yanı, yaşadığınız şeyleri başkası yaşamış gibi anlatabilmeniz. Sadece bu değil, hayal ettiklerinizi, zihninizde tekrarlaya tekrarlaya size hakikaten yaşamışsınız gibi gelen ve artık inanmaya başladığınız şeyleri de yaşatırsınız kahramanlarınıza.

Okura ne olur bu sırada?
Okur durmadan anlam arar, bu adam bu kitabı niye yazmış der, eğlenmek ister, zaten bildiği şeylerin ayrıntılı bir biçimde pırıl pırıl çizildiğini fark ederken bir yandan da hayat hakkında yeni gözlemler yapar, olgunlaşır, derinleşir, sonra başa dönüp yeniden soru sorar Acaba diye merak eder, bu adam bunların ne kadarını yaşadı Böyle böyle gider. Yazar der ki sonunda, anlattıklarımın birazını yaşadım, birazını hayal ettim, yazarlık da budur zaten.

İnsani ilişkilerde nasıl birisiniz? Hangi durumlarda temkinliliği elden bırakmazsınız?
Temkinli miyim, bilmiyorum ama sosyal olmadığım kesin. Bu halim 15 yıl önce daha vahimdi, şimdi ilerledim. Eski utangaçlığım kalmadı, yine de kalabalıkta canım sıkılıyor. Sabırsız, aceleci ve aksi biriyim, huyumu bildiğim için de böyle davranmamaya çalışıyorum. Bir tek yazarken sabırlıyım, çünkü roman aceleye getirilmeyi kaldırayan bir sanat.

Bu kitabı yazarsan Nobel alırsın
Nobel sonrasındaki ilk kitabınızın sizde uyandırdığı coşkular ya da endişeler neler oldu, diğer kitaplarınıza kıyasla?
Bazı yazarlar, Nobelden sonra artık yazamazlar, alışılmış bir durumdur bu. Yaşlandıklarındandır. Yazmak yerine, Nobelin tadını çıkarmayı tercih ederler belki de. Bende öyle olmadı. Talihliydim. Nobel alırsam ve ardından Masumiyet Müzesi çıkarsa, ne biçim okunur diye geçti aklımdan. Komik bir hikaye anlatayım size Bunu yazmaya 2000 yılında karar vermiştim. Müze için Yapı Kredinin desteği söz konusuydu, karşılığında ben de onlara İstanbul kitabımı verecektim. Bunu esas evim olan İletişime anlatmam şarttı. Öyle heyecanlıydım ki, yemekte bir başladım, bütün gece anlattım da anlattım. İçlerinden biri nihayet dedi ki, Orhan, sen bu kitabı yazarsan, vallahi bir gün Nobel alırsın.
Hamdi Koçla yaptığım söyleşiyi anlatayım ben de o zaman. Orhan Pamukun Nobeline sevinenlerden misin, üzülenlerden misin? diye sormuştum. Kıskananlardanım demiş ve Artık kendimizi sevmek için daha güçlü bir sebebimiz var diye eklemişti.

Nobel sizin kendinizi daha çok sevmenizi sağladı mı?
Sevindim, mutlu oldum ama kendimi daha çok sevmemi sağladığını söyleyemem. Hah işte, dedim kendi kendime, ayaklarıma daha da kaygan patenler verdiler, daha zor yollara gideyim diye Nobel benim yokuştan daha hızlı inmemi sağlayacak bir çift paten. Yaşlandığımda duvara asıp bakarım belki ama şimdi sadece başka hangi kitapları yazabilirim diye düşünüyorum.
Benim Adım Kırmızıda Kimi savaşlarda hissettiğim gibi, Allahın çok sevdiği ve kayırdığı bir kulu olduğuma, onun beni koruduğuna, bu yüzden işlerin yolunda gideceğine inanıyordum. Bu güveni bir kere içinizde hissederseniz, aklınıza ne gelirse, içinize ne doğarsa yaparsınız, yaptıklarınız da doğru çıkar dedirtiyordunuz bir karakterinize. Siz bu inancı, iyimserliği ve güveni hissediyor musunuz?
Başkalarıyla paylaştığım bir şey değil bu. Evet, o söz aslında bana ait. Allahın koruduğu bir kul olduğum duygusunu hayatım boyunca hiç kaybetmedim. En zor günde bile. Bunun bir yarısı kendine güvendir belki ama öteki yarısı masumane hatta çocukça bir iyimserliktir. 35 yıldır yazıyorum, içimdeki çocuğu yazarlık sayesinde muhafaza ettim, edebildim. Hayatın yasaklarla, şunu yapma, bunu yapmalarla sürdüğü toplumumuzda, bu büyük bir şeydir. Yaşar Kemalin ve tanıdığım, değer verdiğim bütün öteki yetenekli yazarların da çocuk olduğunu bilirim. Yatağın altına ya da dolaba gizlenmiş çocuklar değil, herkesin içinde kendisi olarak ayakta durabilen çocuklar
Hayatta çok şey kaçırdım ama

Masa başında geçen yıllarınız sizi de bir roman kahramanı haline getiriyor bence. Bu yüzden çok şey kaçırdığınız duygusu olmuyor mu?
Çok şey kaçırdığım kesin ama bu bir şeyi değiştirmiyor. Hayatta bazı şeyleri kaçırmak sizin kararınız, ahlakınız haline geliyor çünkü. Gençler eğlencelere katılır, kızlarla tanışmak ister Bense o yaşta hep kitap okurdum. Bunda gurur verici bir yan var, bunlarla oyalanmak yerine hayatı anlayacağım, daha derin biri olacağım diyorsunuz. Bir iddia bu, meydan okuma, yüzeyi geçip daha derinde bir yere ulaşma çabası

Nobel bile değiştirmedi mi bunu?
Değiştirmedi. Hâlâ hayatı kaçırıyorum. Nobelin tadını siyasi baskılar yüzünden değil çalışmak yüzünden çıkarmadım. Hiçbir şey bundaki o müthiş tatmin duygusunun yerini tutamaz. Oyuncaklarıyla oynayan bir çocuk, ben kim bilir neler kaçırıyorum diye düşünür mü? Ben de düşünmüyorum.

Hiç merak etmiyor musunuz dışarıda olup bitenleri?
Pek çok şeyi merak ediyorum ama merakımı gidermeye vaktim yok. Hmmm, düşüneyim şimdi sizin için merak ettiğim bazı şeyleri Mesela TV dizileri şimdilerde eski zamanlardaki edebiyatın tuttuğu yeri aldı. Dahası bu diziler milli kültürün ta kendisi. Ne kadarı taklit, ne kadarı değil, bilemem. Taklit olsalar ne yazar! Uzaktan bakıyorum tabii. Yakından baksam, berbat şeyler olduklarını görürdüm belki ama bunu öğrenmeye vaktim yok. Haklısınız, bazı şeyleri dışlamış oluyorum fakat nihayetinde bu bir tercih meselesi.
Hedefi beni öldürmek olanlara kızma hakkım var

Aldığınız tepkiler, popülerliğinize yönelik düşmanlıktan kaynaklanıyor olabilir mi?
Doğrusu, beni eleştirenlerle eskisi kadar meşgul değilim. 15-20 yıl önce olsa, değerim bilinmedi diye üzülürdüm ya da kültürsüz aptallar, hiçbiri edebiyattan anlamıyor diye öfkelenirdim. Şimdiyse, hayatta benim kadar talihli olmayanların düşmanlığı pek de umurumda değil, dilediklerini yazsınlar.

Hiç mi kızmıyorsunuz kimseye?
George Orwell Londranın bombalanışını anlatırken, Ah, nerede o eski bombalar! der. Önce U1ler vardı. Seslerini duyuyordun, viyuuu diye geliyor, buuuum diye patlıyorlardı. U2leri icat ettiklerinde durum değişti, onları duymuyordun, birden bire BUM! oluyordu ve sen ölüyordun. Eski bombalara duyulan nostalji; benim durumum biraz bu. Bakın, kıskançlık olur, eleştiri olur, hep olacak. Adam hikayenizi beğenmez, gramerini beğenmez. Romanınızı anlamamıştır ya da anlamış ama sevmemiştir, hatta sadece anlamazlıktan gelmiştir Ne bileyim, derin bir kültür birikimi yoktur, modern romandan habersizdir, hepsi mümkün. Fakat benim de, hedefi beni vatan haini durumuna düşürüp öldürtmek olan bazı yazarlara kızma hakkım yok mu? İnsanları öldürtmek için yazı yazanların yanında, gramer eleştirisi yapanların, pazarlamacı diyenlerin başımın üstünde yeri var. Durun, bi öpiim sizi denir onlara sadece
Aşk, Atatürk heykeli gibi bir şey

Aşk zihninizde, kalbinizde, hayatınızda ne kadar yer tuttu?
Romanımda anlattım bunu, daha fazlasını söyleyemem. Elbette Kemalle Füsununkinden mutlu aşklar da vardır ya da onlar kadar acı çekmemiş insanlar Kendim için şu kadarını söyleyebilirim: Aşk hayatımda ben, Kemalden çok daha fazla mutlu bir adam oldum.
Aşkı romanda canlandırmanın zorlukları ve tuzakları neler?
Hah, işte bunu cevaplamak isterim. Çok zordu, baştan söyleyeyim. Aşk, Atatürk heykeli gibi bir şey çünkü Herkes hayranlıkla ona bakıyor ve çok önemsiyor. Dahası bildiğini sanıyor. İkincisi, gençliğimde şarkılar, şiirler, filmler hep aşk hakkındaydı ve ben bu aşk kültürünü çok sıkıcı bulurdum. Geçenlerde kızım da bir şarkı çalınırken, Bıktım artık diye isyan etti. Gözlerin, ah o gözleriiin Manayı gözlerde aramak bana uzaktı. Ben gözlere bakınca bir şey hissetmezdim. İnsanlar aşktan ne kadar edepsizce bahsediyorlar, ne kadar rahatlar derdim. İlk romanlarımda belki bu yüzden aşk konusunda tutuk ve çekingendim.

O genel aşk kültürüne dahil olma korkusu yüzünden mi?
Evet, aşkı, evlilik öncesinde mutlaka hissedilmesi gereken bir duygu sayan bir toplumda ben, üzerine kalın bir şerbet dökülerek şekerlendirilmiş bu söylemin parçası olmak istemiyordum. Aşk, bizimki gibi toplumlarda evliliği haklı çıkaran bir iksir, insanın onu üzmeyecek doğru kişiyi bulduğuna inanmasını sağlayacak bir büyü Bunu anlıyordum ama hoşuma gitmiyordu. Ben bu kitapta aşkı yaprak yaprak çözümlemeyi denedim, onun çekim gücünü, kendine has diplomasisini, aşıkken kendimizi olduğumuzdan başka türlü biri gibi gösterme güdümüzü, aşkla beraber hayatı da anlamlandırma arzumuzu Şimdi artık şunu biliyorum, insan kalbi dünyanın her yerinde aynıdır ve o romantik söylemde bir gerçeklik payı da vardır. Yani hepimiz aşkı şu ya da bu ölçüde yaşamışızdır, bu yüzden aşk konuşmalarını, öfkelenmeleri, kırgınlıkları, kıskançlıkları yazıya dökmek çok zor iştir. İki siyasetçinin ya da iki iş adamının tartışmasını yazarken yanlış notaya basabilir, uygun olmayan bir ayrıntı eklediğinizde bunu rahatlıkla okura unutturabilirsiniz. Aşk ilişkilerini romanlaştırırken ise hakikilik ve inandırıcılık şarttır.

Nasıl emin oldunuz Masumiyet Müzesindeki inandırıcılığınızdan?
Yazarken başkalarına en çok okuduğum kitap bu oldu, arkadaşlarımla, editörlerimle tartışa tartışa bitirdim. Ve memnunum.
Ben senin oğlun değilim!

Rüyadan söz ettiniz. Kız babası olmak sizi nasıl değiştirdi?
Rüyayla birlikte, hayatın olumlu yanlarını görmeye başladım, sorumluluk almayı öğrendim. Kızım diye bakmıyorum ona, çocuğum o, evet ama aynı zamanda arkadaşım. Öyle değil, oğlum derim bazen. O da kızar bana, Ben senin oğlun değil kızınım der. Böyle şakalaşırız. Erkek doğsaydı aramızda bir baba-oğul rekabeti olurdu belki ama şimdi iyiyiz.

egoistokur.com
Orhan Pamuk
 
Üst Alt