kırık kulplar

blueice

İnsanım,kulpu kırık hayatlardan, kulpu kırık dünyalardan ve gönüllerden biri.Aynı sizler gibi.Kalbimin kırık yerindeki delikten sevgim akıyor,satır satır kaybediyorum hayatı.Hayaller,istekler içinde boğuşurken kendimizi unutuyoruz.Kalbimizin kulpu kopuyor, hayatımız akıyor.Biz de ağlanacak halimiz gülüyoruz.
Yüzünüze bir kapı kapandığında da güldünüz mü böyle?Ya da işi deliliğemi vurdunuz?Ben yolumu kaybettim ne gülebiliyor ne de ağlayabiliyorum.Yıllar önce başlayan hikayelerimiz var hepimizin.Anlatmaya korktuğumuz ,yazmaya kalem bulamadığımız hikayeler.Ben de anlatamadım ama en sonunda kalemi buldum.Belki uzun belki acıklı belki de sevgiye açbir hikaye.Hani şu delikten akan sevgimiz var ya ,işte o sevgiye.Geçen gün o kırık yere biraz yama yaptım bu gün düştü.Bir tıpa buldum tıkadım bu seferde sızdırdı.Hayat ve sevgim korkup ağlamaya başladı.Akmaktan değil de farkedilmeyip ezilmekten korkmuş bir halleri vardı.Neyseki hepimizin avuçları var dimi, tuttum avucumda taşıdım ısıttım onları.Aksa da düşse de hayat benim ,bizim.Hikayelerimizin hepsi bu deliklerden kaybettiklerimizden ibaret.Bunların farkında olup ta elini uzatmayan varsa hemen kalksın yerinden.
Hayat gerçekten değerli dostlar.Bu aslında daha uzun yazılması gereken ve yazılan bir konu. Ben sizlere bu kadarını anlatıcam çünkü sizlerinde buna birşeyler katmanızı istiyorum.kendi hayatlarınızdan,sevgilerinizden ve yitirip kazandıklarınızdan bahsedin.Kalbinizin kulpunu kırmadan kapılarını açın hayata........
 
Son düzenleme:

blueice

eee arkadaşlar hani herkes kendinden birşeyler yazacaktı bravo size 3 gündür bir satır bile yok :Triste:
 

blueice

Kalbim acımış farkında olmadan kulpunun kırık olduğunu unutmuşum sevgiler akardı ya ondan.Neyse tamir etmeye çalıştım kendimce, sıvadım, tıkadım yine kanadı.Bir gün, bir gün durdu baktım ki yanımda küçücük bana bakan bir kalp daha. Baktım ona öyle uzun uzun.Onunda kırık mı acaba kulpu kanadı diye sordum, evirdim çevirdim yoktu sapasağlam diye sevindim.Öyle bir kaç zaman onu da sevgimle beraber avucumda göğsümde sakladım, korudum.Gün geldi kötü bir gün.O küçücük kalbin kulpunu kırdı.Kendime kızdım ,kızdım,kızdım.Bu sefer kendimi unuttum sadece onu sardım, korudum.Yıllar geçti herşey terketti ama o küçük şey var ya hala benimle.Ben ona sarıldım o da bana.
Hep hayata acımasız dedik ,hain dedik,kötü dedik,beni yarı yolda bıraktı dedik.Biz hayata ne yaptık?İşte böyle ardımıza bakmadık, umursamadan kulplarımızı yollarda kaybettik,ne anılara ne de geleceğe sahip çıkmadık.Hayat bize küstü,biz suçluyduk herşeyi onun üstüne attık.Hayatın dili olsa söylerdi bana bunları.Ama önemli olan konuşmak değil ki;dokunmak yaraları sarmak sevmek sevilmek.Kırık yerleri kaparken elinden tutmak, yanındaki küçüğe yoldaş olmak kırılsa da korumak.Ve hayatında bir ucunun kırık olduğunu anlamak.Hayat bizim ta kendimiz ;sen ,ben ,o .....
Umudunu ve hayatını diri tutan, kendi yarasını sararken başkasını da saranlar.Geleceğe geçmişlerinizin ışığı vursun,arkanızda koca engeller bırakmayın.Herşeyin bittiği anda bile yeni bir başlangıç var, aldığınız tadı büyütün ,aktarın.Hayatın üzerinde sizden bir iz olsun.Hayat beni yendi;işte bunu demeye hakkınız yok.Burada kendinden bir pay bulanlara sesleniyorum;
iki eliniz var biri neden arkanızda boş duruyor???????????
 
Son düzenleme:
Nekadar güzel ve anlamlı bir konu canım..Yorumumu yazıcam merak etme ama kızları uyutmam gerek önce maalesef başımda oyun diye konuşurlarken aklıma hiç bişey gelmiyor.:Entusiasmado:
 

Venhar

1. Hikaye yarışma birincisi, 2. Avatar yarışma bir
canımsın harika bir yazı emeğine sağlık
bazen o kulpları kendimiz kırmıyormuyuz veya başkası kırarken affediyoruz bir daha yapmaz diye ama her seferinde yine kırılan kulplar elimizde kalıyor ve ne tuhaftırki kırılan taraf hep biizm elimizde kalıyor
 

blueice

Yaralı gönüller var hepimizde belki, belki de hepimizde tek bir gönül.Terkedilmişliğin,kaybedişlerin tadını hepimiz gördük.Aynı tadların esiri müptelası olduk.Kendimizi geleni gideni akıttık çoğalttık.Doğduk doğurduk güldük güldürdük.Sonrasında en acı vereni ölümü gördük.Tüm bedenimiz benlğimiz yandı dumanını belki savurduk belki hapsettik.Kapattık kendimizi hayata dünyaya.
Bu öyle kalamaz ya sonsuza kadar.Kapı çalınır bir gün bir misafir giriverir içeri.Allal bullak olursunuz belki.Sonra bırakırsınız kendinizi.Tabi hayat acı bir kumar da olabilir cennet de.Kayıp ve kazançların riskini almadan cesur olmadan yarın olmayacak biliriz.Geçmişten geleceğe geçme zamanı artık.
Hayat çoğalır hayat üretir tüketir biz büyürüz yolumuzdakilerle.Bazen sadece biz büyürüz onlar hep aynı kalır.bazen de tam tersi.Aşık oluruz yüceliriz küçülürüz bazen birşeylere oyuncak olur tüketiliriz bazen de kendimizi korur ama başkasını ezeriz.Bir elimizle hayat böyle işte.Ne delik tıkanır ne akanlar toplanır.
Sen ikinci elden korkma hayat.Senin yoksa bırak başkasının eli dokunsun sana hissetsin sevsin.Başkasının yüreği kulp olsun sana,kırık kuplar bir olsun.BIRAK HAYAT SENLE MUTLU OSUN......YETMEDİ Mİ ARTIK AKANLAR..........
 
Benişm kalbimin eline bir defa kulp geçti.İki tane var dı kkulpu tuttuğum bardağın veya artıkk ne ise. Ama önce ben kırdım kulbunu lakin kulp benim içimde kırık kaldı. Hiç çıkmadı kalbimden.
Sonra sıcak bir yaz günü öğlenin o sıcağında kulbun diğerinin de kırıldığını duydum. Ağladım belki de ilk defa bu nedenle. Benim gibi bir koca çınar ağladı ve gece bıoyunca uyuyamadı. sağa sola çarptım kendimi...
Çarptıkça içimdeki acı büyüdü,,,,

Ve hayat beni öyle bir noktaya getirdi ki ben bile bazen inanamıyorum.
 
Üst