İkimizin Eseriydi...

İkimizin eseriydi bu aşk

Seni beni ilmik ilmik işliyordu, her motifinde… Bir seni bir beni anlatıyordu, her renginde.
Hayallerimizi…
Acılarımızı…
Umutlarımızı…
Umutsuzluğumuzu…
Benimse gözyaşlarımı anlatıyordu.

İkimizin eseriydi bu aşk

Sözlerin kifayetsiz kaldığı hayatımızın, yaşanmışlıkların eseriydi. Meçhul bir yola sapan sevginin…
Gidişlerin…
Gelişlerin…
Haykırışların…
Sessizliğin eseriydi.

İkimizin eseriydi bu aşk

Her daim umutsuzluğumuzu anlatıyordu. Vefasızlığın yolcusuydu. Ayrılığı taşırdı kollarında, her saat, her dakika, her saniye… Ayrılık korkusunu işlemişti kendince. Bitirmişti, tüketmişti, umutları…

İkimizin eseriydi bu aşk
Ayrılığı her daim evine misafir eden, umutsuzluk kelepçeleriyle kilitlenmiş sevginin hayal kırıklığıydı bu aşk… Zamanı geriye almayan, arkasına dönüp bakmadan yol alan ve sezsiz hicranın esiri olan sevgimizin eseriydi…

İkimizin eseriydi bu aşk
Yaşanmışlıkların…
Yok oluşun…
Yalanların…

Evet ikimizin eseriydi bu aşk… Bitmiş tükenmiş duygularımızın eseriydi…
(yüreğim bu dermansız hayatta susmayı yeğliyor ve susuyor...)
 
Üst