GölgeleR...

Rastlantılara inanmak , yada geçen zamanın neleri değiştirdiğine tanık olmak bir adım ötede belki.


Yüzler aynı sadece çizgiler çoğalmış gördüm.Tanıdım desem yalan olur o geçmişte kalan izi.Manasını çözmelimiydim bakışların önceden tam olarak kararsızdım.Zaten sokak da dolaşmayı gezmeyi serseri mayın gibi olmayıda sevmedim.Ama o gün başka bir serserilik vardı diyebilirim üzerimde.Olmazsa olmaz bir serserilik hatta.

Bana kendimi hatırlatan o yüz, seslendi hafif kısık bir sesle belki oda emin değildi.İki adım gidipte dönüp baktım, anımsamaya çalıştım br türlü çıkaramadım.Belki hafızam bu aralar pek dengeli olmadığındandı.

Selamlar verildi, konuşulmaya başlandı.Bak işte şimdilerde tanımaya başladım o yüzü.Eskilerden eski dostlardan.Kendini unutanlardan unutturulanlardan bir dosttu, samimi gülümsemesi ile.''İyi gördüm seni'' diye başladı söze.

İyilik dedim , nerde var bende gördün ?
Hayatın yemediğimiz darbesi kaldımı ki dost dedim ! Yüzümün gülümsemesi yeterliydi belki onun için.İçimden geçenleri aklımdakileri nereden bilebilirdiki.

Eskiler ,yeniler ,gelenler ,gidenler koyu sohbetin sonuna gelindiğinde ,
yine bütün gizemlerin bütün yaşanmışların arkasına saklanarak uzaklaştık..

-Bazen bir gölge olsada hayat, iz bırakıyor boş duvarlarda.Gölgede olsa gördüğümüz,
ta kendisi oluyor belkide..