Duâya çıktılar gelsin diye...Yanmıştı toprakları ve bağırları... Yalvarıp duruyorlardı:

- Âh bulut! Neredesin? Seni bekleriz nicedir görmez misin?

Kuraklık köyümüzün topraklarına değil sadece yüreklerimize de işledi artık gel!

Çocuklarımız senin yokluğunla perişan kadınlarımız ağıtlar yakıyor hasretinle...

Dallar yapraklar mahzûn çayır çimen dermânını tüketti yolunu gözlemekten...

Kümesteki tavuklar kilerdeki karıncalar seni bekliyor gel!

Çiçekleri soldu bahçelerimizin. Tarlalarımızın bereketi gitti.

Gel de gör gözlerimizde fer söndü...

Ey bulut! Şu ettiğin revâ mıdır bize?

Gel hadi gel lüzum kalmasın daha fazla söze...


Bulut gökyüzündeki makamında dinlenirken rüzgâr alıp getirdi de öyle işitti sesleri... Aman bunlar ne içli yakarışlar ne özlem yüklü çağırışlar böyle diye geçirdi içinden. Tam kalkıp gidecekti ki birden bire vazgeçti...

- Hele biraz daha yalvarsınlar bakalım pek de güzel oluyormuş beklenmek canım dedi...

Oturduğu yerde duyduğu her kelimeyle biraz daha mest olarak zevkle dinliyordu yapılan çağrıyı:

- Sevgili bulut! Yağdıracağın tek bir damlaya bile muhtâcız.

Senin o kâh okşayan kâh şefkatle vurur gibi yüzümüze değen yağmurunu nasıl da özledik.

Sen ne büyük nimetmişsin de bilemedik. Gel!

Gel de gör karşılama nasıl yapılır. Gel gör bir buluta nasıl aşk ile bakılır...


Yağmur bulutu bu son cümleyle öylesine kendinden geçti ki ne olduğunu unuttu. Artık onun da oturacak mecâli kalmamıştı. Öyle bir kalkış kalktı ki yerinden gören tüm dünyayı onun yıkadığını sanır... Bir değişik edâ bir acayip hâl geldi üzerine. Öylesine şımardı ki ne dediğini bilemez oldu.

- Âh dedi ben olmasam halleri harap! Gideyim üzerlerine saçayım da hazinemi şâd olsun garibanlar...

Diğer bulutlar ne kadar beklemesini pâdişahtan emir gelmeden gitmemeleri gerektiğini söyledilerse de dinlemedi bizim bulut... Sarhoşluğu öylesine artmıştı ki etrafını da göremez olmuştu... Kulaklarında yankılanan ses hep aynıydı:

- Gel! Gel de gör karşılama nasıl yapılır gel gör bir buluta nasıl aşk ile bakılır!

Uçtu gitti duânın yapıldığı diyâra doğru... Halk onu görünce coştu ağlaştı... Sanki pâdişah gelmiş gibi hürmetle karşıladı. Halbuki bu sırada padişah susuzluktan ne dediğini şaşmış birkaç damla yağmur için bir buluta tapmayı adamış olan halkı ve halkın sözüyle kendini fasülye gibi nimetten saymış bulutu gözlemekteydi. Zavallı bulut... Gurur perdesi öylesine gerilmişti ki gözlerinin önüne padişahın emrindeki basit bir gaz yığını olduğunu unutmuş kendi kendine yağmura dönüşebileceği vehmine kapılmıştı.

Çatlamış topraklar üzerinde topraklar kadar çatlak dudaklarını sıkıca kapamış fersiz gözlerindeki son ümit pırıltılarıyla gökteki bulutu seyre koyulmuştu halk. Nasıl da hayranlıkla ve yalvarırcasına bakıyorlardı.

Bulut bu bakışların tesiriyle daha da geçti kendinden:

- Padişah mı!? O da kim!? Ben yılların bulutuyum! Nereye ne kadar yağmur yağdırılması gerektiğini iyi bilirim. Zaten bana güvenmeselerdi böylesine içli çağırırlar mıydı beni bu insanlar? Elbette hayır! Diğer bulutların aklına yanayım! Neymiş Padişahın emri beklenecekmiş! Ayol bu kadar insan "Buluuuut! Buluuuut!" diye inliyor günlerdir. Bir tanesinden "Padişahııııım!" feryâdı duyuldu mu? Hem şu gariban halka zulmetmeye hâcet var mı? Geldim işte halkım! Geldim işte! Şimdi rahmetime kavuşacak mesrûr olacaksınız.

Bulutun bu son sözlerini işiten padişah hiddetlendi. Dedi ki:

- Demek senin rahmetin? Demek benimki zulüm de seninki ikram? Demek nereye ne kadar yağmur yağdıracağını bilirsin... Yağdır bakalım! Yağdır da gör neler oluyor!

Bulut padişahın bu hiddetinden ve "yağ!" emrinin padişahtan geldiğinden habersiz yağmur yağdırmaya başladı. İşte diyordu işte yağmur bulutu olmanın güzelliği... Nasıl da bereket saçıyorum...

Yağmur yağıyor halk seviniyor bulut kendini iyiden iyiye dev aynasında görüyordu. Fakat bir süre sonra yani toprak suya doyup bitkiler ve hayvanlar doyasıya ıslandıktan sonra yani artık yağmurun dinmesi güneşin açması için beklenmeye başlandığı demlerde bulut hâlâ yağmur yağdırmaya devam ediyordu. Ve nedense duramıyor hatta zaman zaman öylesine coşuyordu ki iri buz parçaları ayrılıyordu bedeninden yeryüzüne...

Biraz önce gelsin diye yol gözleyen insanlar artık gitse diye baktılar ama bulut yerinden kımıldamıyor ve delicesine bir yağmuru ısrarla bu insanların üzerine indiriyordu. Tüm bu olanlardan o da bir şey anlamamış gitmek istediği halde sanki oraya çakılıp kalmıştı. O kadar yağdı ki az önce kuraklıktan çatlayan toprak az sonra yağmur sularının oluşturduğu selle sürüklenmeye başladı. Kısa süre içinde rahmet saçmaya geldiği diyar için bir felâket oldu bulut... Öyle bir felâket ki oluşan sellere kapılmadık ne bitki kaldı ne hayvan... Ne taş kaldı ne insan...

Haddini bilmeyen kibirli bulut anladı ya rahmetin de kudretin de Padişahta olduğunu geç oldu... Ve istemeyi bilmeyen halk kendi diliyle istediğinin kurbânı oldu.

Padişahı unutan buluttan bağa ne fayda Bağcı ki buluta tapar elbet sonu sel olur... Nerede rahmeti sâhibinden uman bahçevan Ki bahçesi Hak katından dâim bir cennet olur...

Kaynak:TrForum