Biz misafiriz!

Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:
Bu dünya imtihan yeridir. Gelip geçicidir. Tohum ekme yeridir.
Hasat ahirette biçilecektir. Onun için (Dünya ahiretin tarlasıdır) buyuruluyor.
Bu dünyada devamlı huzur, rahat arayan ahmaktır.
Bu dünyada, Cenab-ı Hakkın ahirette vaad ettiklerini arayanlar, Allahü teâlânın Cennette vereceklerini isteyenler yanılırlar; çünkü Peygamber efendimiz, (Dünya, müminin zindanı, kâfirin Cennetidir) buyuruyor.
Müminin zindanı demek, müminler dünyada sıkıntı çekecek demektir; çünkü hapishanede olan sıkıntı çeker.
Sabredeceğiz, şükredeceğiz.
Rabbimizin bizi af ve mağfiret edeceğini; merhametiyle, lütfuyla, bize Cennetini ihsan edeceğini ümit ediyoruz, onu istiyoruz.
Vereceğine de inanıyoruz, zerre kadar şüphemiz yoktur;
çünkü Cenab-ı Hak, (Kulum beni nasıl zannederse, onu öyle karşılarım) buyuruyor.
Cenneti istemeyenler, alay edenler de var. Onlar da öyle istiyor.
Allahü teâlâ, istemeyene Cenneti verir mi?

Her işimiz, her yaptığımız, her hareketimiz imtihandır.
İmtihanda duyulan heyecan, yaşarken duyulmazsa, emir ve yasaklara dikkat edilmezse, dine uymada gevşeklik olursa, diğer taraf sıkıntılı olur.

İşte, imtihana çekileceğimizi unutmamalı, agâh yani uyanık olmalı, gafletten kurtulmalı. Mesela, helalinden kazanmak, helal lokma yemek, dinimize uygun olarak evlenmek, iş kurarken, iş bozarken, Rabbim bundan razı mı, değil mi diye düşünmek, hep agâh olmaktır.

İnsan birinin evindeyken daima ev sahibiyle yaşar.
Mesela, İmam-ı Rabbani hazretlerinin evinde olsaydık, o anda nasıl o mübarek zatı unuturuz ki? Bu mümkün mü? Her tarafta o mübarek zat var; çünkü onların evi.
Orada oturuyor, orada konuşuyor. Yani onların evinde, onların yanında, başka bir şey akla gelmez ki.
İnsan nasıl o mübarek zatın evinde olur da, kendisini meyhanede, kendisini sokakta zannedebilir. Olacak iş değildir.

İşte bunun gibi, bütün kâinat da Rabbimizindir.
Her an Onun nimetlerini yiyoruz. Her an Onun durdurmasıyla hayattayız.
Her an bizi konuşturan, işittiren, yürüten, besleyen hep Odur.
Her an bizi görüyor, her an bizi işitiyor. Onunlayız.
Peki, insan Rabbimizin bize ihsan ettiği mekânda yaşar da, nasıl nimet sahibinden gâfil olur? Nasıl Onu unutur?
Allahü teâlâyı unutmamak, Onu her an hatırlamak Müslümanlıktır.
Kısmen de Müslümanlık olmaz. Camide Müslümanlık, sokakta canavarlık olmaz.

Bütün kâinat Onundur. Biz misafiriz.
Allahü teâlâyı unutmazsak, neyi hatırlarsak o şekilde ölürüz.
Peygamber efendimiz, (Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz öyle haşrolursunuz) buyuruyor.

Sohbet