Hayatın tadı kaçmış be canlar. Hal böyle olunca nefes alası da gelmiyor insanın. Ne güneş görmek içini ısıtıyor, ne mehtaplı bir gecede şevke geliyor umutlar.
“Keşkesiz bir yaşam” dilemiştim oysa hep. Kutlanırken bir yaşa girişinin yıl dönümü ya da kayarken gökyüzünden en parlak yıldızlar.

Alevlerinin sönüşünden ahh etti bana mumlar… Belki de varlıklarını ebedi sanan yıldızların sitemindendi yaşananlar.

Neyse… Her neyse…

Bilmiyorum işte hangi sebebin yadigarı tüm bunlar. Kulağımda selası mutlulukların. Dinlendirmekten ziyade, öfkeleniyor ruhum, fonda hüzünsü makamlar.

Beni gülüşlere yaz kara bahtım!

Duy beni biraz!

Ben, yüreğine yazıldığım yazlarda az…

Ben, yandığım yangınlarda ayaz…

Beni susma avaz avaz!

Konuş beni biraz!

Yüreğim….

Yaşanmaz belki böylesi ama dene, düşçülük bir oyun…
Düşçü yılmaz…

Yaşa beni biraz


alıntı