Herşeye rağmen beni seven tek varlık; hani hep anlatırsın ya, seni her üzdüğümde o müthiş ve en damar hikayeni. Seni üzdüğüm için acı çekeyim diye; pişman olayım, vicdanım azap duysun diye. İşte bir de benden dinle bak aslını. Ben seni görmeden çok sevmiştim koşulsuz ve hiç ayrılmak istememiştim. Bana öyle güzel bakmıştın ki hep sana daha yakın olayım istemiştim. Ayrılık dayanılmazdı; hem kopmaz bir bağımız vardı seninle. Seninle aç seninle toktum. Mutluluğun mutluğumdu. Üzüntün bin kat üzüntüm. Sen benim tek dostumdun ve herşeyim. Kimim vardı ki şu hayatta? Nefesin nefesimdi. Hiç acelem yoktu inan hiç. Başkaları, bu dünya hiç umrumda değildi; sen vardın bir de ben yeterdi. İnan bilemedim acı verdiğimi; biliyorsun senden ayrılmaktansa ölmeye bile razıydım. Belki de sana bunu ispatlamaya çalışmıştım. Ondandı bekleyişim ve sessizce ölüme gidişim. Benim kadar sen de inatçıydın; beni yaşatmaya kararlıydın biliyorum: ondan burdayım ya şimdi. Haklıymışsın senin yüzünü görmek, sıcacık gülümseyişin, saçımı okşayışın, ellerimi tutuşun herşeye değermiş. Sarılışın öpüşün dokunuşun herşeye değermiş. Seni tanımak için bu dünyaya gelmeye bile değermiş. Aşkların en büyüğü en güzeli en kutsalı bu. Beni ben olduğum için seven tek varlığım, canım, herşeyim, biricik annem. En çok seni seviyorum inan. En çok sana aşığım. Seni üzdüğüm için özür dilerim ve o acıları çektirdiğim için. Söz bir daha yapmıcam.


alıntıdır