Kisa bir sure once 3 yillik evliligimi bitirme kararimdan beri duygu yogunlugu icinde kendimi kaybetmek uzereyim..
3 ay once ailemin yanina yerlestigimden beri gel-gitler arasinda kalakaldim. Mantigimi dinleyip ayrilmak mi, hala icimde kalan sevgi kirintilari ugruna devam etmek mi diye hem kendimi, hem onu, hemde ailelerimizi belirsizlik icine surukledim ve bunu sonlandirmaya karar verdim.
Esimle severek evlendim.. Fakat nisanlilik doneminden, kina ve dugun gunune kadar hep kavgalarla besledik evliligimizi. Ozel gunleri hic hatirlamak bile istemiyorum. Ailelerle gecirilen tatiller bilhassa. Esim aile bireylerinin bulundugu ortamlarda birden degisip surat asabiliyor, anlamsiz kiskancliklara giriyordu. Bu beni belli bir sure sonra frenledi. Artik mutfakta bile ondan ayri gecirdigim dakikalari sayar, 'uzun kaldim, simdi iceri girmeliyim artik' dusuncesiyle kendimi programlar olmustum. Yorucu bi gunden sonra anneme masaj yapmak, ya da bir ortamda saka yapmak, gulmek bile onun suratini astirabiliyordu. Icime kapandim gitgide, olmadigim gibi durgun ve soguk davranmaya basladim. Oyle ki degisimim cok kisi tarafindan farkedilebiliyordu artik.
Etrafta kim var, kim yok, ayip olurmu, olmazmi, kucugummu buyugummu diye dusunmeden herkesle hararetle tartismaya girebiliyor, sesini yukseltebiliyordu.. Yerin dibine giriyordum o boyle yaptikca. 'Benim esim bunlari nasil yapar?' diye inanilmaz bir utancin icine giriyordum. Sonu bucagi gorunmeyen kavgalar yasiyorduk dolayisiyla hareketleri, sozleri yuzunden. Sonra onun gozunde hep karsi taraftakini koruyordum.. Prensip meselesiydi bu benim icin, degil benim aileme, kendi ailesine bile hoyratca davrandiginda yine onu koruyamiyordum. Onun gozunde o hakli da olsa haksiz da olsa onun tarafinda olmaliydim, cunku esiydim. Ama olamadim, adalet anlayisima uymazdi bu durum, ve davranislarini okadar ters buluyordum ki hic bir zaman hak veremedim.
Bana karsi da sert, kirici, hakaret dolu sozler kullanabiliyordu. Sonrada 'babamdan boyle gordum, affet elimde degil' diye ozur dilediginde her defasinda affediyordum.
Evlendigimizden beri isimi hic birakmadim, kendisi ise hem unv.'i biturlu bitirmiyor, 2-3 ay calisip yine issiz kalip evdeydi. Hepsi bir arada 1 yil calisti. Birde bunun sikintisi var diye hep anlayis bekledi ama ben gitgide karakterimin tam tersine burunup onun gibi hircin olmaya baslamistim. Ihmalligi, birsey yapmamasi artik gozume batiyordu, yuzune vurmaya basliyordum. Bu kez kirici tavirlarinin issizliginden dolayi geldigini soylemesinden sonra artik yutamadim, ustelik isten eve geldigimde yorgunlugumu elestirmesinden sonra 'erkeklik oturmakla olmaz, biseyler yap ozaman stresliysen' gibi olmadik cumleler sarfettim. Kendim olmaktan cikali cok olmustu.
Alkol, uyusturucu, dayak yada aldatma gibi seyler yoktu, bu konularda ona sonsuza kadar guveniyordum. Sonunda uyusturucu kullandigini yalnislikla ogrendim.. Yikildim. Aliskanligi olmadigini soyleyip ikinci kez yapmayacagini soyledi. Ikincisini de maalesef yine yakaladim. Yine yalnislikla, yine beklenmedik bi anda.. Ikincisinde affetmek istemedim ucuncusu de kesin olacak diye ve ucuncu kez yine yakaladim.. Evi bu kez terkettim.. Ailesinin cabasiyla onlarin hatri icin affedip geri dondum. Butun guvenim gitmisti artik.. Yavas yavas onarmaya calistik..
Cok mutsuzdum.. Yaptigim evlilikte hayal kirikligina ugramistim.. Bi insan sevdigine goz gore gore bukadar kiyabilirmiydi? 'Bagirma nolur' diye yalvarirdim, umursamazdi.. Ben aglamaktan nefes alamazken gider yatardi.. Babamdan gormedigim tum hircinligi onda yasamistim artik..
Aileme bagliligimi bastan beri bilirdi.. Cok sevdigimi, sevildigimi bilirdi.. Herkesten once gelmek istedi, bir numara olmak istedi.. Beniim sevgi anlayisimda numaralar yoktu.. Kiymetlim olan herkes ayni degerde, ayni siradaydi.. Ben onun ailesinden de once gelirdim, oyle derdi, oyle olmak isterdi benim icin.. Ailesinden yana haksizliga ugrasam onlari dusunmeden karsisina alirdi, inanilmaz bi koruma icgudusu vardi ama benim ugruma aile baglarini zayiflatmasini hic istemedim.. Onlara cok bagliydim, hala da oyleyim.. Ayrilmadan once en cok onlari dusunerek uzuldum.
Onun gozunde hep aklim ailemdeydi (annem, babam, kardeslerimde).. Elimden gelse oradan cikmazmisim, orada cok mutluymusum, esimi ailem olarak degil onlari hala aile olarak goruyormusum.. Oysaki attigim her adimda esim istermi, bi yere gidiyorum ama o gonulden razi oldumu gitmeme diye aklim hep ondaydi.. Yaz tatilinde kardeslerim ve enistemle birlikte esimle tatile gittik.. Onceki tatil tecrubelerimden korktugum icin evde tekrar tekrar gercekten isteyip istemeyisini sordum, istedigini soyledi gitmeyi. Nolur tartisma, kavga cikmasin diye rica ettim. Ve 2 kardesimle, enistemle sacmasapan bi oyun yuzunden kavga etmeyi basardi.. Kimse noldugunu anlayamadi.. Bi berbat tatil daha.. Hicbirimiz erkek gormemis, ve daha bicok hakaretler.. Ondan sonrada pilimi pirtimi toplayip babaevine geri dondum.. Bundan fazlasina katlanamadim.. Geri donersem sarti evliligimin birinci planda olmasiydi, donmezsemde yalvarmayi hic dusunmedigini soyledi.. Ciliz bi cabadan fazlasi da gelmedi zaten.. Ona gore bu kez butun herseyin sebebi onu birinci plana koymayisimdi.. Davranislarinin hep gecerli bi sebebi vardi, kendi iradi disindaydi sanki hersey.
Sonunda kararimi acikladim, ayriligi sectim.. Fakat hala nadir hatirladigim guzel zamanlarimizin ozlemi basiyor ustume.. Kendimi sucluyorum, gercekten yeterince ona ilgi vermedimmi sevmedimmi diye? Daha fazlasini verebilirmiydim? Verebilsem bunlari engellermiydim, hersey benim yuzumden mi oldu diye. Cevabim nekadar hayir olsada yinede cok uzdu, cok etkiledi bu suclamalar beni..
Kendimi sorgulayip suclamaktan baska birsey yapmiyorum.. Bastan beri evliligime guvenedim, o yuzden cocuk bile yapmak istemedim.. Inanilmaz bi ucurum vardi kisiliklerimiz arasinda, asilmamis kompleksler vardi.. Boyle sagliksiz bi evlilige cocuk katmak istemedim.. Nerede hata yaptim, neyi eksik yaptim bilmiyorum.. Cokmu kolay pes ettim bilmiyorum.. Gelecek gozumde buyuyor.. Onu dusunemeyecegim kadar ozlemekten korkuyorum.. Yillar sonra yalnizliktan yorulduktan sonra, hayattan beklentilerim degistikten sonra 'aslinda okadarda kotu bir evlilik degildi' deme korkusu icindeyim...