Sanki sen anneydin bizler çocukların.. Seni seviyorum.. Sadece çooook seviyorum..

E kolay mı? Biz hayatımızı bir çöp kontenyerine attık... Ne olduğunu anlayamadık bile...Hepimiz şaşkındık, sanki çöpe atarken her eşyamızı (anımızı) intikam alıyorduk yaşadıklarımızdan belki yaşayacaklarımızdan..

En şaşkınımız da sendin.. çünkü sen küçük bir bebektin, benim canım yavrum.." Anne bunu da mı atıcaz" diye uzatırken o simli beyaz gülleri üzülüyordun.Benim çok üzüldüğümü düşünerek..Beraber almıştık "evin girişinde harika duracak " diyerek..Birlikte koymuştuk yerde ki toprak kabın içine..Gidip gelip bakmıştık..Bir daha, bir daha bakmıştık..Evimizi hergün birşeylerle güzelleştirip ( kendimizce) mutlu oluyorduk..

Nereden bilirdik o birşeyleri alırken, kendimize değil; kimbiliiir kimin evine alıyorduk!..Evet o beyaz güller kimin evini süslüyor şimdi..

Kontenyerin yanından ayrıldığımız da kadınlar doluşmuştu..Sanki büyük bir mağazanın indirim reyonun da gibiydiler..Her biri hayatımızdan bir parçayı alıp gidiyordu yanında..Yüzlerinde bir zafer edasıyla..Karanlık evin penceresinden onları seyrediyorduk..

Ev bomboştu...... İki sandalye ve biz üçümüz..

Korkunç bir veda yaşadık o gün okulda..Sen arkadaşlarından okulundan ayrılıyordun..Sana bir veda partisi düzenlemişlerdi..Bütün okul tanımadığımız öğretmenler bile oradaydı..Hepsi bize üzüntüyle bakıyorlardı.. ve biz de üzüntüyle bakıyorduk..

Yağmurlu buz gibi bir gündü..Seni okul da bırakıp eve geldim. Yolda ağlıyordum..Ya sen??

Benim güçlü kızım.Okulda arkadaşların ağlamış..Sen yumruklarını sıkıp: "ağlamıycam,ağlamıycam işte" demişsin..

Akşam öğretmenin telefon da anlattı.." Ben bile ağladım esin hanım, bu çocuğa dikkat edin..Kaskatı oldu yavrucak" diyordu.. kimse dayanamamış ağlamıştı..Ya senin küçük yüreğin buna nasıl dayanıyordu canım yavrum..

Aptal gibiydik, hayat bizi biryerlere götürüyor ve biz hiçbirşey yapamıyorduk.Sanki geçmişimizle birlikte geleceğimiz de sonlanıyordu.Hissettiğim şey sadece derin bir acıydı..Boğazım düğüm düğüm sanki herşey bitmişti..

Babana döndüm ayrılırken, "Hakkını helal et" dedim.Olgun iki insan gibi ayrılmalıydık..Halbuki içim hiç de olgun olmak istemiyordu..İçimde fırtınalar kopuyordu..Bağırmak,ağlamak,tepinmek; kendimi yerlere atmak istiyordum.. Hiçbirini yapamadım..Çünkü sen vardın..Çünkü sen beni utandıracak kadar olgun ve kendine hakimdin tatlı kızım..

Sanki sen anneydin bizler çocukların.. Seni seviyorum.. Sadece çooook seviyorum..