Saygideger yazarlar;

Insanoglunun, insanoglu olarak evrimlesmedigi, bir ortamda; yani, insanoglu deyimiyle, insanoglunun henuz bulunmadigi bir ortamda; ne kavram, ne de bir ifade mevcut degildir.

Insanoglunun tarih sahnesine cikisiyla, birlikte kavram yaratilmis ve ifade edilmistir. Insanoglunun kavram yaratimi tamamen zamansaldir.

EZELI, EBEDI, SONSUZ, BASLANGIC, BITIS, ILK, SON V.S.butun bu kavramlar, zamana endeksli, dolayisiyle, kavrama endeksli, dolayisiyle, dusunceye endeksli, dolayisiyle, beyine endeksli, yani kisaca; insanogluna endekslidir.

Insanoglunun, kendisi zaten, hem dusunce, hem madde hem de kavramdir.

Var, sozcugu; var etmek, var olmak, var kilmak ve varsaymak olmak uzere ayrisir. Insanoglu varlari kavramladigina gore, var etmemistir. Onlar insanoglu ifadesiyle, var olmaktadir. Insanoglu var kilamaz da, sadece var sayar.

Demekki, insanoglu, sadece var olani-ki bunu sezgi veya yansi olarak-duyu veya duygusuyla algilar-varsaymistir. Var olani, var saydigi icinde, kavramlastirmistir.

Peki, yok sozcugu ne anlama gelir? Yok bir ifadedir ve kavram olarak pozitif, ifade veya anlam olarak negatiftir.

Hangi kavrami alirsak alalim, o kavram evrensel olarak var olmaktadir ve varsayilmistir. Eger bu var olan kavram; soyutsa ve sezgi yoluyla ancak algilanabiliyorsa; algilayanin var sayimi pozitif, yani var; algilamayanin varsayimi, negatif yani yok olur.

Algilama da, oznel ve mustakil var olan varlik, temelindedir. O yuzden, var olarak tanimlanan, varsayim olarak kavramlasan, hersey; algilayan ozne icin var, algilamiyan ozne icin yoktur. Ustelik, algilayan ozne, bu soyutu, somuta endeksleyip, nesnellestirebilir. Algilamayan ozne ise, onu soyutta tutar ve algilamadigi icinde yok sayar.

Dolayisiyle; VARSAYMAK VE YOKSAYMAK, POZITIF; SADECE VERILEN ANLAMLARI POZITIF VE NEGATIFTIR. O yuzden, kavramin ifadesi bir sorundur ve sadece onu ifade eden oznenin ifadesine endekslidir.

Insanoglu,-kendi dahil- algiladiklarini-somut-soyut, oznel-nesnel, gorunussel-ozsel, mustakil-evrensel-, once kavram olarak ortaya koyar, sonra oznel bir ozne yapisi olarak; ikili ve karsitli bir tartismaya, cikmaza, kisir donguye ve soruna tasir. O sorunu,tartismayi, cikmazi, kisir donguyu; kendi oznel teki olarak ifade eder.

Iste, evrensel olarak var olan ve varsayildigi icin kavramlasan, madde veya inancin, var-yok tartismasi; insanoglunun, mustakil bir varlik, oznel ve bir ozne olarak, bu evrensel var olan ve varsayilan kavrami; teke indirgemekten ve bu tekin hem var hem yok olabilme olasaligindan baska bir secenek olmadigindan, ve ayni kavram hem vara hem yoka indirgenebileceginden cikar.Dolayisiyle, teke indirgeyerek; var diyen de, yok diyende oznel temelde birbiriyle celismesine ragmen;evrensel temelde, var olmak ve varsaymakta birlesmektedir.

Yani, OZNEL IFADE EDEN MUSTAKIL VARLIGIN-OZNENIN- VAR IFADESI DE, YOK IFADESI DE; EVRENSEL OLARAK AYNI NOKTADAN; VAR OLAN VE VARSAYILAN KAVRAMDAN CIKMAKTADIR.

ISTE HEM EVRENSEL, HEM MUSTAKIL VARLIKSAL KAVRAM VE IFADESI SORUNU DA BUDUR.

Saygilarimla;
evrensel-insan