Bir kere daha çarpar yüzüne gerçekler..
Bir kere daha anlarsın insanlara güvenmemen gerektiğini.
Ne yapmalı şimdi?
Susmalı mı, çekip gitmeli mi, yoksa kalıp pişman mı etmeli?
İsterdin hayatlarının en güzel yerinden vurup perişan etmeyi.
Ama değer mi ? Ne kazandırır bu?
Sen de onlar gibi olmaz mısın o zaman?
Onlar gibi acımasız... Onlar gibi iğrenç... Onlar gibi.. Onlar gibi işte...
Düşünürsün sen.
Canın yansa da, sancıtsa da acısı, düşünürsün onun da bir ananın evladı olduğunu. Sırf bu yüzden pes edersin belki.
Ama onlar düşünmedi, senin bir annenin gözünün ilk ağrısı olduğunu.