Aynı yerde öleceğiz..

Eşitleyecek çizgimizi..bizi birleştirecek ölüm..

Toprak altında üstünde olanlarımızla açılacak kapılarımız.

Bir kere bahar gördümse kâr..

Bir besmele çektiysen zülfüne sabahın kâr

Bir kış günü bakarken kar tanelerine

Namusu ap ak bir inzal müekkeleri düşündüysem kâr

Bir doğru söze doğru dediysen kâr

Sevebildiysen kimseye söylemeden bir umud

Deli gibi taktıysam kafama İstanbulu

Nedenini hiçbir zaman söyleyemeyeceğim sebeple, bu da bir düş…

İstemediysem utanıp bir türlü onun bildiğini..

Dilenemediysem diz çöküp hicabımdan

Giydirip sündüs misal gelinliğini gezdirdiysem gelincik tarlarında oda bir şeydi..

İçim çıkacak gibi olduysa ege sahillerinde

Genzimi yaktıysa çam kokuları

Zincirle çekip kandil akşamlarını bin bir pişmanlık öksürdüysem

Her cumanın evveli niyet edip kıyama

Uyuyup kalkamadıysam bu da benden bir şeydi..

Hissettiysem yokluğunu

Bir türlü pazartesi Perşembe oruçlarını tutamayıp

Tutulduysa bir kayıkçı şarkısına

Beraber battıysak bir şiirin tuzağında

Yaşıyorum demektir..

Ve yaşamışımdır duyarak

Ve öyle ölmüşümdür, bir şeyleri yaşayarak…





M.Safitürk


Eser sahibinin izni ile yayınlanmıştır.