Hiç değmeyecek insanlara verilir her zaman değer
Bende sana verdim bilemedim iki yüzlü olduğunu
Gerek gururumu,gerek onurumu,köle yaptım uğruna
Sen ise her defasında hançer gibi saplandın bağrıma

Tarifi imkansız bir acı,dayanılması güç
Gün geçtikçe daha çok canımı yakan
Kabuk tutmadan sürekli kanıyor yaram
Düşen her damlada koyboluyorum

Dayanacak gücüm kalmadı artık bu acıya
Zamansız geldiğim dünyadan zamansız gideceğim
Yaşadığım bütün acılarım hayallerim ile
Ben ölünce belki duyacaksız belki haberin olmayacak

Bilmeni isterim

Birgün mezarımın üzerindeki kara toprakta
Küçük bir çiçek açacak
Etimden,kemiğimden,kanımdan aldığı güç ile
Kocaman bir çınar olur serpilecek

Sevenler,aşıklar buluşacaklar altında
Seni hatırlayınca o ağacın her bir dalının
Her bir yaprağından bir damla kan düşecek
Düştükleri yerlerde binlerce çiçek acacak

Ve sen sevgiden anlamayan zavallı
Sen o çiçeklerin arasında boğulup yok olacaksın.!!

ĐЄŁī ЄکмΞЯ