dalların kırılmış

güvendiğin dallar kırılmış duydum
yıkılmam söyleyin sevinmesin diyormuşsun
güneşin ayın solmuş içini ısıtmıyormuş
öyle diyorlar

pencerene güvercinler konmuyormuş
serçeler ötüşmüyor odan sessizmiş
duvarların soğuk
dediler canından bezmiş

her bahar bahçende açan güller
bu bahar açmamış
ıstanbul göz yaşlarına boğuldu
üstünüze birdamla düşmemiş

saçlarında birtek siyah kalmamış
dağ başları gibi bembeyazmış
ama ohh olsun diyemiyorum
üzüldüm anladım içimde
birşeyler kalmış

erol çolak