ben şairlerin eşkiyasıyım


ben şairlerin eşkiyasıyım isyankar düzene kafa tutar
benim virgüllerim yoktur noktam yok
dağ başlarında mısra avlarım
kaafiyeleri vururum tek tek alnının orta yerinden

koca bir ateş yakar sıtmalanırım dağ başlarında
yarı sayıklar yarı uyurum o halde yazarım şiirlerimi
kimi zaman şuursuz ama yazarken titretmem elimi
sabah çöker gözlerime ve ben bulurum kendimi*

ben şairlerin eşkiyasıyım bir çift göze vurulurum
bedenim ölü bulunur saçlarına asarım kendimi
sonra yeniden doğarım daha diri daha deli
ben şairlerin eşkiyasıyım kurşun öldürmez beni

geceleri basarım kalpleri yürekleri yakarım tüm bedenleri
sevgiyi hak etmeyenden alırım hak edene veririm
ben şairlerin eşlkiyasıyım kanun benim nizam ben
dağa kaldırırım haksızlıkları orada cezasını veririm

ben şairlerin eşkiyasıyım azığım bir tutam sevgi
onuda bölüşürüm kurtla kuşla böcekle
elimde saz misali kalemim ağıtlar yakarım
öldürdüğüm her bir sevdaya ağlarım

ben şairlerin eşkiyasıyım koçeroyum göçerim
kalpsizler korkar benden yüreklerini sökerim
seversem ölürüm panzehirim yoktur benim
aşık olmak haram bana dokunsam ölürüm

ben şairlerin eşkiyasıyım dostum olmaz benim
ben ayı severim güneşi toprağı bulutu taşı
insanlardan sadece çocukları yaşlıları
ben şairlerin eşkiyasıyım benimkisi ölüm telaşı

erol çolak