ol diyorsun

bana mecnunum ol diyorsun aklını yitir
çölleri geç diyorsun sürüne sürüne
bir damla su vermiyorsun ellerinle
leylam olmadan bu kadar ızdırap niye

bana ferhatım ol diyorsun şu yüce dağları del
kaf dağının ardından suları getir
dağ taş kırarken kendini bitir
şirinim olmadan bu zahmet niye

tahirim ol diyorsun benimle başlasın günün
heryerde ben olayım heryerde gördüğün
boş yere uğraşma çözülmesin bu kördüğüm
zöhrem olmadan niçin aşktan öldüğüm

erol çolak