Seni “sana rağmen” sevmek var ya!..
Ölümden zor!..
Seni “sana rağmen” sevmek!...
Bir ateş, bir kor!..
***
Gözlerine bakarken “iki büklüm” oluyor dilim
Bakışlarına yakalandığımda “eriyor cümleler”
Bir sesim titriyor, bir yüreğim!...
Ve ben sensiz;
“Güneş görmüş kartopu” gibiyim!...
***
Seni “sana rağmen” sevmek!..
Hem "sevmenin kitabını" baştan yazmak,
Hem de bir yandan
Kendime “mezar kazmak” gibi bir şey!..
***
Sen soruyorsun “Ben seviyorum”
Sen sorguluyorsun “Ben yine seviyorum”
Sen itiyorsun “Ben geliyorum”
Sen gülüyorsun “Ben bitiyorum!...”
Aldanma nefes aldığıma be vefasız
Görmüyor musun "ölüyorum!.."
***
Başımı yastığa koyduğumda
Gözlerimdesin!..
Ve kapatıyorum gözlerimi
Sabaha kadar benimlesin!...
***
Uyandığımda sen varsın
Bakışlarımın ilk değdiği yerde
Ve yüzün;
Doğan güneşle aramda perde!..
Seni çekiyorum “nefes” diye ciğerlerime
Ve ellerini düşlüyorum ellerimde
Sıcacık ve yavru kuş misali titrek
Ve öpüyorum avuçlarını
“SEVDİĞİM” diyerek!...
***
Seni “Sana rağmen” sevmek
Sensizlikten de zor!..
Ama sensizlik, “ah şu sensizlik”
Ateşten bir kor
Ne kadar yaksa da ateş
Küllerim; “Sevmeye devam et” diyor!.....

“Kadir Albayrak”