Alıntı RABİA´isimli üyeden Alıntı Mesajı göster
Benim şarkılarımın notaları yoktu..
Bütün düşlerim monotondu...
Ritimsiz bir hayatın sıkıcılığında , kaçışan ahenklerin peşinden koşarken varlığının varlığıma göz kırpışı; ışığın karanlığa değişi gibiydi...

Değdin ve gittin...

Bir daha yürüdüğüm yolların herhangi birinde, hiç karşılamaşdım seninle...Kaldırımlarda da rastlayamadım izine.

Keşke bekleseydin beni...
Küçücük ayaklarıma, dünyanın bütün ivmelerini yükleyerek gelirdim sana...Bir kelebeklik ömrümü avuçlarına bırakır, yokoluşun da var oluşunda senin ellerinden olmasının, sevincini kutlardım usulca...

Keşke bekleseydin beni...

Sana geç kalmak; sensizlikten daha çok acıtyor yüreğimi...



Rabia...
Müthiş tesirli bir yazı okudum...

Rabia'nın aylar önce okuduğum bir şiirinden de yine böyle çok etkilenmiştim.

Her ikisinde de dikkatimi çeken ortak nokta şu ki; "Ben den ziyade Sen" olgusunu müthiş güzel vurgulamış. Demek kendi iç aleminde, sevdiklerine gerçekten kendinden daha çok değer veriyor ki, bunu yazılarına da yansıtıyor...

Tebrik ederim. Bu mükemmel cümlelerin kaynağı yüreğinize sağlık...