Ağlamayı özledim....Ağlayabilmeyi..... komik bir film seyrederken duygulanıvermeyi,
bi an için düşünevererek neden yaşamında böyle komik şeylerin olmadığını ve üzülüvermeyi,
kırgınlaşarak kendine kızmayı ve özlemini çekmeyi hiç yaşanmamış günlerin..
Oysa herşey çok güzel olmalıydı, özel bir insan olduğuma inandım hep,
hayatın değil benim özel olduğumu, ama gerçeklerin öğrettiği, özel olanın hayatın sana sunuş biçimi olduğuydu,
ne güzel karşına çıkarıyordu hayat güzellikleri, adını bile koyamadığın o esrarengiz tatlılığı,
gerçek mutluluğun hazzı meğerse o hüzünlenmedeymiş diye düşünmeden edemiyor insan, bir anlık duygulanma,
sanki seni durgunlaştıran o an için yaşamışsın gibi hiç bitmesin dediğin o an, işte hayatın cömert bir anında sana sunduğu o eşsiz hüzün,
meğerse yanıbaşında seni bekliyor gibi, tek yapman gereken hissedebilmek, ve görebilmek hayatın sana nasıl sunduğunu....