Canımdan Geleni Yaptım / An Tutulması


Halime bak, durduramadım onu giderken…

An tutulmasıydı o…

Bir bakışlık işi mi varmış varlığımın bu dünyada…
An tutuldu ve ben içinde kalakaldım… Ne de kocaman sanırdım kendimi halbuki… Sonrasında,ne kadar uğraştıysam da, boşuna…

Hep küçücük kaldım, kum tanesi kadar… Hiç kadar… Ama ben içine girdikçe her şey oluyordu hiç, sebebini sorma:
An tutulduğunda ordaydım…
Sadece ben biliyordum… Ne kötüdür bir duyguyu sadece yaşayanın bilmesi…

İşte yalnızlık böyle başlar, sonra da ayyuka çıkar gece inince…

Huzur “h” harfiyle bile uğramıyordu artık… Ne çok battı şu yatak bedenime, sanki senelerdir hiç uyumamış gibiydim… Korku değil!

Hiç düşündün mü, korkularıyla baş ediyor da insan, korkusuzluğun çaresi yok…
Sefil bir güç koydular içime, ben ne olduğunu anlayamadan… Sefil ve şık bir duygu…
İtiraz etseydim, dağlara ayıp olurdu… Anlıyor musun?
Kabul ettim…

An tutuldu ve ömrümün gebeliği bitti sanki… Kimse değilse de sen gördün, ben bir zamanlar aşk doğurdum… Dağ çocuktu, masmavi çocuktu ama ille de okyanus çocuktu… Geldi yerleşti hayatıma…
Ama nasıl güzel ağırladım… Sen hepsini görmedin…

Bir Azeri hikayeden fırlayan türkülerle… Beyazlar giyen şehrin gözlerimi yakan deli manzarasıyla… Yavrumun 'su' diyen sesiyle…

Bazı dostlarımın tabutundan dökülen ‘hayat’la ve bazen de, bazılarının hayatından dökülen ölümle…

Ne yas bıraktım bu şehirde çekilecek, ne yaş bıraktım akacak… Şimdiki zaman nereye kayboldu hiç anlayamadım…

Şiir başı yaptım da bir gece, Hayyam geldi elinde şarap, kalbime kaldırıp kadehini ‘acının güzelliğine’ dedi…

Başka bir zaman Leyla yorulmuş, bırakıverdi yaşlarını benim yanaklarıma…

Bazen de ben dayanamayacak gibi oluyordum, hep bir ilaç yollanıyordu bana ama sadece ‘nefes alacak kadar’… Hatta böyle bir gecede, yüzüm yanar saçlarım üşürken ve dibe vurduğum bataklıkta hala başımın üstünde taşımak için aşk’ı debelenirken, Mevlâna bir kaç şiir uzatıp da başımı okşadı, inanmazsın, sudan çıkar gibi çıktım bataklıktan…

Sonra, gücüm mü bitti, sabrım mı anlayamadım… Sanırım, dayanamadı artık halime ve yıllardır ağırladığım gözlerime son kez geldi bir gece…
Tutuşurken gözlerim, biliyordum son kez geldiğini…
Sıcak, sıcacık akıverdi,
Öylece gidiverdi…

Halime bak... Okyanus çocuğum gitti ve ben onu durduramadım...

Tanrı, hangi parçasını aşk’a koydu bilemiyorum hala…
Benden memnun kaldı mı, onu da bilemiyorum ama ben canımdan geleni yaptım…
Canımdan geleni…
Canımdan geleni yaptım…


Esra Güzelipek

http://http://www.izedebiyat.com