gelme artık gecelerime.. bırak artık ruyalarımı kabuslara cevirmeyi ..

gecelerim öksüz kalsın satırlarımın boynu bükük yüklemleri öznesiz ..
ama git .. gelme geri bakma ardına ve git öylece ..

giderken bavulunu toplama git diyorum ama kalsın 3 5 esyan ortada yinede dursunlar odamda .. ama sen kalma git hic duraksama bir an önce git ..

en sevdigin kalemini de al git ben asla senin kaleminle yazmayacagım artık nasılsa kaleminede bulasmıstır senin hissizlik ..

bu dar vakitte sessizce vurmadan kapıyı cek git ..
rüzgar gerekirse örter hatta sen kapıyı örtmeden git ..

giderken endiselerimi üzüntülerimi topla ceplerine sığdır ve onları da götür seninle olmasınlar bırak bir köseye ama bende de kalmasınlar götür ..

hani varlıgında beceremedigimiz bir öykü vardı ya belki yokluğunla sonunu getirir tamamlarım .. kalemini bu yüzden bırakma ; senin kaleminle ele alırsam sonunu yazamam bitiremem burada .. (ve asla dayanamam buna).

simdi ac o önündeki cekmecegi bak icine iyi bak iyi
iste evet tam orda 1 kutu endise kenarına sıkıstırılmıs sığıntı 1 pismanlık
iste o senin payın cekinme utanma al onu
koy cebine götür gittiğin yere ..

her nereye gidiceksen git simdiden al sana dair cümlelerimin sana ait öznelerini ve yüklemlerimi benim gibi yalnız bırakıp git ..

her kimin kaleminde her ne acı ya da umut yazmak istiosan meze ol ama benim kalemimde yerin yok cek git gecelerimden kalemimde de derman y.o.k !!

BUSRA TUREGUN