HİNT EDEBİYATI Hindistan da 15 farklı edebiyat dili , 2000’e yakın lehçe, birbirinden farklı dinler, ayrı toplumsal sınıflar vardır. Hindistan’ın kökeninde ilkeler ve fenomenler Sanskritçe metinler aracılığıyla yasaklanmıştır. Bu dili aslında Rahipler kullanmıştır. Ama rahiplerin verdiği vaazlar sonunda Sanskritçe halk diline uyarlanmış ve yaygınlaşmıştır. Rahiplerin kullandığı bilim dili olan Sanskritçe giderek bir halk diline dönüşüvermiştir. Böylece Veda ; Pura, Muhabarata ve Ramayana da destanları da bu sistemin kültürünün , dünya görüşünün taşıyıcıları aktarıcıları , temsilcileri olmuştur. Bu görüşün temeli mutlak bir varlığa inanıştır. Ahlak kuralları çerçevesinde ona yani inanılana ulaşmak için çabalamak ve bu çaba süre içinde dünya nimetlerinden vazgeçerek bir arınış sağlamak önem taşır. Yapılan uyarlama ( çeviri ) ve yorumlar yeni felsefe , edebiyat akımlarına değinmiştir. Sanskrit destanlarından yapılan gelişen zamana karşı Hint halk şenlikleri dini bayram ve geleneksel müzikle tiyatro , kukla tiyatrosu , özgün halk dansları varlığını konuşabilmiştir. Sanskritçe , ülke anayasasında da kullanılır. Yaklaşık dört bin yıllık edebiyat birikimi ile desteklenen dil , ülkedeki 15 önemli dilden biridir. En eski Veda metinleri M.Ö. 2000 yılına aittir. İçeriğinde Rigveda , ( doğa güçlemi olur ) Yasuruveda ( Tanrısal kurbanları açıklar ) Samaveda ( dini tören şarkılarını içerir ) , Atharaya Veda ( sihirli formülleri içerir ) vardır. Miladın başlarında Marapharata , Ramayana ve Puranalar şekillenmiş ve kaleme alınmıştır. Destanlar , şiirler , hukuk metinleri , ekonomik ve politik metinler , teknik ve bilimsel metinler , sevişme teknikleri vb. birçok konu Sanskritçe ile kaleme alınıp aktarılmıştır . Milat sonrası Budizm ile ilgili metinler dahi bu dille yazılmıştır . Bu dilde aktarılan birçok hayvan konusu işlenmiş masal bulunur . Mahabbarata , ( Sanskrit dilinde Buharat Hanedanı’nın büyük destanı ) Hindistan’ın iki büyük destanından biri. Dinsel içeriğinin yanı sıra yüksek edebi niteliği ile de değer taşır. Kauruva ve Pandala aileleri arasındaki egemenlik mücadelesini anlatan bir kahramanlık öyküsü ile bir öykü etrafında gelişen bir dizi efsaneye ve didaktik öyküye yer verilir. Hindistan’ın öteki büyük destanı Ramayana ( Rama’nın aşk öyküsü ) ile birlikte İ.Ö. Y.400 , İ.S. Y.200 arasında gelişen Hinduizm ile önemli bir bilgi kaynağıdır. Hindu dilinin en önemli metni sayılan Bhagavadgita ( Tanrı’nın şarkısı ) Mahabharata’nın 6.kitabının bir bölümüdür. Şiir yaklaşık yüz bin beyitten oluşur . Yani İlyada ve Odysseia ‘nin toplamından 7 kat daha uzundur. Toplam 18 bölüme ayrılır. Bu bölümün sonunda da Tanrı Hari ile ilgili Harivamşa ( Tanrı Hari ‘nin soyağacı ) başlıklı bir ek yer alır. Destanın bilge Vyasa tarafından yazıldığına inanılırsa da , Vyasa’nın İ.S. ‘ye 400 de bugünkü biçime alınmış metni değerlenmiş olması daha büyük olasılıktır. Destanın İ.Ö. 1400-1000 arasındaki bir tarihte geçmiş gerçek olaylara dayandığına inanılır.