Derdim şu arkadaşlar;
Çocukluğumdan beri çoğu şeye cesaret edemedim.Korkar davrandım ve Saklandım.Kavga oldu mu kaçardım. Lisede biri beni dövmek istediğinde tamam abi konuşarak anlaşalım diyerek ya dayak yedim yada müdürün odasına kaçtım. Siyasi olaylar yüzünden az daha bıçaklanıyordum.Sınıfta kafamı doğrultamazdım.Üzücü bir durum biliyorum.
Sonra hiçbir zaman cesaret edip evin kilometrelerince gitmedim.Ailem koruyucu davranıyordu ve benimde işime geliyordu.
Bu yüzden ailemden uzaklaşamadım. Kavga etsem eve gidemiyordum.Baba kafa atıyordu.(mecazi);Sonra maça hiç gitmedim. Ortam olaylarına hiç girmedim.Cinsellik olayına hiç girmedim.Bar club gibi olaylarımda olmadı.Yapamadım işte, Kardeşim veya abilerim yoktu.Şimdiki nesil daha şanslı,etrafı abiler ablalarla dolu. Mazlum bir hayatım oldu.Aileme göre mütevazi bir hayatım oldu.Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.Cesaretim eskisi gibi değil,şimdi az çok iyiyim. Ancak gene uzaklara gidemiyorum.Bu yaşta nasıl cesareti fulllerim bilmiyorum.Yardımcı olun lütfen!..
İnsanlar bakıyorlar ben toleranslıyım,aşağılamaya veya hemen zaaflarımı kullanmaya başlıyorlar. Sen şöylesin sen böylesin.Ukte kalmış,sinirli çocuk..Senden bir cacık olmaz.Adam değilsin. Bunu söyleyen arkadaşlarım ve hep akrabalarım, hemşireyi sevdim.Sen kimsin birini sevmek kim diye dalga geçiyorlar.Ne söylesem batıyor herkese,küçümsüyorlar. Alay ediyorlar.Hiç birşeyi yapamayacağımı düşünüyorlar.Ne yapacağımı bilmiyorum,Düşüncelerinizi paylaşırsanız sevinirim.....