Merhaba

(Şairin cesedinin yanında bulunmuştur.)

Hepinize!..

İşte ölüyorum. Kimseyi suçlamayın bundan ötürü. Hele dedikodudan, unutmayın ki, merhum nefret ederdi.

Anacığım, kardeşlerim, yoldaşlarım! Bağışlayın beni. İş değil bu, biliyorum (kimseye de ögütlemem),
ama benim için başka bir çıkar yol kalmamıştı.

Lili, beni sev.

Hükümet Yoldaş! Ailem; Lili Brik, anam, kızkardeşlerim ve Veronika Vitoldovna Polonskaya'dan ibarettir;
yaşamalarını sağlarsan, ne mutlu bana...

Bitmemiş şiirleri Brik'lere verin. Ne lazımsa onlar yapar.

"Bir varmış bir yokmuş" derler hani:
Aşkın küçük sandalı
hayat ırmağının akıntısına kafa
tutabilir mi?
Dayanamayıp parçalandı işte sonunda...
Acıları
mutsuzlukları
karşılıklı haksızlıkları
hatırlamağa bile değmez:
Ödeşmiş durumdayız kahpe felekle.

Ve sizler mutlu olun
yeter."

Yeni İnsan Dergisi Haziran-1994/sayı 24