Başımdan geçen ve unutamadığım bir olayı okurlarla paylaşmak istedim.
O tarihlerde yirmidört yaşında idim oniki eylül ihtilali olmuş herkes kendi gölgesinden korkuyordu. Bir gün akşam işten eve geldim,annem oğlum karakoldan bir bekçi geldi,karakola yarin uğrasın dedi,şöyle bir annemin yüzüne boş,boş baktıktan sonra,başka birşey söylemedimi diye sordum.-Yok oğlum söylemedi
Ne olabilir diye bütün gece düşündüm durdum uykularım kaçtı.Ne demek o tarihlerde karakoldan çağrılmak,neyse sabahı zor ettim,dogru işe amirden izin alıp karakolun yolunu tuttum sanki ayaklarım oglum gitme der gibi her adımım dakikalarca havada kalarak sonra yerle zorla buluşup o şekilde ürkek adımlarla karakolun önüne geldim.Tam karokolun bahçe kapısından içeri girecektimki,bir sivil minibüs gelip, tam kapının önünde durdu.Arabadan inen sivil polis memurları bazılarının elinde tüfekler sekiz veya on kişi kadarlardı benden önce bahçe kapısından tek sıra halinde iki tarafıda çiçeklerle bezenmiş,
dar bir yoldan karakol binasına dogru yürümeye başladılar.bende arkalarına takıldım. Yolun uzunluğu yirmi metre falan var.Karakolun polisleri onlarda tek sıra halinde dizilmişler,gelenlere hoş geldin diyerek,ellerini sıkmaya başladılar.Tabiki benimde hepsi elimi sıktı.Banada hoşgeldin faslı yapıldı, içimden diyorumki ,ya millete anlatsam kimse inanmaz karakolda vatandaşı böyle karşılıyorlardiye, ben salak.salak etrafıma bakarken hop
birisi yanıma geldi sizde şu masaya oturun orda yer var dedi.İçimden anam yandım dedim demesinede ağaçların altındaki masayı dörtliverdim.Pideler ayranlar geldi önümüze kondu,
istersen yeme içme, hadi hadi deyip duruyorlar, sağdan soldan. Kendi kendime oglum bu fırsatı kaçırma iyice karnını doyur dedim ve yumuldum yumuldumda yemekler bitince benden önce gelen gurup yine aynı şekilde uğurlandı ben kaldım,orda tek başıma sap gibi
lan ne yapacam derken bekçiye dedmki - Buranın komseri kim -Sen komseri tanımıyormusun ? yemekte karşında oturan oydu. Hiç bozuntuya vermedim.Tamam biliyorum şimdi nereye gitti onu soruyorum? - İçerde odasındadır.Ya Allah bismillah deyip,içeriye daldım Kapıdaki yazıyı görünce tıklatıp içeriye girdim.-İyi günler komserim.
-Ya deminden beri seni düşünüyorum çıkaramadım, sen hangi birimdeydin?
Allah ,Allah ben yandımki ne yandım içimden bütün bildiğim duaları okumaya başladım.- Komserim ben polis değilim.-Neee nerdee çalışıyorsun sen?- ....... yerde Komserim masasından bir hışımla kalktıki Olimpiyatlarda yüz metre koşusuna katılsa vallahi rekor kırar.Bırak rekor kımayı şimdi senin başka yerini kıracak durum onu gösteriyor,neyse tam düşündüğüm gibi oldu.Benim yakaya bir sarıldı zor nefes alıyorum zaten,sıcak bir hava o kadarda yemeği yemişim.- Lan sen beni kerizmi sandın - Estafurullah komserim. Lan sen nasıl olurda polis ayağına yatıpta bizim pideleri yedin.Komserim beni karakoldan çağrımışlarda ben onun için gelmiştim,zorla masaya oturttular bunda benim sucum yok vallahi.-Sus lan sen hala konuşuyormusun. Bu arada ilk tokatı yedik.- Hemde benim karşıma oturdun öylemi. Arkasından ikinci tokat geldi. -Komserim ne vuruyorsun,Ayranla pidenin parası neyse vereyim. -Bak lan hala konuşuyor. Bu arada sese öbür memurlarda geldi. Ne oluyor gibisine.amirlerine bakmaya başladılar Komser onlara döndü. -Ulan bu......Polis değilmiş hepimizi aldattı pideyi yedi hemde benim masamda. Bu arada hala tek eli boğazımda. Tekrar haykırdı - Ulan bu ...... hepimizi keriz yerine koydu. -Yok komserim ,parası neyse vereyim. - Olurmuu şimdi burdan çıkacan millete hava atacan karakolda böyle,böyle yaptım diye. - Valla anlatmam komserim. - Yok o kadar kolay değil ben kendime keriz dedirtmem. - Atın lan bunu nezarathaneye aklı başına gelsin. Bir tanede tekme arkamdan geldi. Beni attılar içeriye.Her gelen polis, bumu lan palis ayağına yatıpta bizim pideleri yiyen. Deyip pis ,pis bana bakıyorlar. Başladım kara kara düşünmeye suçum büyük Karakolun pidelerini yedim. Eyvahki eyvah nasıl kurtulacam ben burdan,ikide bir komser geliyor. - Lan sen bizi kerizmi sandın? - Komserim parası neyse ödeyeyim,istersen iade edeyim. Parmağımı soktum gırtlağıma,bu sefer daha fena delirdi.
Saatler geçti susadımki o biçim korkumdan su falan istiyemiyorum. Akşam karakolda nöbet değişimi oluyormuş ,bizim komserle yanındaki parmakların arkasından beni göstererek - Bunun suçu ne? - Ha o mu bu......polis ayağına yatıp,bizim pideleri yedi. -Anlamadım? Ya bize ...... Karakol yemeğe davetliydi buda aralarına karışmış,götür oğlum götür.Bende akıllansın diye içeri attım. Yanındakide komsermiş nöbeti o devralacakmış. Adam yerlere yatıyor gülmekten,bir yandanda beni süzüyor. O güldükce bizim hızlının yüzü acaip bozuldu ama hiç belli etmiyor gibi gibi. Neyse nöbet değişimi bitti.Memurun biri geldi.Elindeki büyük anahtar kilitte dödü. -Gel bakalım komserim seni görmek istiyor. Bu sefer hiç korku yok içimde çünkü gurur meselesi yapmışım olayı,ayran ve pide için hapis yatacaksam içimden yatıyım lan dedim. -Anlat oğlum olay nasıl oldu? - Efendim olay böyle,böyle oldu. Ben anlattıkca adam gülmekten yerlere yatıyor. Beni getiren polise birşeyler söyliyecek nerde,komser tam bir gülme kırizine girdi. Habire eliyle ona bir işaretler yapıyor tam kendini toplar gibi olupta bana bakınca aynı şeyleri tekrar silbaştan hep berabar yaşıyoruz. Sonunda beni göstererek -Yaa şunu biz niye çağrımışız bir bakın. Adın soyadın ne senin. Söyledim memurum birisi yanımızdan ayrılarak yan odaya gitti. Hala komser ve ordakiler bana bakıp,bakıp yerlere yatıyorlar.Komserim sende döv bundan daha iyi değince makaralar tam koptu. Neyse yan odaya giden memur elinde bir kagıtla geldi. Ben pidenin yüzünden kendi derdimi unutmuştum. - komserim bu Salak askerlik yoklamasını yaptırmamış askerlik şübesinden çağrıyorlarmış. Derin bir nefes aldım,verilmiş sadakam varmış. O günde beri ne ayran içerim nede pide yerim.Bu olay Başkentin bir semt karakolunda geçti...
Cengiz Damar