ŞU ÇILGIN TÜRKLER KITABINDAN ALINTI
Savasin en kanli gunlerinden
biriydi. Asker en iyi arkadasinin az
ileride, kanlar icinde yere dustugunu
gördü. İnsanin basini
bir saniye
siperden cikaramayacagi gibi bir ates
altindaydilar.
Asker tegmenine kostu hemen:
- Komutanim, bir kosu arkadasimi
alip geleyim mi?
"Delirdin mi?" der gibi bakti tegmen...
- Gitmege degmez oglum, arkadasin
delik desik
olmus. Buyuk olasilikla
ölmustur bile. Kendi hayatini da
tehlikeye atma sakin!
Ama asker o kadar israr etti ki,
tegmen izin
vermek zorunda kaldi.
- Peki, dene bakalim!

Asker yogun ates altinda firladi
siperden ve
mucize eseri, arkadasinin
yanina kadar gitti, yarali arkadasini
sirtlandigi
gibi tasidi.
Birlikte siperin icine yuvarlandilar.
Tegmen kosup
yaraliya bir goz atti
ve nefes nefese bir kenara yikilmis
askere döndu:
- Sana hayatini tehlikeye atmaya degmez,
dememis miydim! Bu zaten ölmus...
- Degdi Komutanim, degdi! dedi asker.
- Nasil degdi, arkadasin zaten
ölmus, görmuyor musun?
- Gene de degdi komutanim, cunku yanina
vardigimda henuz yasiyordu...
Ve onun son sözlerini duymak, dunyalara
bedeldi benim icin...
Ve,
hickirarak, arkadasinin son sözlerini
tekrarladi:
"Gelecegini biliyordum!"
GELECEGINI BILIYORDUM!
Kalbimizde "arkadaslik" denilen bir
mucize var.
Nasil oldugunu, nasil basladigini
bilemezsiniz. Ama bunun ozel
bir
armagan oldugunu,
Allah'in bir lutfu oldugunu bilirsiniz.
Gercekten de arkadaslar nadide mucevherlerdir.
Yuzunuzu guldurup, basarmaniz icin cesaret verirler.
Sizi dinlerler ve kalplerini acmaya hazirdirlar.

Alıntı...