Eylül yine gelse
Hilâl Acar


Bir eylül gecesinde hayata karışmış biri olarak eylülü yine bekliyorum.
Eylül yine gelse, ve hayatın o sahici yüzünü bir kez daha hissettirse bize. Çünkü en çok eylülde hüzünleniyoruz; çünkü hüzün bize yolculuğumuzu, buralara ait olmadığımızı hissettiriyor. Güz mevsimin tesiriyle sararıp dalından kopan ve lodosla havada uçuşan yaprakların etrafa saçtığı hüzün göz pınarlarından içeriye doluşur bu mevsimde, insanı sımsıkı sarar. Kış aylarının soğuğunda kendilerini âdeta uykunun kollarına bırakan ağaçların arasında, kuruyup toprakla buluşmuş yaprakların çıtırtılarını dinleyerek yürüyüş yapmak, insana, hayat dalından kopup geldiği yere, toprağa gideceği anı hatırlatır.