berika

Rahatsız ettim özür dilerim. Selamlar. Bir şekilde Denizli'de yaşıyor olma ihtimaliniz var mı?

İnsanlar aya benzer çünkü her insanın göstermedigi bir karanlık yüzü vardır.

Büyük sıçrayışı gerçekleştirmek isteyen, birkaç adım geriye gitmek zorundadır. Bugün yarına dünle beslenerek yol alır.

EMANETİM KİME (?)


Yasladım kendimi Kaçkar Dağı’nın yamacına
Sol yanımda sen,
Sağ yanım pusa düşmüş.
Deniz desem değil
Umman içindeyim.
Bulmuşum nefes alışlarımda
Kendimi.
Çisede ıslanmış saçlarını
Taramışım parmak tarağımla
Birer birer…

Hangi kuş kanadında salsam selamımı (?)
Hangi çiçeklere versem adını (?)
Taç yapsam bükme bükme
Sırma saçlarına.
Dokunsam usul usul
Resimlesem tuval etsem yaprakları.
Sevsem,
Sevsem…
Sanki sevilmez mi insan uzaktan (?)

Kim koydu bu sevdanın adını (?)
Gidersem
Gidersen
Kim kına yakacak ardımız sıra (?)
Kim yüklenecek
Bu sevdanın ahını (?)
Olsun be…
Ele, güne
Akşama, sabaha
Dağa, bayıra
Emanetim hiç kimseye
Hiç kimseye
BİLMELİ DÜNYA…




Ertürk DEMİRCİ

Öyle Bir Özlemdi ki Bu


Öyle bir özlemdi ki bu
Ne suya benzerdi
Ne de ormana
Yalnız bir an için
Koskoca bir ömrü harcayabilirdi belki insan
Vazgeçebilirdi bütün anılarından
Öyle bir hasretti ki bu
Tükenmek bilmezdi zaman
Uzundu alabildiğine aramızdaki yollar
Kelimelere sığmazdı anlatmaya kalksam
Adının geçtiği bütün muhabbetlerde
Okuduğum bütün mektuplarda
Yani seni hatırlatan her şeyde
Göğsüm kafesinden çıkmak isteyen
Hürriyet sevdalısı bir kuş gibi çırpınırdı.
Kendi ellerimde yarattığım bir aşktı bu
Her sabah gerçek olması ümidiyle uyandığım rüyalar gibiydi
Hiç bitmesini istemediğim filmler gibi
Her sabah hüzünle kalkardım yatağımdan
Delice kıskanırdım mutlu insanları
Kenarından tutmak isterdim onların dünyalarını
Sonra yeni yüzler görürdüm
Vapurlarda, otobüslerde
Kalabalık kaldırımlarında şehrin
Aklıma getirirdim yeniden sevebileceğimi
Başka gözler içinde şiirler yazabileceğimi
Ve içimin tekrar sebepsiz yere büyük bir sevinçle dolabileceğini

Evet öyle bir özlemdi ki bu
Bütün anlarını harcayabilirdi insan
Bir tek an için
Vazgeçebilirdi bütün gereksiz anılarından…

Melih COŞKUN