Kayıp Melek

[LoSt_AnGeL]

GİTTİN


Gittin...
Ben, arkandan sadece baktım.
Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki...
"Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.
Gidersen sönecek içimdeki ateş
ve bir daha hiç kimse yakamayacak.
Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi
O karanlıkta yolumu kaybedeceğim" diyecektim sana.
Konuşamadım...

Gittin...
Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım
Öylesine acıdıki içim, tutup koparsalardı kolumu
bacağımı bu kadar acı duymazdım.
Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden.
Ağlayamadım...

Gittin...
Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysa
Tutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,
tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı.
Anlatamadım...

Gittin...
Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden
Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?
Ürperdin yine biliyorum.
Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini
Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.
Tutamadım.

Gittin...
Bir yıkım gibiydi gidişin
Sen adım adım uzaklaşırken benden
Çöküp kaldı bedenim olduğu yere
Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti
Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.
Kalkamadım...

Gittin...
Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum
Hazırdım gidişine,
Kaçak zamanları yaşıyorduk
Zaman bitecek ve sen gidecektin
Bense, gidişinin ertesi günü
Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.
Başlayamadım...

Gittin...
Bir şey söyledin mi giderken?
"Kal" dememi istedin mi?
Son bir kez "seni seviyorum" dedin mi?
"Bekle beni döneceğim" diye umut verdin mi?
Beynim öylesine uğulduyorduki.
Duyamadım...

Gittin...
Nereye gittiğin önemli değildi
Binlerce kilometre uzakta da olsan,
iki metre ötemde de farketmiyordu.
Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.
Kurtulmalıydım senden,
bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.
Kurtulamadım...

Gittin...
Unutulanların arasına katılmalıydım
Anıları bir sandığa koyup
hayatı bir yerinden yakalamalıydım.
Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim.
Yapamadım...

Gittin...
Bir okyanusun ortasında
tek küreği kaybolmuş sandalda
Dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.
Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,
Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,
Bil ki; seni Unutamadım...

Mehmet Coşkundeniz

[LoSt_AnGeL]

Gittin…
Gidişlere alıştı yüreğim.Eskisi kadar yıkıcı olamdı son gidişin.Kendimi hazırlamıştım.Hayır…hiçbişeye hazır değildim.Eskisinden daha acı verdi.Bu gidişin de yıkımdı benim için.Biliyor muydun?Zor olacak ama galiba bitti.Aylar sonra bile ne acı vericiymiş bitti demek.İçim acıyor gece gözlüm.Hiç umudum olmasada ikimiz de son bir şansı haketmiştik.Yüreğimdeki isyanın adı pişmanlıksa pişmanım sana hakettiğinden fazla değer verdiğime.Yüreğimdeki sızının adı aşk sa eğer aşığım. Hala aşkımsın benim. Satır satır yazdığım, üstünü karaladığım ama asla unutmadığım. Bil ki hala unutmadım seni, bil ki unutmayacağım…

[LoSt_AnGeL]

[carloss]

Heryerde bir gitmektir gidiyor. Ne tuhaf değil mi ? İnsanın içinde bulunduğu durum neyse o an , herşey ama herşey onun durumuyla özdeşir.

Seni unuttum diye yazdıklarımız bile unutmadığımızın kanıtıdır ya , yani öyledir.

[LoSt_AnGeL]

carloss´isimli üyeden Alıntı

Heryerde bir gitmektir gidiyor. Ne tuhaf değil mi ? İnsanın içinde bulunduğu durum neyse o an , herşey ama herşey onun durumuyla özdeşir.

Seni unuttum diye yazdıklarımız bile unutmadığımızın kanıtıdır ya , yani öyledir.

bir de o unutulmayan unutulmadığını bilse...
aslında bütün çırpınışlar bunun içindir
iki kelime için;
UNUTMADIM SENİ

[carloss]

Biliyorlar lost angel. Biliyorlar ama birşekil de hayat seçimlerden ibaret , oda seçimini yapıyor. İçinde sen olmayan seçimi yapıyor olması seni unuttu demek değil ki acıda olsa öğreniyorsun bunu. Belki senin hatırladığın gibi hatırlamayacak seni ama elbet hatırlayacaktır. Yani sanırım , şimdi böyle düşünüyorum , sabah ne düşünürüm bilmiyorum.

[LoSt_AnGeL]

hadi gel

hadi gel ver elini..
avuçlarında yüreğinin en sıcak halini hissedeyim
hissettireyim..
tut elimden.. öyle bak etrafına..
bak güneşe..
baksana çocukların gözleri gibi nasıl parlıyor..
bak insanlar uzaktan nekadar saf.. nekadar masum..
sakın bırakma ellerimi.. yanlız uzaktan bak..
onlar uzaktan masum..

düşünsene bu dünyanın kirliliğinin sebebi kim..
birbirleriyle kavga eden.. öldüren.. kötülük eden kim..
sakın bırakma elimi..
onların yürekleri kör.. ne yaptıklarını görmüyorlar
ben seni onların değil..
benim dünyama aldım..

bak şu martıyı görüyor musun..
kimbilir nereye.. nerelere uçuyor..
nekadar özgür..
istediği yere konacak istediği zaman..
ama sakın aldanma onun bu haline..
az sonra denize bir dalış yapıp..
günahsız.. hiçbirşeyden habersiz bir balığı kapar..
sakın bırakma elimi.. seni kimseye kaptırmam..

bu gördüğün dünyada..
güçlü olan hep güçsüzü eziyor.. sindiriyor.. unutma..!!
bense.. hep elinden tutarım.. kaldırırım mutluluğa..
ucunda düşmek ihtimali olsa..

öyle amaçlar vardır ki..
uğrunda savaşı kaybetmek zaferdir der eski bir dost..
sen uğrunda savaşılacak en güzel amacımsın..

bak insanların gözlerine.. ama iyi bak..
kiminde para..
kiminde başka şeyler göreceksin..
gözler yüreğin taa içini gösterir..

şimdi dön bir de benim gözlerime bak.. iyice bak..
ve.. sakın bırakma ellerimi..

bir adamla kadın birbirlerini hiç görmeden evlenmiş..
adam her akşam kucağı dolu geliyormuş eve..
hayli zaman geçmiş..
bir akşam kucağı boş dönmüş..
kadın kapıyı açmış.. ve adama:
- herif senin bir gözün kör müydü..?? demiş..
sakın bu hikayeyi unutma..!!
ve elimi.. sakın bırakma..

ben seni onların değil..
benim dünyama aldım...

Refik Kestem

[RABİA]

ben seni onların değil..
benim dünyama aldım

Ne güzel söylemiş...ve iyi ki paylaşmışsın bizimle,sevgili Melek...teşekkürler.

[LoSt_AnGeL]

teşekkür ederim canım...

[LoSt_AnGeL]

Sevdim İşte Ötesi Yok

Ben seni kocaman bi yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimdi olmalıydın, orada kalmalıydın.

Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin renklerin karşısında. Taze bir yaparak gibi yeşildin. Açelyaydın pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum, denizi sensiz, seni denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni böylesine güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle.

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden tuttuğunda, patlama hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu, olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da. Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorumlamadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın. Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...

Mehmet Coşkundeniz