Okyanus

[SAHARAY]

SEVGİ

Sevgi yola çıktı önyargısız, umarsız...
Yürürken az ilerde rastladı
kırık kalpler sokağına.
Kalbini kıranlar
el sallıyordu arsızca...
Hızla oradan uzaklaşırken birden
yolu umut sokağına çıktı
ve gözyaşlarını silerek devam etti yoluna..
Yolun iki tarafında umut çiçekleri
Çiçeklerden bir kaç tane koparan,
Sevgi bilmediği sokaklarda
yolunu kaybetti.
Saatlerce yürüdü sabırla
doğru aşkı bulmak adına...
Sonunda geniş ve ferah bir cadde,
Etrafta rengarenk çiçekler,
havada uçuşan kelebekler...
Gülümseyerek ve az ilerde duran yazıya baktı.

''Mutluluk Caddesine Hoş geldiniz''

( Aşk...)


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Aşk canı sıkkın bir şekilde
Bakarken penceresinden dünyaya,
Kaç zamandır varlığını
unuttuğu duyguyu
insanlarda görmeye çalışır.
Birden iki kişi görür.
Çoktandır şahit olmadığı
bir görüntüye takılır kalır.
Bu iki insan kelimeleriyle,
sürekli birbirlerini incitiyorlar.
Adam çok bilmişin teki,
kadınında ondan aşağı
kalır yanı yok yani.
Hiç durmadan
Kavga ediyorlar
acaba nedir
alıpta veremedikleri,
diye düşünerek
Aşk gülümser arsızca.
Uzun zamandır görmediği
bu manzaraya bakarak,
onlara beddua ederek der ki;
Devam edin siz böyle didişmeye,
yiyin birbirinizi de doymayın!


‘’Bu kavga bitmez…!!


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Beyaz bir kelebek,rengarenk çiçeklerin arasında ordan oraya,uçup duruyordu.
Gündüzleri ordan oraya uçar,akşam güneş battığında ise çok güzel bir kadına dönüşürdü.
Sabah güneş doğana kadar böyle devam ederdi. Yine bir gün güneşin batmasına çok az bir zaman kala,
rengarenk ışıklarla aydınlanmış çok güzel bir sarayın önünde buldu kendini. Garip bir şey sanki onu bu sarayın içine çekiyordu.
Sarayın kapısında güneşin batmasını beklemeye başladı.
İçerden müzik sesleri,kahkaha sesleri geliyordu.
İçerde ne kadar güzel eğleniyorlar,bu gönül sarayı kimin acaba diye düşüncelere daldı.
Güneş battığı an, kızıl saçlı güzel bir kadına dönüşüverdi.Üzerinde kar beyazı
uçuşan şifon bir elbise ve saçlarında da beyaz papatyalar vardı.

Gönül Sarayının kapısına yaklaşıp kapının ziline bastı. Az sonra kapı yavaşça aralandı.
Güleryüzlü bir bayan ''içeriye buyurun lütfen'' dedi.
İçeri girdi ve meraklı gözlerle etrafı ve diğer konukları incelemeye başladı. Az ilerde bir adam
etrafına konukları toplamış onlarla sbet ediyordu. Diğerlerinden farklı bir havası vardı.
Acaba dedi içinden bu gönül sarayı ona mı ait? Tam bunları düşünürken adam konukların arasından,
ayrılarak ona doğru gelmeye başladı. Elini uzatarak,
'-Hoşgeldiniz gönül sarayıma''
diyerek beyaz kelebeğin elini sıktı.
-Benim gönül sarayımın kapıları herkese açıktır,dilediğiniz zaman siz de gelebilirsiniz, dedi.
Şimdi diğer konuklarla ilgilenmeliyim siz keyfinize bakın, diyerek kelebeğin yanından ayrıldı.
Beyaz Kelebek etrafına bakınırken birden bir konuğun zorla dışarı çıkarıldığını fark etti.
Gönül sarayının sahibinin yanına hızla yürüyerek,ne oldu neden misafirinize böyle
davranıyorsunuz diye sordu.

Hani gönül kapınızın kapıları herkese açıktı? Daha lafını bitiremeden beyaz kelebekte kendini
kapının önünde buldu. Bu yapılan davranış onu çok kızdırmıştı.İnadına o saraya yeniden girmek istiyordu. Sarayın etrafında dolaşırken gönül sarayının arka kapısının aralık olduğunu fark etti.
Hemen o aralıktan süzülüp tekrar içeri girdi. Gönül sarayının sahibi az ilerde yine konuklarıyla
sbet ediyor ve arada tebessüm ederek bir şeyler anlatıyordu. Bir an gözleri kelebeğe takıldı. Konukları bırakıp onun yanına geldi.
-Benim işime karışmayın lütfen, siz eğlenmenize bakın.Diğerlerini görmüyormusun hiç
umurlarında bile değil. Ben rahatsız olurum böyle işime karışılmasından.
Ya eğlenip keyfinize bakın, ya da çıkıp gidin gönül sarayımdan uğraştırmayın beni.
Beyaz kelebek bu sözler karşısında ne diyeceğini bilemedi. Öfkeyle hızlı adımlarla gönül sarayının kapısına yöneldi.
Çıkarken kapıyı olanca gücüyle çarptı. Birkaç adım uzaklaşmıştı ki bir an geriye dönüp gönül sarayına yeniden bakmak istedi.
Döndü gözlerini ayıramıyordu o güzel rengarenk ışıklı,gizemli,büyülü saraydan.
Sanki bir mıknatıs gibi gönül sarayına doğru çekildiğini hissediyordu..
Gözleri doldu,çantasından bir kalem ve kağıt çıkardı ve, şunları yazdı,
daha sonra da kağıdı kapının altından içeriye attı:


Gönül sarayının kapısındayım,
yüreğim buruk,
Gönül sarayının kapısını açarsan,
Bir gün kendi isteğinle,.
Ben böyle gönül kapında
seni beklerken,
Gecenin bilinmez bir vaktinde
duygu molasındayım…
Sıcak bir kahve ve
misafir bir yürekle…


‘’Açmazsan kapıyı kırarım!’’


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Uçak


Kuşları seyrederken onlara hayran hayran bakardım. Onlar gibi özgürce uçabilmek nasıl olur diye merak ederdim.
Bir gün yanıma bir kuş kondu. Kanadını bana uzattı ve hiç düşünmeden o kanada tutundum.
Yavaş yavaş yükselmeye başladığımda gözlerimi kapadım sımsıkı.Yüksekten korkuyordum
ama bir o kadar da yüksekten bakmanın uçmanın nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istiyordum.
Yavaşça gözlerimi araladım aşağıya baktım. Herşey nasıl da küçülmeye başlamıştı yeryüzünde...
İçimde o garip özgürlük duygusuyla,kendimi kollarımı açıp boşluğa bırakmak istediğim bulutların arasında buldum.
Nasıl da büyülü bir görüntüydü bulutlar bembeyaz kabartılmış yastık gibi onlara saçlarımı dağıtmamı belkiyordu sanki...

Dünyaya tepeden bakmak kuşların gözünden, nasıl da keyif vericiydi.Korkularımın üstesinden
geldim ve ben bir kuşun kanadında dünyaya tepeden baktım. Gelin olmuş tepeleri hayranlıkla seyrettim.
Sonra kuş yoruldu yavaş yavaş alçalmaya başladı. Hiç bitmesini istemediğim düşümden uyandım.
Sonra bir ses duydum pencereye koştum, baktım kuş bu sefer başka biriyle gökyüzünü fethediyordu...


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Çocuk 13 yaşındaydı ve ailesiyle küçük bir köyde yaşıyordu. Kız olduğu için onu okula geç yazdırmışlardı.
Tarlada, bağda, bahçede ailesine yardım ettiği için okulla çok geç tanışmıştı.
13 yaşındaydı ve üçüncü sınıfa gidiyordu. Bir gün babası bir daha okula gitmeyeceksin dedi.
Sorgulayamadı bir şey soramadı sadece çocuk yüreğiyle sustu. Annesi sana kısmet çıktı dedi.
Çocuk ruhuyla olayları anlamaya çalıştı anlayamadı. Bir kaç gün sonra uzaktan ona bir genci
gösterdiler. İşte bu evleneceğin erkek! 16 yaşında başka bir çocuk kocası olacaktı.
Kimse bir şey sormadı ona çünkü o daha çocuktu...Bir hafta sonra küçük bir bça hazırladılar.
İçinde bir takım çamaşır,bir elbiselik kumaş eline tutuşturdular. Normal bir çiçekli elbise, gelinliği
oldu. Yüzüne kırmızı bir duvak örttüler. Evin önüne getirdikleri atın üzerine bir başkasının yardımıyla
binebildi. Kırmızı duvaktan hiç bir şey göremiyordu.Kimdi onu alıp baba ocağından kendi evine
götüren? Kafası allak bullak kendini tamamen olayların akışına bıraktı.
Gece olduğunda kırmızı duvağı açıldı.

Karşısında 16 yaşında başka bir çocuk ona gülümsüyordu.Çocuk kadın daha ergenliğe bile girmeden,
bedeni erkek bedeniyle tanıştı.
Kimse ona sormadı sen ne istiyorsun diye? Çocuk kadın zaten çocuktu,hiç bir şeye anlam veremiyordu.
3 ay sonra ilk adet gördüğünde, kadın olduğunu anladı. Sonra zaten ilk hamilelik, peşinden ikinci,üçüncü,dördüncü,
beşinci,altıncı hamilelikler. Çocuk kadın, çocuklarıyla beraber büyüdü.
Ama çocuk kadın, çocukluk neydi hiç bilemedi. Çünkü ona çocukluğunu yaşatmadılar.
Kadın olmak neydi onu da bilemedi. Çünkü o hem çocuk oldu,hem anne peki ya kadın olmak neydi?

55 Yaşında şöyle bir geçmişi düşündü. Kendisi için bugüne kadar ne yapmıştı onu düşündü:

Koskoca bir ( HİÇ )...


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Birden yüreğinin kapısında bir ses duydu.
Biri ısrarla kapıya vuruyordu...
-Kim o?
-Ben ilham kapıyı açar mısın?
-Hangi ilham?
-Yıllar önce çekip giden ilham...
-Yıllar sonra şimdi mi aklına geldim?
-Ben elçiyim, elçiye zeval olmaz.
-Kimin elçisi?
-Söyleyemem, bu sırrı söylemem yasak!
-O zaman ben de kapıyı falan açmıyorum!
-Senin hakkında duyduklarım doğruymuş demek!
-Neymiş duydukların?
-Bunu da söyleyemem!
-Ya sen gitsene benim kapımdan!
-Hayır gidemem belamısın kadın açsana şu kapıyı!
-Yok öyle yıllar sonra gelip aç kapıyı falan filan!
-Offf ya sabır!
-Bu kapı han kapısı değil kusura bakma!
-Ne illet kadınmışsın! Tamam kağıtlarla kalemi kapıya bırakıyorum.
Sen içinden geldikçe yazmaya devam et!
-Ha şöyle yola gel bakalım!

-Seni buraya yollayan ''Güç''e teşekkürlerimi ilet lütfen...


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Tek istediği şey bir gün sadece bir gün onunla olabilmekti. O kadar içten
istedi ki bunu,sonunda ona bir şans verildi.
Kelebeğe dönüşecek ve sadece bir günü onunla geçirebilecekti. Uzaklarda onu
bulmak istiyordu. Sabah güneş doğarken zaman işlemeye başladı. Var gücüyle
uçtu,uçtu sonunda onun yaşadığı şehire geldi.Çalıştığı yere bir an önce varmak
istiyordu.
Kanatları yorulmuştu ama onun
tek düşüncesi zamanı iyi kullanmaktı. Sonunda çalıştığı yeri bulmuştu.
Pencereden süzüldü ve içeri girdi.
Tam karşısında duruyordu o ve hayal olamayacak kadar gerçekti.
Bir dolabın üzerine konarak onu seyretmeye başladı.

Onun o yüzünde taşıdığı gökkuşağının tüm renklerinin içinde kendini kaybetti.
Gülerken yüzünde beliren
o aydınlık gözlerini kamaştırdı. Bütün gün onun mimiklerini,hareketlerini izledi.
Akşam olduğunda iş çıkışı
onun peşinden evine kadar uçtu. Açık olan pencerelerden birinden içeri giriverdi.
Onun kendine yemek hazırlamasını seyretti. Her hareketini iç çekerek izliyordu.
Sonra gecenin karanlığı çöktü. O esnemeye başladı. Uyku alemine dalıp gitti.
Güzel kelebek sessizce yanağına kondu kanadıyla onun yanağını okşadı.
Bir süre öylece kalakaldı. Daha sonra saçlarına kondu, saçlarının kokusunu
içine çekti.
Gece ilerledikçe gücünün tükendiğini hissetmeye başladı. Onun açık olan eline konduğunda güneşin
doğmasına az bir zaman kalmıştı. O sıcacık avucun
içinde sonsuzluğa gözlerini kapadı.

O uyandı ve avucunda hareketsiz duran kelebeği gördü.Yazık dedi, kelebeğin bir
ömrü bir güne sığdırdığını bilmeden, bir gün için bir ömrü feda ettiğini bilmeden,
kelebeği pencereden aşağı bıraktı...


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Ben, bazen giderim.
Gitme diyenim olmaz.
Hani ağlasam,
dönsem kendime,
Acizliğime yansam,
Yanıp savrulsam küllerime,
Bilenim olmayacağı gibi.
Sessizce oldu her şey.
Duyan çıkmadı aranızda.
Sağırda değildiniz üstelik.
Sustunuz sadece...


S.Gürsoy

[SAHARAY]

Her şey ne kadar güzel gidiyordu. Onun varlığına o kadar alışmıştı ki yokluğunu bir kez
olsun düşünmemişti. Her zaman bakıyordu onu izliyordu ama bazı şeyleri göremiyordu.
Bakarken görmemek, baktığı yerde varolanı görmemezlikten gelmek bu olsa gerekti..
Kendisi bile farketmemişti onun yazdığı her kelimeye bir sigara gibi bağımlı olduğunu..
Hep sustu hiç konuşmadı, sadece sessizce uzaktan seyretti onu hayranlıkla…

Bir gün meydana bir sessizlik çöktü, bütün cümleler sustu. Gözleri hep onu arıyordu…
Yarın gelir diye düşündü bekledi ama ertesi gün de gelmedi, kelimeler suskun kaldı konuşmadı…
Uyandığı her yeni güne umutla uyandı. Hep o bakıpta göremediği kelimelerin
Sahibini gözleri aradı. Günler geçtikçe bakıpta göremediği çoğu şeyi, onun yazdığı
duygu yüklü kelimelerin içinde görmeye başladı.
Bazı şeyleri anlayamadığı için kendine isyan etti. İstediği tek şey onunla birkaç cümle konuşabilmekti ama gelmiyordu işte gelmiyordu! Elinde ne bir adres ne bir telefon numarası
Ona ulaşabileceği hiçbir yol bulamıyordu. Oysa o sesini duyurmak için kelimelerle ona defalarca seslenmişti.Farkına varamadığı bakıpta göremediği bir aşk için şimdi
çaresizce çırpınıyordu..

O kadar zaman Ona bağlandığını anlamadan ona sadece bakmıştı ama onu
Yüreği görememişti yada görmek istememişti.
Artık O nun her kelimesinin arkasında gizlediği sırlarını birer birer çözüyordu.
Her cümlesininin içinde sakladığı mesajları bir bir ortaya çıkarıyordu. İsyan eden kelimeleri
Defalarca dinledi sessiz sedasız ve her dinlediğinde yüreği acıdı. Nerdeydi peki
Bu kelimelerin sahibi, niye gelmiyordu böyle birden sessiz sedasız yitip gitmişti.
Onun varlığına bu kadar alıştığını şimdi yeni yeni farkına varmaya başlamıştı.
Sahibi gittiği için suskunluğa bürünen Kelimeleri özlemle yeniden yeniden okuyup,
yüreğinin kapısından içeri aldı misafir etti, Yüreğinin en güzel köşesine koydu onları. …

Elbet dedi sonunda gelecek ve ben mutlaka onunla konuşacağım..
Yüreğimden dökülen kelimelerimi Onunla paylaşacağım.
Kör olduğum için bakıpta göremediğim, sağır olduğum için kelimelerinin sesini
duyamadığım kadın nerdesin ne olursun gel artık! Yeter ki geri gelsin,yeterki
yeniden yazmaya başlasın!.Kendi kendiyle kavga ediyordu,
Ne yapacağını bilemez bir halde, bir çare arıyordu.

Aradan bir ay gibi bir zaman geçti beklediği hala ortalarda yoktu.Bakıpta göremediği kadın
Gittiğinden beri cümleler konuşmuyordu,kelimeler küskün bir şekilde yüzleri asık,
bir kenarda oturuyordu..Bir sabah uyandı ve meydanda yine gözleri onu aradı.
İnanamıyordu o gelmişti, sonunda gelmişti.Adını gördüğünde dünyalar onun oldu.
Derin bir nefes aldı ve hemen onun sayfasına mesaj yazmak için profiline girdi.
Onun hangi konuda olduğuna baktı. Mesaj panosuna konu açıyordu.
Bakalım ne yazacak diye beklemeye başladı. Daha sonra ona söylemek istediklerini
Açıkça yazacak ve ona onunla konuşmak istediğini söyleyecekti..

Az sonra yeni konu başlığı anasayfaya düştü:




’’Hepinizin Başı Sağolsun’’

Bu forumda sizlerle paylaşımlarda bulunan (……) arkadaşınız 15 gün önce
hayata gözlerini yumdu.
Ben çok iyi bir dostumu kaybettim. Çok üzgünüm anca gelip yazabildim.
Buraya yazdıklarını her zaman takip ediyordum.
Hatta şifresini bile söylemişti bana ben de onu merak edenler olabileceğini
düşündüğüm için Acı da olsa gelip buraya yazmak istedim.


(…..) nun en yakın dostu…



Konuyu okuduğu an dondu kaldı,okuduklarına inanamadı..Yutkunmak istedi boğazına
bir şeyler düğümlendi bir an yutkunamadı, hemen sigarasına uzandı ve bir sigara yaktı.
ekrandaki yazıyı defalarca okudu Gözleri doldu Sigarası bitince eline kağıt kalem
ve içi sızlayarak şunları yazdı…


Bakıpta göremediğim
İsyanlarını duyamadığım
Kelimelerin sonsuza kadar sustu
Cümlelerin bana küstü
Görmek istemedim seni
Duymak istemedim sesini
Bir kere konuşabilseydim
Anlatabilseydim sana
Yüreğimde açtığın yarayı
Sen gidince anladım
Özlemek ne demekti
Sustuğunda anladım
Ruhumdaki derin izlerini..
Şimdi diyorum ki bir an keşke
Sadece bir an söyleyebilseydim
Sana seni nasıl sevdiğimi
Ertelenmiş zamanlar
Ertelenmiş kelimeler
Acıtıyor şimdi yüreğimi…


‘’Gökkuşağının altında bir gün buluşmak ümidiyle,seni papatyaların arasında saklayacağım’’

S.Gürsoy

[url=http://imageshack.us]
[/

[SAHARAY]

Son Veda

Benden hatıra kalsın sana gidişimin izleri...
Bir kaç yaşanılmış zaman,
Yaşanılmaya fırsat vermediğimiz düşlerimiz...
Yetinmeyi bilmedi yüreklerimiz...


S.Gürsoy