Saharay'ın Gizemli Dünyası

[SAHARAY]

Hayallerinizden "SIFIR" ALDINIZ MI HİÇ?


Bu öykü; çiftlikten çiftliğe, yarıştan yarışa koşarak atları terbiye etmeye çalışan gezgin bir at terbiyecisinin çocuğuna kadar uzanır.

Babasının işi nedeniyle, çocuğun orta öğretimi kesintilere uğramıştı. Yedinci sınıftayken, büyüdüğü zaman ne olmak ve yapmak istediği konusunda bir kompozisyon yazmasını istedi öğretmeni...
Çocuk bütün gece oturup günün birinde at çiftliğine sahip olmayı hedeflediğini anlatan yedi sayfalık bir kompozisyon yazdı.
Hayalini en ince ayrıntılarıyla anlattı. Hatta hayalindeki 200 dönümlük çiftliğin krokisini de çizdi. Binaların, ahırların ve koşu yollarının yerlerini gösterdi. Krokiye, 200 dönümlük arazinin üzerine oturacak 1000 metrekarelik evin ayrıntılı planını da ekledi.
Ertesi gün öğretmenine sunduğu yedi sayfalık ödev, tam kalbinin sesiydi.
İki gün sonra ödevi geri aldı. Kağıdın üzerinde kırmızı kalemle yazılmış kocaman bir "0" ve "Dersten sonra beni gör" uyarısı vardı.
"Neden sıfır aldım?" diye merakla sordu öğretmenine çocuk...
"Bu senin yaşında bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayal" dedi, öğretmeni. "Paran yok. Gezginci bir aileden geliyorsun. Kaynağınız yok. At çiftliği kurmak büyük para gerektirir. Önce araziyi satın alman gerekir. Damızlık hayvanlar da alman gerekiyor. Bunu başarman olanaksız" dedi ve ekledi:
"Eğer ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden yazarsan, o zaman notunu yeniden gözden geçiririm."
Çocuk evine döndü ve uzun uzun düşündü. Babasına danıştı.
"Kızım" dedi babası "Bu konuda kararını kendin vermelisin. Bu senin hayatın için oldukça önemli bir seçim."
Çocuk bir hafta kadar düşündükten sonra ödevini, hiçbir değişiklik yapmadan geri götürdü öğretmenine...
"Siz verdiğiniz notu değiştirmeyin" dedi...
"Ben de hayallerimi..."


Sevil ÇAĞLAR

[SAHARAY]

GİTGİDE ALIŞIYORUM SANA


Gitgide alışıyorum sana...
Hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz...
Ellerin ellerimden uzaksa
nasıl güçsüzüm bilemezsin...
Yanımda olduğun zamanlar;
sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor,
alkol gibi damarlarıma yayılıyorsun...
Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan...
Alışkanlıklar daima korkutur beni...
Düşünki ben yaşamaya bile alışkın değilim...
Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır...
Fakat şimdi sana alışıyorum...
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.
Yalnız içimde garip bir korku var.
Sana tüm alışmaktan değil
seni kendime alıştırmaktan korkuyorum...

Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini
daha değerlisini verememekten korkuyorum...
Bir gün ansızın ölmekten ve seni bana olan alışkanlığınla
yapayalnız bırakmaktan korkuyorum...
Oysa ki her zaman ve günün her saatinde yanında
olmalıyım senin... Bana alışmış olmaktan pişmanlık
duyacağın bir dakikan bile olmamalı... Bütün
zamanlarını zamanlarımla karıştırıp emsalsiz
bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni...
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz. Her
şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim...
"Bana alış" demeyeceğim... Nasıl olsa alışacaksın
bir gün... Şimdi çirkinliğimde güzellikler bulan
gözlerin, o zaman en güzeli görecek bende!

Alışkanlığınla, sevginle yepyenibir "ben"
yaratacaksın benden! İlk defa sevilmenin
ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle mukayese
edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum...
Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi.
Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar, sevmek benim hakkım
diyordum. Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş
olduğumu kendi kendime biraz da utanarak itiraf
ediyorum.

Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum
ve sevgim senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam
kazanıyor... Sevgin olmasaydı değersiz bir cam
parçasıydım.Sevginle bir aynayım şimdi. Bana
bakanlar baştan başa seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun?
Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz. İki kelimeyiz seninle
birbirini tamamlayan. Her yerde iki olduğumuz için
bir bütün haline geliyoruz durmadan... Alışkanlığım
devamlı sana çekiyor beni...

Durup durup
dudaklarını öpmek geliyor içimden... Saçlarını
okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor... Kokunun
tenime sindiğini hissediyorum geceleri... Teninin
dudaklarımda eridiğini hissediyorum... Boynunun
en güzel yerini benden başkası bilemez artık...
Seni kimse benim kadar benimle bir bütün
olduğuna inandıramaz...Gitgide bu alışkanlığın
içinde kaybolduğumu hissediyorum... Beni
yaşadığım zamanın dışına çıkarıyorsun. Bir gün
tarih öncesinde yaşıyoruz , bir gün bulutların
üstünde... Uzun süren bir baygınlık sonrasının
o anlatılmaz baş dönmesi içindeyim...

Bütün merdivenler birbirine eklendiği zaman
seninle vardığım yüksekliğe erişemez...
Açılmış bütün kuyuların derinliği içimde seni
bulduğum yer kadar derin değil... Alışkanlık
kozasını ören bir ipekböceği gibi gitgide tamamlıyor
bizi. Emsalsiz bir oluşun içinde yuvarlanıyoruz.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde.
Özlem, kıskançlık, arzu ne varsa içimizde hepsi
birdenbire tutuştu. Alev almayan bir yerimiz kalmadı.
Alevlerimiz muhteşem bir kızıllığın içinde yıldızlara
kadar uzanıyor.

Hiç bir su, bu ateşi söndüremez
artık. Nehirle, denizler boşalsa üstümüze
hiç sönmeyeceğimizi biliyorum. Bu yangın
biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek. Önce
bakışlarımız alıştı birbirine, sonra parmak uçlarımız...
Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde bizden
güçlüsü olmayacak! En mutlu olduğumuz yerde en
güçlü de olacağız seninle... Bu bir sonun değil bir
varoluşun başlangıcıdır.Geçmişteki tüm alışkanlıkların
bana alışmanı önleyemez artık...

Ümit Yaşar OĞUZCAN

[SAHARAY]

Şehre Yağmur Yağıyordu

seni izledim pencerenin pervazına dayanıp,
ayak seslerin hala dolaşıyordu içimde;
gidiyordun,
gitme diyemedim...

anlatamadım içimdeki kırgınlıkları,
anlatamadım o kırgınlığın içinde devasal olan sevdayı;
yağmur damlaları süzülüyor camdan
pencerenin dışında hayatla buluşmalarını seyrediyorum
tıpkı senin arkanda bıraktığın ıslaklığın gibi...

sustun biliyordun içimdeki çocuğun, kendine küstüğünü
yeniden bulmuştum kendimi,
baharın renklerini tanımıştım saçlarında
gözlerindi dehlizimi aydınlatan;
evet
evet o ışıktı karanlıktan alıp aydınlığa çıkaran yüreğimi;
senle olunca izin vermiştim
içimdeki çocuğun oynamasına...

izin vermiştim, her gelişte saçını okşayışına;
sonra gidiyordun sıcacık yatağımdan çıkıp
alal acele giyiniyordun geç kaldım dye
oysa ne çok isterdi o çocuk senle uyumayı
ve senle uyanmayı sabahları...

uyumak istemedin, kalmaya korktun hep
bırakamam diye!
oysa kal diyecek değildim sana, hem nasıl diyebilirdim
bir başka kadına sevdalıyken,
onunla bir hayatı paylaşmayı isterken
benimle kal!
içimdeki çocuğu sen büyüt diye bağırabilir miydim!
saklandığım dehlizde...

seni şimdiden özledim, gelişini hatırlıyorum
üstünde yıkık bir bina varmış gibiydi
enkazları görüyordum gözlerinde
suskundun, konuşmadın
yüzüme baktın bir film seyreder gibi...

ellerini istedim dolaşsın saçlarımda,
darmadağınık olsun yine
dokunmadın!

ceketini asmamıştın, dizinin üstündeydi
içimdeki çocuğa oturma dercesine,
oturmadım!

bekledim bir sesi, bir gülüşü yaramazlık yapayım diye
girmek istemiyordum, kolumdan tutup çıkardığın dehlize
içten içe bir kesik açılıvermiş gibiydi
kanıyordum!

ayağa kalktın, tam önümde durdun
bir şey söylemek ister gibiydi dudakların ama
sustun!

anlamıştım, gidiyordun
gitme dememi bekler gibiydi gözlerin
diyemedim!

senin gidişini seyrederken, şehre yağmur yağıyordu
sokaklar ıslaktı, senden kalanlarında ıslak kalışı gibi
beni gibi sevgili!


İlknur Köknar

[SAHARAY]

Kelimelerden Hızlı Koşmak



Saatlerdir ağzının içine bakıyorum. Tek bir kelime çıkmadı ağzından. Yüzün taşlaştı. Gövden, birazdan çökecek olan dev bir bina gibi sarsılıyor. İçindeki zehri atmanın yollarını arıyorsun. Gözlerinde dakikalar sonra yaşayacağın acı boşaltımının fotoğrafı ve sonrasının rahatlığı var. Alnından bir alt yazı geçiyor. Birazdan başlayacağın gösterinin duyurusu akıyor alnından.

Yüzünde uygun harfleri yan yana getirebilmiş insanların rahatlığı var.

Ve alt yazı değişiyor;

“... tarihi an, büyük gerçek. Az sonra!”

Baştan çıkarmanın kusursuz işlemesi için provadasın. İyice hazırlanmalı, doğru harfleri alt alta sıralamalı. Kelimelerle mimikleri saatlerce bir hücreye kapatmalı. Birbirilerine alışsınlar diye. Yüzüne ödünç ifadeler bulmalı. Gururdan mahvolmuş bir kadının, aşktan başı dönmüş bir genç kızın, ya da sadakat abidesi soylu bir aristokratın ifadeleri olmalı bunlar.

Sonsuza kadar rahatını kaçıracak bir yükten tek bir gösteriyle kurtulmanın eşiğindeydin. Ağzının içinde dolanan ve birazdan kurşun gibi dışarı çıkacak olan kelimelerin son kontrollerini yapıyordun. Bir iki çatlak oluştu, sessizlikten kuruyan ağzının kenarında.

Birkaç harf sızdı çatlaktan. Dürüstlük ve gerçeğe ait işaretler taşıyan. Sabır ve kendinden eminliğin göstergesi olarak elinin tersiyle süpürdün harfleri. Gösteri başlıyordu...

***

Kelimelerinden hızlı koştum. Ne söylediğini anlamak için. Kusman gerekiyordu. Çiğnemeden yuttuğun kelimeleri, zihninden tükürmen gerekiyordu. Bir şeyler söylediğinin, sıranı savdığının kanıtı olarak konuşman gerekiyordu.

Ağzın, ancak kapağı açılmış bir barajın su boşaltımıyla kıyaslanabilecek hızda devindi.

Dinliyordum. Hepsi yavaş, duymak istediklerimse hızla terk ediyordu ağzını. Milyonlarca kelebek ölüsüydü cümlelerin, bir kez bile kanat çırpmadan düşen.

Konuştun. Uzun sürdü. Koştum. Uzun sürdü.

***

Bazı kelimelere içinden çıktıkları ağız tarafından gidecekleri yere çok yavaş, ya da hiç ulaşmamaları konusunda öğüt verilir. Ulaşıp ulaşmamaları onları dinleyen kulakların dikkatinin ölçüsüne göre belirlenir. Kelimelerin içinden çıktığı ağza göre önemli olan, kelimelerin doğru yere ulaşması değil, boşlukta kaybolmasıdır. Bu kusursuz bir gösteridir. Dünyanın en eski gösterisi. İzleyeni büyüleyen bir gösteri. İzleyeni iki kez öldüren bir cinayet. Yalanın sessizce ve ansızın boğması insanı.

Kelimelere çoğunlukla ağızdan çıkmaları ve yolun bir yerinde, izlerini kaybettirdiklerine inandıkları anda, kayıp sözler ormanına karışmaları söylenir. Bu, bir yalandan dürüstü oynayarak kurtulmanın tek yoludur. Böylelikle insanlık tarihi kadar eski olan ancak ilk duyulduğunda insanı pembeye kesen oyunun sonsuza kadar sürmesi sağlanır.

Yalan, bağımlılık yaratan bir uyuşturucudur. Gerçekliğin sokağında ücretsiz dağıtılan!

Gerçekle karşılaşanın pembeden mora dönüşmesiyse, yalanla karşılaşmasından çok daha yakıcı olur. Çünkü gerçek çarpıtılmıştır ve çarpıtılmış gerçeğin tahrip gücüyle düz bir yalanınki arasındaki fark, molotof kokteyliyle, C4’ten elde edilen bir patlayıcınınki kadardır.

Ağızdan çıkan sözün gideceği yeri merakla bekleyen kişi için gerçeği öğrenme isteği iki kez önemlidir. Bilardo topuna vurduktan sonra yön vermek için gövdesini sağa ve sola yaslayanlarla tek farkı, onun kelimeler için aynı şeyi istemesidir. Bu yüzden iki kez duymak ister aynı kelimeleri. İki kez acı çeker. İki kez kaybolur. İki kez nefret eder. İki kez ölür.

Fakat yalnızca bir kez inanır!

Ağızdan çıkan sözün gittiği yere, sözden daha hızlı koşarak ulaşmaya çalışan kişi, sözün doğru adrese gelmemesiyle birlikte kayıp sözler ormanının yolunu tutar. Çünkü hiçbir dürtü, gerçeğin, sadece gerçeğin anlaşılmasını isteyen birini güdüleyen dürtüyle boy ölçüşemez.

Ölüm korkusu bile!

Binlerce yıldır sahipleri tarafından terk edilmiş kelimelerin doldurduğu fundalıkta bulur kendini. Yüzlerce kez yanmış bir yalan ormanı. Budanmamış bir ifşaat çalılığı. Gerçekle varaklanmış sahte yüzler mezarlığı. Kuru dallara asılı milyonlarca çürümüş kelime. Beklemekten yorulmuş ve mutasyona uğramış binlerce söylev. Etrafa saçılmış iyi niyet gösterileri. Kapağı hiç açılmamış beklenti kutuları, konserve aşk sözleri, kurutulmuş şirinlik tozları; şükürler, dualar, vaatler. Yalanlar, yalanlar, yalanlar...

Bir sabah, kayıp sözler ormanında bulurlar içtenliğinin cesedini. Cezai ehliyeti olmayan ve yalanla semirtilmiş kayıp sözler tarafından boğazı kesilmiş olarak.

Ve gerçeği, yalnızca gerçeği arayan bir başka koşucu hızla geçip gider üstünden.

Retinasına en son kaydettiği alt yazıdan şu cümleler okunur:

“... tarihi an, büyük gerçek. Az sonra!”


Yusuf Yavuz

[SAHARAY]

İşte benim memleketimden bir kaç kare.:)

[SAHARAY]

[SAHARAY]

BEDEVİNİN HİKAYESİ


Çölde devesiyle seyahat eden bir bedevi, yolu üzerinde susuzluktan dudakları kurumuş,
bitap halde bir adama rastgelir. “Su! Su….! diye inleyen bu adama devesinden inip su verir.
Suyu içip kendine gelen adam, bedeviyi itip, onun devesine atlayarak kaçmaya başlar.
Bedevi düştüğü yerden adama seslenir.

“ Deveyi al git ama, lütfen bu hadiseyi kimseye anlatma!”
Nankör adam sebebini merak edip sorunca bedevi cevap verir.

“ Eğer sen bu yaptıklarını anlatırsan, bu kulaktan kulağa her yere yayılır ve insanlar
artık çölde rastladıkları muhtaç kimselere yardım etmezler.


Alıntı

[SAHARAY]

Bu varlık denizi nerden gelmiş bilen yok;
Öyle büyük bir inci ki bu büyük sır delen yok;
Herkes aklına eseni söylemiş durmuş,
İşin kaynağına giden yolu bulan yok.

.................................................. ......

Gören göze güzel, çirkin hepsi bir;
Aşıklara cennet, cehennem, hepsi bir;
Ermiş ha çul giymiş, ha atlas;
Yün yastık, taş yastık, seven başa hepsi bir.




Ömer Hayyam

[SAHARAY]

KARŞIMIZA ÇIKAN FIRSATLAR


Fırsatları sayısız sanıp, hep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız birisini, bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?

Karşımıza erken çıkmış insanları yolun dışına sürerken; bir gün geri dönüp, onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?

Hayat her zaman cömert davranmaz bize. Tersine, çoğu kez zalimdir. Her zaman aynı fırsatları sunmaz. Toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların, savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün...

Bir akşam üstü yanımızda kimsecikler olmaz;

Ya da olması gerekenler yanımızdakiler değildir...


Murathan MUNGAN

[SAHARAY]

ÜÇ FİLTRE



Bir gün bir tanıdığı büyük filozofa rastladı ve dedi ki;

"Arkadaşınla ilgili ne duyduğumu biliyor musun?"

"Bir dakika bekle" diye cevap verdi Sokrat. Bana birşey söylemeden önce senin
küçük bir testten geçmeni istiyorum. Buna "Üçlü Filtre Testi" deniyor.

"Üçlü Filtre?"

"Doğru," diye devam etti Sokrat. Benimle arkadaşım hakkında konuşmaya
başlamadan önce, bir süre durup ne söyleyeceğini filtre etmek, iyi bir fikir olabilir.

Birinci filtre: "Gerçek Filtresi"

"Bana birazdan söyleyeceğin şeyin tam anlamıyla gerçek olduğundan emin misin?"

"Hayır," dedi adam "Aslında bunu sadece duydum ve ...

"Tamam," dedi Sokrat

"Öyleyse, sen bunun gerçekten doğru olup olmadığını bilmiyorsun. Şimdi ikinci filtreyi deneyelim,"

"İyilik Filtresini"

"Arkadaşım hakkında bana söylemek üzere olduğun şey iyi birşey mi?"

"Hayır, tam tersi ..."

"Öyleyse," diye devam etti Sokrat,

"Onun hakkında bana kötü bir şey söylemek istiyorsun ve bunun doğru
olduğundan emin değilsin. Fakat yine de testi geçebilirsin, çünkü geriye bir filtre daha kaldı."

"İşe yararlılık filtresi"

"Bana arkadaşım hakkında söyleyeceğin şey benim işime yarar mı?"

"Hayır, gerçekten değil."

"İyi," diye tamamladı Sokrat,

"Eğer, bana söyleyeceğin şey doğru değilse, iyi değilse ve işe yarar,
faydalı değilse bana niye söyleyesin ki?"


Socrates


Bu, Sokrat'ın iyi bir filozof olmasının ve büyük itibar, saygı görmesinin sebebiydi.

Yakın ve sevgili herhangi bir arkadaşınız hakkında başıboş konuşmalar duyduğunuz
her sefer bu üç filtre testini kullanmanız sizlere hararetle tavsiye edilir.