Nurettin_ (Icım Kan Aglıyor Sustur Allahım)

[sahrabetis]

Kardeşiniz gibi siz de çok leziz bir sayfa hazırlamışsınız . Tebrik ederim . İnsan okudukça pek çok duyguyu birden yaşıyor . Ne denir ki ; hayat böyle işte . DOlu dolu ve duyguları yoğun yaşayabilmeli insan . Tekrar emeğinize sağlık .

[Beylerbeyi]

o gece bende öldüm askım

o gece, yine her zamanki kalabalık ve sıkıcı gecelerde oldugu gibi sıradan başlamıştı.

O her zamankinden farklı olarak başka bir heyecan yaşıyordu bu gecede.

Aslında neden bu gecede bulunduğunun bile bir mantıklı açıklaması yoktu.

Bu gece diye bahsettigimiz şey aslında onun en sevdiginin yani ilk ve sonsuz

aşkının düğün gecesiydi.

Gülmek istemiyordu ama aglamakta istemiyordu aynı zamanda.

Tanıdık onlarca simaya boş gözlerle sadece bakabiliyordu.

Ona '' sen benim bir tanemsin,sensiz yaşayamam'' diyen insan bu gecede

başkasıyla evleniyordu.

Kalbinde terk edilmenin ve sokakta kalmış bir kedi gibi yalnız kalmanın acısnı

yaşıyordu.

Lanet olası ''kara sevda'' dedikleri şey de bu olsa gerekti.

Senin içim herşeyi yaparım diyen insanın düğün salonuna girişini ve alkışlarla

kalabalıgı yararak müstakbel karısıyla salona girişini karışık duygularla izledi.

''Aşk ¤¤¤¤¤lık sanatıdır'' sözünü dogrularcasına o ulaşılmaz aşkının düğün

salonuna girerken ki mutlu hali onu da mutlu etmişti.

O muhteşem ve sıcak gülümseme işte karşısındaydı,o her zaman ve heryerde

karşısına çıkan o muhteşem,onu hayata baglayan ve karşı koyamadıgı.

''Ne de yakışıklı olmuş'' dedi içinden ve bir anda olsa kendisini o beyaz

gelinligin içinde o çok sevdiginin yanında hayal etti.

Sevdiğinin yanında olma hayali bile onu bir anda olsa cenneti yaşatmıştı

Ama

bu hayal

dügüne gelenlerin çiftetellisiyle bozuldu bir anda.

O taptıgı insan onunla göz göze bile gelmekten bile kaçınıyordu ama

aşkı mutluydu ya o da muyluydu o an için.

Bu düğün ölüm fermanıydı adı gibi biliyordu ama o yine de çölde susuz kalmış

bir insan gibi uzun zamandır görmedigi aşkını izlemekle meşguldü o an için.

Hala daha içinde bir ümit vardı her umutsuz aşıkta olan.

Aşkı düğün salonundan onu kucaklıycak ve beraberce sonsuza

kadar yaşıyacaklardı.

Ama

Bunların hepsinin hayal oldugunu o da biliyordu.

Düğün artık bitmişti ve düğün salonu yavaş yavaş boşalmaya başlamıştı,

O an zamanın bitmesini istemiyordu ümitsizce hatda zaman dursun ve akmasın

istiyordu.

Bu düşündüklerinin hiçbirisi olmadı ve gece bitdi.

O arabasına bindi ve arbasıyla sessizce evine doğru yol almaya başladı dügünün

ardından,

Kafasında binbir soru vardı ama onu şu ana kadar mutlu edebilen tek insan

olan olan ve ona ''birlikte yaşlanıcaz aşkım'' diyen insanın evlenip

başkasıyla yaşlanacagı düşüncesi onu kahrediyordu.

Bir hafta boyunca ona kimde ulaşamadı,

Onun oturdugu apartmanda artık ceset kokusu vardı ve komşularıda

polise haber vermişti.

Ailesi onu merak etmiyordu çünkü bu aşk için ailesini bile feda etmişti

görüşmüyordu

onlarla bile ilişkisini kesmişti.

Polisler eve girdiler ve onun cansız ve o haliyle bile güzel cesediyle karşılaştılar.

Ağzı köpürmüştü ve yanında boş bir kutu uyku ilacı vardı.İntihar etmişti ve polisler

intihar ettigi odadaki masanın üstünde bulunan açılmamış bir zarfı merkeze

götürdüler.

Zarfın üstünde''Sevilay okusun'' yazıyordu ve sevilayın cep telefonu.

Sevilay en iyi arkadaşıydı ama onu bu aşk çıkmazından kurtarmaya çalışan Sevilay'la

bile bu aşk yüzünden kavaga etmiş ve son 5 aydır onunla bile konuşmuyordu artık.

Etrafında kimse kalmamıştı aslında hayalinde yaşadıgı aşkından başka

son zamanlarında ama hayali bile yetiyordu ona son anlarında bile.

Polisler Sevilay'a ulaştı,Sevilay'ın zarfın içindeki yazıları okuduktan gözleri yaşardı

ve şu sözleri mırıldandı

''Senden fazla seven olmamıştır''

Polis, Sevilay'ın ağzından çıkan bu sözleri ona söyledigini sanarak

''Bir şey mi dediniz hanfendi?'' dedi

''Yok polis bey yok bir şey'' diyebildi Sevilay sadece.

Daha sonra mektubu tekrar okumaya başladı Sevilay,yılgın ve gözyaşları

içinde

not ve mektup karışımı kağıtda şunlar yazıyordu;

''Aşkım seni benden daha çok mutu edebilecegini bilsem yaşardım ama

seni benden daha fazla kimse mutlu edemez,senin o sıcak gülümsemenin

gözyaşlarına dönüşecegini görecegine ölmeyi tercih ederim

ELVEDA AŞKIM ''

yazıyordu bu maktupla not karışımı kağıtda.

Halbuki

bu not hiçbir zaman o sevdiginin

uğruna öldüğünün eline bile ulaşmıycaktı

ama

belkide o aşkı aramıyordu onda

hayatı arıyordu

ve aşkı bitince

hayatı elinden alınınca

bütün renkleri solunca hayatın

ölmeyi tercih etmişti.

''Aşk bir oyuncak değil

kumarların en büyügüdür

ve

unutmayın

ortaya koydugunuz belki de aşk ile

hayatınızdır''.....

[Beylerbeyi]

O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması
mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.

Dayanılması o kadar da zor değildir, büyük ayrılıklar bile,
en güzel yerde başlatılsaydı eğer.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer.

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
çalınan birinin kalbiyse eğer.

Korkulacak bir yanı yoktur aşkların,
insan bütün derilerden soyunabilseydi eğer.

O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses,
hiç bir zaman duyulmasaydı eğer.

Daha çabuk unuturdu belki su sızdırmayan sarılmalar,
kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer.

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine delice bakmasalardı eğer.

Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de kalp,
göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer.

Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece sbetlerinin,
son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer.

Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman,
meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır yaralamasaydı eğer.

Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman,
beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer.

Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer.

O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi,
yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer.

O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar,
son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer.

Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri,
her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer.

Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de,
dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer.

Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel,
namuzsuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer.

Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından,
dokunulası ipek ten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer.

Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de,
sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer.

Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine,
kulağına okunacak biri olsaydı eğer.

İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında
bir ayrılık gizlendiğine belki de, kartvizitinde
"Onca ayrılığın birinci dereceden failidir." denmeseydi eğer.

Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
ihanetinden onlar da payını almasaydı eğer.

Issızlığa teslim olmazdı sahiller, kendi belirsiz sahillerinde
amaçsız gezintilerle avunmaya kalkmamış olsaydın eğer.

Sen gittikten sonra yalnız kalacağım.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum da,
ya, canım ellerini tutmak isterse...

Evet sevgili,
Kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu,
Kim uzanmak isterdi ince parmaklarına,
Mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa
tanıklık etmiş olmasalardı eğer!!

[Beylerbeyi]

resmin rehindir gurbetimde
gurbetimde sesleri aşındırmış kimliksiz bir kasaba
ve senin kederini ıslatan o yağmurlar rehin

alnı özlemle dağınık bir akşam getirdim sana
sar, büyüt ellerinle, konuk et sıcaklığına
konuk et kanatları kanatılmış kuşlar getirdim sana...

ve akşam, bir kez daha
saçlarını topla ve dağıt sesini rüzgârlara
“bir of çeksen karşıki dağlar yıkılır”

çekmiyorsun!

akarsuları imrendiren yüzün de
sabahçı kahveler de biliyor
görüşmeyeli yorgunum
yıkık kentler kanadı sevinçlerimle
görüşmeyeli ya sen nasılsın
adım, adresim durur mu defterinde?
şimdi siirt'te koyun kokulu bir gecedeyim
beynimde iklimsiz papatyalar
ve kuşatılmış bir akşam duruyor penceremde

sokakların gün batınca neden boşaldığını
ve yüreğimin neden kabardığını bilmiyorum
konuşsam: sessizlik/gitsem: ayrılık

sonra kıpırtısız yasladım göğsümü boğulmuş güne
al bu çağrıları sulara göm, o uzak sulara
gurbetini rehnetme özlemimde…

[Beylerbeyi]

ne olur bir sabah kapim calinsa
acinca gulusun icime dolsa
belki bir meyhae biraz da raki
sen turku soylesen ben eslik etsem

bakmayin cekilen perdelerin
aydinlik olusuna bu sehirde
renk renk desenlerine kanmayin
sakilisinda kimbilir kac yuregi
bu ayriliklar bogar
kimbilir ardina kadar susumus omurleri
paslanmis ne cok kapi bekler

hasretin gibi carpiyorum kapilari
soluk soluga atiyorum kendimi sokaga
taslarinda izmaritlerimi ezdigim kaldirimlar
sicim bir yagmur altinda
bir yanitim yoktur
seni soran acelyalara

bir meyhane bulur beni
beyaz keteni kirlenmis masalar
yorulmus bir raki alir beni
kalbime seni sorar
o an duracak zannederim bu gevezeyi
sol kolumda bu askin uyusmus agrisi
otuzbeslik ne ki
meyhaneci yetmislik getir
tek basina gitmiyor zikkim
kavunun tadi zehir
sen yoksun boynu bukuk saatlerin
bu aksam "duruyemin gugumleri kalayli"
gitmiyor be abla, degistir su banti

"bu ne sevgi ah bu ne izdirap
zavalli kalbim ne kadar harap"
calmiyor artik
oyle ya coktan gocmus abdullah yuce

geceye su gibi dokulse sesin
bizimle huzunlu turkuler gulse
ellerin elimi bulsa ansizin
kalbimden kalbine cicekler kossa

[Beylerbeyi]

Yüreğime gömün beni bugün. Yoruldum sivri çakıl taşlarına benzer aşkların üzerinde yürümekten. Dalgaların kıyıya vurup, savurup koynuna aldığı ince bir kum tanesi olmak istiyorum. Ve boğulmak kendi mavilerimde. Deniz yıldızının beş kolundan bir tanesi bile saramadı beni. Oysa ince sızılara da, keskin acılara da alışkın benim bedenim. Suların durulduğu bir denizde oynaşan martıları hiç izlemedim...

Yüreğinize gömün beni bugün. Evrenin bütün güzelliklerini kutsayan yüzümü gömün yüreğinize. Yorgunum kırık dökük kelimelerle konuşmaktan. Yorgunum boş yüzeylere dolu kelimeler yazmaktan. Usandım kendini tekrarlayan başlangıçlardan...

Ölümün kara lekesi düştü önüme. Belki bedenin kan rengi vedası daha kolaydı. Evet eminim daha kolaydı, lime lime doğranan bir ruhun çırpınışlarından. Nefes alan ciğerlerin bir susuşu yetiyor ölümlere. Ya ruh? Zerrelere bölünüp bölünüp acılarını katlama derdinde. Hangi doktor çare bu derde? Yapışır mı acaba parçalarım en kuvvetli yapıştırıcılarla? Tuzla buz oldum...

Kendi yüreğimin kara deliklerine saklanmak istiyorum. Hiçbir ışığın sızmaya gücünün yetmeyeceği, hiçbir umut çiçeğinin yeşermeye yeltenmediği. Hayallerin kucağında öyle gündoğumları, öyle manolya kokulu ilkyazlar yaşadım ki, ağır geliyor artık sabaha varmayan gecelerin gerçekliği...Saklanmak kendime ve yavaş yavaş yokolmak istiyorum.

Gömün beni yüreğimdeki küçük kızın gözbebeklerine. Balköpüğü damlalar damlıyor göğsüne. Çocuklara özgü umursamazlık, çocuklara özgü vurdumduymazlıkla yaklaştı aymazlıklarınıza. Uçurtmalar uçurdu bilmediği gökyüzüne. Bir bedenin içine sığmayan kocaman ruhumu da gömün birlikte. Güzelliğe tutkun, şehvete aç bakışların yükü altında ezildim. Bir perde gibi örttü insana dair güzel yanlarımı bu süslü elbise. Dokunabileceğiniz yumuşacık bir ten isteyen elleriniz, öpebileceğiniz arzulu dudakları hedef belirlemiştiniz. Oysa dokunmanın hiç aklınıza gelmediği bir yüreğe de sahibim ben. Orada ebruli bir adam bekliyor...

Kendimden yorulup, kendime kaçmanın kısır döngüsüne yolculuğum. Ne menzili biliyorum, ne hedefin farkındayım. Bir cenin olup annemin kutsal bedenine geri dönmek istiyorum. Oysa yalnızlığım öyle koyu bir renk ki bugün, toprağa bile koyamıyorum.

“Kayıp” ilanı vermek istiyorum ruhum için. “Bir tutam umuda muhtaç, yarına dair özlemlere aç, belirsizliğin kıskacında yarım bir ayraç” Var mı böyle bir ruh etrafınızda sahipsizce dolaşan? Kayıptır kendisi. Ulaşın lütfen sahipsiz bedenime, ruhsuz boğuluyorum çok ama çok derinlerde...

Kendi yarattığım sahte balonların içine oturup, kendi yarattığım sahte diyarları izledim gökyüzünden. Kulaklarım sağır oldu patlama sesinden. Patlayıp sönen sahte balonum muydu, boş hayallerim miydi bilemedim. Patlama sonrası sessizliğindeyim ben...

Küçük bir masal ülkesi kurmuştum kendime. Kralı ve tek hakimi olduğum. Sınırlarımı yerle bir eden bu deprem nereden çıktı birden? Fay hattının tam üstünde mi inşa etmişim değerlerimi? Kaçışlar çözüm olur mu ki? Yıkılan binaların taze yanık ve toprak kokusu mu, yoksa yıkılan değerlerim mi hıçkırıklarımın sebebi? Bir kaosun içinde içiçe geçmiş hepsi...

Gömün, gömün beni yüreğime. Emanet ediyorum elimde kalan son üç beş sevincimi bir avuç dosta. Tek mirasım bu, o da yalnızca anlayana....Gidiyorum kendime...Gömün beni bugün yüreğime...

[Beylerbeyi]

İçimden kopup gelen bir korkuydu sana aşık olmak.
Dalgalarına kapılıp sürüklenmek bir sal gibi ufka doğru.
Bu yüzden gecelere gizlerdim gözlerinin eşsiz ışıltısını.
Geceleri dizelere gizlerdim sonra.
Saçlarından yola çıkardım sessizce.
Uzun ve yorucu bir yolculuk olurdu parmaklarıma.
Yumuşak dokunuşlarda alevlenirdi dudakların.
Dudakların Ankara
Dudakların İstanbul
Dudakların içimi ısıtan bir masaldı annemden dinlediğim.
Bütün bir gün seni seyredebilirdim.
Gözlerin gözlerimde yankılanırdı.
Gözlerim sessiz çığlıklarla gözbebeklerine koşardı.
Kaybolurdum.
Her defasında çekip çıkarırdın beni
acının derinleştirdiği dipsiz kuyulardan.
Beni "SENİNleştirirdin".
Dudakların ateş,dudakların volkan gibi yakardı.
Ruhum yükselmek isterken ölüme,
her defasında beni çeker alırdın.
Dudakların alırdı beni,gözlerin alırdı.
Benliğim olurdun.
Yüreğim olurdun.
Gökyüzünden bir parçaydın sen.
En güzel maviden kesip almıştım seni.
O günden beri sonsuzmuş gibi meydan okuyup her kıyamete,
dilek yerine seni tutmuştum yıldız geçişlerinde.
Her seni dilediğimde daha çok senin olmuştum.
Uzaklardan,nehirlerden bir şarkı mırıldanıyor yalnızlık...
Soğuk gecelerden biri
Soğuk ve sensizlik dolu
Saçların,ellerin yok yanımda
Sensiz ölüm gibiyim...
Gözlerinin dokunduğu her yer acıyor bebeğim.
Biliyorsun sensin silemediğim aklımın en uzak köşelerinden.
Sen gittin ve mutluluk ta kalktı tedavülden.
İçimde öldüğün günden beri
Geceler uzun
Geceler, sonsuz düşler
Ayrılan ve bir daha hiç birleşmeyen eller
Bir gece "küçük bir hikayeyle biten"
Ölümsüz sandığımız sevişmeler
Gecelerden biri
Bir son daha istiyor Tanrılar uzaklardan
bir son daha
Kurban aranıyor sonsuzluğa...
Gökyüzünden bir yıldız kayıyor
Dere kıyısındaki taşlar parıldıyor
Ve her gece bir yıldız
Bir ayrılık
Bir yıldız
Bir ayrılık
Kaçamadım sensizliğimden, bu son dansın olsun bensiz...
Ve
Bu son şiirim olsun sensiz...

[Beylerbeyi]

Tecavüze uğramış bir kalpti benim ki. Sahipsiz, kimsesiz, yarı yolda bırakılmış. Tam orta yerinden vurulmuş bir dart tahtası gibi hedefti her seferinde başka kalplere. Sonu hüzünle biten film oldum hep, hiç gülmedik biterken ya da hep ağladığımda bittim. Bir düğünün en güzel anıdır ya Evet. dendiği an ben hep maganda kurşununa denk geldim. Ben zaten bu kalple baştan kaybettim.

Tecavüz edilmiş duygulardı içimdekiler. Hep harap edilmiş, dağıtılmış. Darmadağın, perperişan. Hani anne börek yaparak sevindirir ya çocuğunu, ben böreğin çocuğun ağzını yaktığı zamanlarda görüldüm. Aslında sandığınız kadar kötü değilim. Tecavüz edilmiş bir kalbin eseriyim, kötü aşklara düşmüş.

[Beylerbeyi]

Sana kırgın olmak isterdim zaman zaman…
Sana kırgın olmayı hakedecek kadar hukukum olmasını yani üstünde!
Ve; “Unuttuğumu zannetme” diyemeyeceğin mesafelerde olmak isterdim sana…
Yani; beni “unutma ihtimalinin” bile olamayacağı mesafelerde!

Bilirim, seversin beni.
“Bilirim” sadece, çünkü öyle söylersin!..
Ama soluyamam… Ama dokunamam… Ama yaşayamam…
Bilirim, seversin beni;
Odandaki lambanın açma anahtarına iliştirdiğin bir kartpostal gibi!..

Ben, güze bakan ağaçlar gibi meyvelerimi dökmeye başlamışsam dibime…
Ve ben de “senin gibi” sevmeye başlamışsam artık…
Ve ben de sana demeye başlamışsam; “Ben de unutmadım seni!..”
Bir mevsimi tüketmiş demektir tarlalar; ekilmeden, dikilmeden, sulanmadan ve gübrelenmeden…
Halbuki kısır mevsimlere gebedir tüketilmiş her mevsim!

Yıllar, kenarda bekler; geceye doğru giden trenleri gözleyen çocuklar gibi…
Yollar, dürmededir artık kendini!
Ve hatıralar süpürülmededir hafızalardan; “artık” paylaşılmayanlara yer açılsın diye!..

Bilirim tabii ki unutmadığını…
Unutmayışımdan bilirim.
Bilirim, seversin hâlâ beni; çünkü sevmek
“Hâlâ”dır işte, hâlâ aradığımız delil...!

Sana kırgın olmak isterdim aslında, zaman zaman…
Yani üstünde, sana kırgın olmayı hakedecek kadar hukukum olmasını!
Ve; “Unuttuğumu zannetme” diyemeyeceğin mesafelerde olmak isterdim sana…
Yani; beni unutma ihtimalinin bile olamayacağı mesafelerde!

[Beylerbeyi]

Ölümümün nasıl olacağı değil bur da söz konusu. Açıkçası beni hiç ilgilendirmiyor ölüm şeklim. İster bir kamyon altında gelsin ölüm ister bir hastalıktan ister başka bir şeyden hiç umurum da değil...
Asıl kafamı kurcalayan beni rahatsız eden soru : Nasıl Ölmek İstiyorum ?...
Yani ailemden, sevdiklerimden öncemi ölmeliyim yoksa sonra mı ?
İlk seçeneğe bakıyorum: Onlardan önce ölürsem şayet, ben acı çekmeyeceğim kimsenin ölümüne kahrolmayacağım ama çok daha acısı çıkıyor karşıma : beni sevenler benim ölümüme kahrolacak !!!
Bir tokat gibi geliyor bu cevap yüreğime... Annemin arkamdan haykırışını düşünüyorum...
Babamın ilk defa ağlayışını...
Kardeşimin kendini yerlere vuruşunu...
Canım dostlarım manevi kardeşlerimin kenetlenip ağlayışını...
Sevdiğimin son bir haykırışta "seni seviyorum" deyişini....
Düşünüyorum ve kahroluyorum bazen o çığlıkları duyar gibi oluyorum ve bu seçeneği hemen eleyebiliyorum... Sanki diğer seçenek çok cazipmiş gibi...
İkincisinde ise onların ölümünü görüyorum ve düşünüyorum yine: Kimseyi üzmüyorum bu sefer kimse arkamdan ağlamıyor ve hayattaki en büyük hedefime ulaşıyor kimseyi ağlatmıyorum...
Bu kez ben ağlıyorum...
Babamın tutulamaz vasiyetini tutuyorum ağlamıyorum...
Annemin ölümünü düşünmek bile istemiyorum...
Manevi kardeşlerim zaten benim yaşam kaynağım onların olmadığı bir dünyada her şey haram her şey zevksiz geliyor gözüme ama ölümleri büyük çöküntü yüreğime... Büyük !!!
Sevdiğime son kez seni seviyorum diyememeyi düşünüyorum.O istemediği halde hep onu sevdiğimi, bilmediği halde gönlümde aşkını yaşattığımı bilmeden gidişini düşünüyorum ve kahroluyorum, tam anlamıyla KAHROLUYORUM...


Peki ben ne istiyorum ... ???? Onsuz onlarsız yaşamak mı?
Onları üzmek mi ?
Karar veremiyorum...


Galiba herkesin yaptığı gibi bende bedenimi rahat bırakıyorum ve ecel ne zaman gelirse ona razı oluyorum... Ki zaten tek seçeneğim bu ...

SENİNLE ÖLMEK İSTİYORUM...
Dağ başında bir avcı kulübesi
Yerle diz boyu kar
Ocakta ateş
Dışarda rüzgar
Hadi gel
Önce sevişmeliyiz uzun uzun
Yerdeki ayı postunun üzerine uzanmalıyız
Bütün vücudunu santimetrekarelere ayırıp
Birer birer öpmeliyim
Ve sonra sımsıkı sarılmalıyım sana
Böylece ölmeliyiz
Aradan yıllar geçip
Bizi buldukları zaman
Etlerimiz çürümüş olsa da
Kemiklerimiz ayrılmamalı birbirinden
Hadi gel
Nefes almak hüner değil
Seninle ölmek istiyorum.