Doğangüneş

[doğangüneş]

[doğangüneş]

Ben seni bir okyanusun derinliğinde buldum da sevdim
Parlak bir inciydin benim için
Paha biçilmez bir inci

Ben seni soğuk ve yağmurlu bir günde
Seni düşünürken gülüşündeki sıcaklığın içime dolup da
Beni sardığı bir anda sevdim
Seni sadece selvi boyun, siyah saçların ya da kara gözlerin
Güzel bir yüzün var diye değil
Fikirlerinle, konusmandaki güzelliğin ve benim o kor halde yanan yüreğimle sevdim
Ben seni derinden ve hissederek sevdim
Her kalp atışımda vücudumun dört bir kösesine yayıldığını
Beni sardığını her nefes alışımda ciğerlerime islediğini bilerek sevdim
Seni kış gecelerinin o soğuk yatağında birlikte uyuyup beni ısıttığın
Yaz sıcağında uyuyamayıp sıkıntılarım olduğun
Ve rüyalarımda buluştuğumuz gecelerde sevdim
Seni ellerinden tutup kanımın kaynadığı
Kalbimin yerinden fırlayacağını hissettiğim anlarda
O ıslak dudaklarınla beni sevdiğini söyleyeceğin anları düşünerek sevdim
Ben seni o sensiz anlardaki bos ve değersiz geçen dakikalarda
Kayıp zamanlarımızda, seni arayıp bulamadığım
Çaresizlik içinde olduğum, içki sofralarını dost bildiğim anlarda sevdim
Sen ne kadar uzak olsan da,
Aramızdaki kilometreler nasıl çoksa
Bende seni o kadar yoğun ve o denli çok sevdim
Seni kalbimde yanan ateşin ile
Zihnimde oluşan hayallerin o ay parçası çehrenle
Bana derinden bakan o gözlerindeki ışıltıyı göreceğim anları beklerken
Kalbimin yanıp tutuştuğu anlarda
Gelip o bu ateşi alevlendirerek
Bana sarılarak beni sevdiğini söyleyeceğin anları düşünerek sevdim

Korkuyorum!
Hak ettiğin mutluluğu sana verememekten korkuyorum.
Seni beni sevdiğinden fazla sevememekten korkuyorum.
Senin sevgine layık olduktan sonra başkaları tarafından o sevgiyi kaybetmekten korkuyorum.
Seni kazandım derken kaybetmekten korkuyorum.
Aramızdaki maneviyat haricindeki uçurumlardan korkuyorum.
Senin kalbini daha fazla kırmaktan korkuyorum.
O temiz ve masum göz yaslarını daha fazla akıtmaktan korkuyorum.

Evet korkuyorum;
Seni kaybetmekten, seni daha fazla üzmekten...
Sana kendimi ifade edememekten korkuyorum.
Ya da yanlış anlaşılmaktan korkuyorum.
Uçurumun kenarında yalnız kalmaktan korkuyorum.
Dostluğuna doyamadan uluorta yalnız kalmaktan korkuyorum.
Yüreğimdeki o ince sizinin bir gün çoğalmasından ve beni sarmasından korkuyorum.
Sevgi denen güzelliğinin bir gün beni terk etmesinden korkuyorum.
Dostluğun ölüp yerine nefretin yeşermesinden korkuyorum.

Korkuyorum evet;
Seni kaybetmekten ve seni daha fazla üzmekten...
Bir çiçek misali ne ellemeye nede koparmaya kıyamıyorum uzaktan seyrediyorum çünkü
Seni daha fazla incitmekten korkuyorum.
Ömründe yaşadığın mutluluğu huzuru sana yaşatamamaktan korkuyorum.
Sana kalbimden fazlasını verememekten korkuyorum.
Sonunda sana gözyaşından başka bir şey bırakamamaktan korkuyorum.
Seni sevmekten değil;
Dostluğunu suiistimal etmekten,
Seni kaybetmekten ve değerini bilememekten ve Yüce Rabbime hesap verememekten korkuyorum.
Belki de çok fazla korkuyorum...

ÇÜNKÜ BEN iLK DEFA SEVİYORUM..

[doğangüneş]

[doğangüneş]

[doğangüneş]

[doğangüneş]

[doğangüneş]

[doğangüneş]

Durdum.Durdum.Yine sustum...!!


sevmek" dedim.
"yoluna ölmek" dedi.
"yol" dedim.
"alip basini gitmek" dedi.
"gitmek" dedim.
Bir "ahh" çekip "dostlardan ayrilmak" dedi.
"dost" dedim.
Durdu. Bana bakti. "dost" diye mirildandi. "yüregime
nasil koysam
bilemedigim"dedi.
"yürek" dedim.
"dünyalari içine sigdiramadigim" dedi.
"dünya" dedim.
"hayatin bir yüzü" dedi.
"yüz" dedim.
"ardinda ne gizli bilemedigim" dedi.
"giz" dedim.
"hep çözmeye çalistigim" dedi.
"çalismak" dedim.
"bitmeyecek öykü" dedi.
"öykü" dedim.
"binlercesini içimde gizliyorum" dedi.
"gizlemek" dedim.
"iste her seyin bitimi" dedi.
"sey" dedim.
"sevda" dedi.
"sevda" dedim.
"pesinden kostugum" dedi.
"kosmak" dedim.
"hayat bir maraton" dedi.
"hayat" dedim.
"öyle kisa ki!." dedi.
"niçin kisa?" diye sordum.
"yasanacak çok sey var, zaman yok" dedi.
"yasanmasi gereken ne var?" diye sordum.
"ask" dedi.
"kaç kere?" diye sordum.
"bin kere" dedi, "milyon kere" "neden bir kere degil?"
diye sordum.
"bütün asklarin toplami, en yüce ve tek ask" dedi.
"önce ona varsan olmaz mi?" diye sordum. "keske olsa"
dedi, "ama
önce
yogrulmak gerek" "aci çekmek mi?" diye sordum.
"evet, ask acisinda yok olmak" dedi.
"yok olunca!." dedim.
"iste gerçek askta o zaman yasamaya baslarsin" dedi.
"gerçek ask!." dedim.
"büyük o!" dedi.
Durdum. Durdum. Ve sustum!
"neden sustun?" diye sordu.
"yüregim titredi sanki" dedim.
"neden?" diye sordu.
"bilmiyorum" dedim. "büyük o!"
"evet." dedi, "büyük o!"
"nerede?" diye sordum.
"her yerde" dedi.
"nasil?" diye sordum.
"yüregini aç" dedi.
"yüregimi açmak!." dedim.
"bir tebessümle bak her seye" dedi.
"tebessüm" dedim.
"her kapinin anahtari" dedi.
"kapi" dedim.
"girmeden bilemezsin" dedi.
"ya korku!" dedim.
"bilinmeyenden korkar insan" dedi.
"ben bilmiyorum" dedim.
"neyi?" diye sordu.
"ben'i" dedim.
"sen kimsin?" diye sordu.
"ben kimim?" diye sordum.
"sevgiyle beslenensin" dedi.
"kimin sevgisiyle?" diye sordum.
"büyük o'nun." dedi.
Durdum. Durdum. Yine sustum.
"kimsin?" diye sordum.
"sen'im" dedi...

alıntı

[doğangüneş]

Temizlik yaptım bugün...

Temizlik yaptım bugün...
Hem de tüm benliğimde
Bütün kaslarımı, sinirlerimi, kemiklerimi hatta kanımı bile temizledim.


Kırgınlıklarımı dışarı çıkardım ilk önce.
Görmenizi isterdim.
Nasıl da çok yer kaplıyorlarmış,inanmazsınız.
Bağışlamayı yerleştirdim yerine özenle.
Titizlikle her birinin üstüne ektim tumlarını.
Her yere, görebildiğim, göremediğim her yere serptim.
Atarken kırgınlıklarımı, bakmadım neydi onlar diye.
Gelecek geçmişten çok daha fazla yaşanası.
Bakmadım, merak da etmedim.
Bağışlamayı ekerken tekrar kırılmaktan korkuyordum belki.
Kıskançlığımı çıkardım.
Meğer ben ne az kıskançmışım.
Çok kolay oldu.
Sevindim.
Sanki kaybetmiş bir eşyamı bulmuş gibi oldum.
Çok şükür ki kin ve nefret yoktu yüreğimde.
Nasıl temizlerdim hiç bilmiyorum.
Sıra korkularıma gelmişti.
Çıkarmaya bile korktum önce.
Ne de çok alışmışım onlarla yaşamaya.
Bunca acı ve endişeye nasıl alışılır,
İçten içe bir sevgi nasıl duyulur anlayamadım.
Yerini,toprağını sevmiş mor bir menekşeydiler.
E... ne de olsa iyi bakmıştım onlara.
Her gün yeni yeni korkular ekleyip,endişelerimle sulamıştım.
Mutluluklarımı, ümitlerimi ne de çok ihmal ettiğimi anladım o an.
Bu ilgiyi onlara verseydim, her gün onları düşünüp birer umut daha ekseydim; almadan verip, beklemeden sevseydim.
Her şeyden önce içimdeki gücün ve sevginin daha fazla farkında olsaydım, böyle bahar temizliklerine ihtiyacım kalmazdı.
Çok zorlandım korkularımla.
Birbirlerinin içine halkalar misali girmişlerdi.
Kenetlenmişlerdi adeta.
Ama onları da sevgiyle çıkardım. . ve onları yaşamaktan,hem de bir zamanlar bir kabus gibi yaşamaktan, pişmanlık duymadan çıkardım. .
Kızsaydım onlara, bağırıp çağırsaydım. yine dönüp dolaşıp geleceklerini biliyordum.


Temizlik yaptım bugün. .
Bahar temizliği.
Neşe ektim, hoşgörü, güven, sevgi ektim. .
Almadan vermeyi, sevilmeden de sevmeyi, paylaşmayı ektim. .
Korkusuzlukları ektim alabildiğine...
Saatlerce ektim korkusuzluğu...
Mutluluk ektim, doğallık.
Sonsuzluk...
Bağışlama ektim.
Sevgi ektim her hücreme.
Coşku, heyecan, sessizlik ektim.
Tüm güzel fikirler sessizken geliyor bana...
Kabullenme ektim.
Baş eğme değil.
Olduğu gibi kabullenme ...

[doğangüneş]

Sana niye hayranım biliyor musun? Çünkü sen beni tamamlıyorsun şiirimi tamamlayan Bir kalem gibi. Seni seviyorum çünkü bana ağır gelen yüreğimi Sen yüklendin bir çırpıda. O kadar çok bensin ki, O kadar çok benzeşiyoruz ki, Ruhumuzun birleşmemesi için Hiçbir engel göremiyorum. Varlığındaki doyumsuz güzellik, Sevgimi köprü yapıp Sundu canım yüreğine. Benimle konuşmasan ne yaparım? Nasıl yaşarım? Bana açmasan kalbini, Bir daha nasıl toparlanırım? Bir buket sevdadır her sözün. Beni her an baharlarda yaşatan, Aydınlığımı sağlayan Bir armağandır yüzün… Ah o gülüşün yok mu? O, insanı diyardan diyara götüren alımlı, Asi ama sıcacık tebessümün. Biliyor musun? Gülüşündeki mutluluk ifadesi, Kalbime kat kat sevgi olarak yansıyor ve O sevgi ile besleniyorum artık. Sana inandım çünkü hayatın acımasızlığı Vurmuyor tokat gibi yüzümüze; İptal oluyor acılar Hayat bize dokunduğunda. Sevginin ve aşkın yoğunluğu eritiyor Gerekli gereksiz tüm acıları. Ama rüyalarımda hep sensizim. Çok korkuyorum. Neden yoksun rüyalarımda? Oysa sadece orada Uzaksın bana. Yüzünü görmek şöyle dursun, Sesini, nefesini arıyorum delice, Düştüğüm her boşlukta… Ellerini arıyorum Uzaklara koşarken; Bana sevgini teslim edip gittiğin ellerini… Sonra birden kâbus başlıyor Kayıp düşlerimin karanlıklarında. Gözlerin… Gözlerin Işık saçardı olsaydın o an yanımda… Işıl ışıl aydınlatırdın yine dünyamı. Bir görebilseydim gözlerini… Rüyalarımda yoksun sadece; bu da kahrediyor beni! Senin kalbin dokunduğu zaman ruhuma, Huzurun, sükûnetin yanı sıra Zıt iklimler de sarar her yanımı. Esaretinden mecnunlaşır, İhanet şüphesiyle kavrulur, Zincirlere vururum kendimi. Bir aydınlık bakışınla da, Çocuklar gibi şımarır, sarılırım boynuna; Sanki ayıracaklarmış gibi sımsıkı Kilitlerim ellerimi ellerinde… Sana, seni seviyorum demekten Hiç bıkmayacağım. Acıyla sevgi, hüzünle mutluluk, Aynı yumakta birleşip, uzayıp gitse de… Kader çizgisinde yollar İkiye ayrılsa da hep söyleyeceğim. Neden? Çünkü seni seviyorum. Gerçekliği aşikâr, fakat sadece hissedilebilen… Emeğin,fedakârlığın, inancın, Istırabın, uğraşının, Sadakatin karşılığında ortaya çıkan bu olgu, İşte bizim sevgimiz. Ölçülemez, elle tutulamaz… Kalple hissedilir, Arttıkça artar. Yıllarla birlikte o da çoğalır. Ömrü aşıp,kim bilir Nerelere varır?

alıntı