Beni neden kolladınız.............

[aliÖZDEMİR]

BENİ NEDEN KOLLADINIZ?

Teneffüste odama geçtim. Hemen arkamdan Mehmet'te geldi. Henüz ne niyetle geldiğini bilmememe rağmen, Mehmet'in bu davranışında, görünüşünün tersine bir takım önemli meziyetlere sahip olduğunu anladım. Bu durum, Mehmet'e karşı içimden anlayamadığım bir sempati oluşturmuştu.
Biraz çekingen, biraz da mahcup bir eda ile;
"Hocam, müsaitseniz biraz konuşabilir miyiz? dedi.
Ayağa kalktım elini sıktım ve oturması için yer göstererek;
"Tabii ki konuşabiliriz, dedim. Şöyle buyurun.
Hemen ardından, birer tane çay söyledim ve sıcak bir hava oluşturmak istedim.
Kendisini ayakta karşılamam ve çay ikram etmem, Mehmet'i hem mahcup etmişti, hem de çok sevindirmişti.
"Hocam, sınıftaki kaba davranışımdan dolayı özür dilerim, diyerek söze başladı. Ama öyle bir nezaket dersi verdiniz ki doğrusu çok utandım.
"Hayır, üzülme Mehmet diye araya girdim. Biz bunlara alışkınız. Hem şunu bil ki asla sana kırılmadım.
Mehmet, içindeki esas konuya gelerek;
"Hocam, dedi. Neden beni kollama ihtiyacı hissettin. Beni mahcup edip bir daha konuşmayayım diye mi? Yoksa, beni yanına çekip, bazı doğruları anlatayım diye mi?
Çok zeki bir gençti. Zaten düşüncelerini en aykırı bir şekilde ortaya koyabilme cesareti, bunu ispatlıyordu. Ayrıca konuyu ele alış şekli de bunu göstermekteydi.
Gülerek cevap verdim;
"Benim asıl niyetim seni kollayıp, mahcup etmek veya yanıma çekmekten ziyade, sınıfa bazı kurallar yerleştirmekti. Bu durumda hangi öğrencim olursa olsun aynı şeyi yapardım.
Başını eğdi ve hafifçe salladı.
Konuşmama devam ettim.
"Benim çok önemsediğim, en önemli kural, herkesin rahatlıkla konuşabilmesi ve konuşana karşı saygı gösterilmesidir.
Pervasız bir eda ile;
"Neden bu kadar demokratsınız, hocam. Ben bu davranışı ne bir dindar hocadan ve ne de ilerici bir hocadan görmedim. Bunun özel bir sebebi var mı?
Düzceli Mehmet'te beni onure etmek istiyordu. Bu iltifatta o anlaşılıyordu.
"Hayır, dedim. İnanıyorum ki, bir çok öğretim üyesi arkadaşım aynı şeyi düşünür ve aynı şeyi yapar.
Bu konuda ki benim esas felsefem şudur; mutlaka farklı görüşler dillendirilmelidir. Konuşan insanı susturmak çare değildir. Konuşan insan görüşlerinin yanlış olduğunu anlayınca susar. Yoksa, zorla susturulursa illegal yollarda konuşmaya başlar. Bu ise, bir çok yönde sıkıntı meydana getirir.
Konuşan insandan zarar gelmez. Asıl zarar, konuşturulmayan insandan gelir. Farklı görüşler, güzelliktik, yeniliktir. İnsanlar arası uzlaşma, konuşarak ortaya çıkar. Yoksa, uzlaşma adına susturulan insanlar, gizli ve sert bir muhalefet oluşturur. Bu da toplumsal huzura zarar verir.
Bunun için, sınıfta açık yüreklilikle görüşlerini ifade edişinden dolayı seni kutlarım. Yadırgadığım taraf ise üslubunuzdur. Karşılıklı anlayış içinde görüşlerini ifade etmene devam et. Benden sana tam destek gelecektir.
Düzceli Mehmet, bütün bütün rahatlayarak;
"Bunları duyduğuma çok sevindim hocam, dedi. Belki de inanamayacaksınız ama, ilk defa bana yakınlık gösteren, görüş ve davranışlarımı anlayışla karşılayan, bir hocamla tanışıyorum.
Ne yapayım, beni de böyle kabul edin. Sözümü sakınmayı pek beceremem. Her yerde söylerim. İnsanlığım doğruları ifade etmekten, kendimi frenleyemem. Açık sözlü oluşum, kendimi derhal deşifre edişim ve her yerde, bir çok şeyi ifade edişim bana çok pahalıya mal olmuştur. Ama umurumda değil. Ben bildiğim doğruları konuşmazsam ve bildiğim doğrularla yaşamazsam, mutlu olamıyorum.
Bu sözler bir art niyetin, bilerek zararlı bir hayatı tercih etmenin veya yanlış bir anlayışla ısrar etmenin ifadesi değil; doğru olduğuna inandığı bir yoldan; açık yüreklilikle, mertçe ve ısrarla yürümenin ifadelerini taşımaktaydı.

Kendini arayan adam