Bezirgan...

[--adania]

Türkiye tiyatrosunun içine sürüklendiği duruma, seyirci olmaya karar verenler uslu uslu koltuklarına kurulmuş, "bize dokunmayan yılan bin yaşasın" diyerek olanları izliyorlar.

Bunca yıllık usta yaratıcılar ve meslektaşlarımızın büyükçe çoğunluğunun, mesleğimizin dinci gericiliğin ayakları altında eziliyor olmasına sessiz kalmaları, bağışlanır gibi değildir.

Bütün bir ülke olarak, arkası yarın türündeki dizilerin iyi izleyenleri olduk. Tuhaftır, AKP'nin yaptıklarını da aynı mantıkla izliyoruz.

Oysa yaşadığımız tüm alanlar ayaklarımızın altından çekilip, tüm toplumsal değerlerimiz tek tek gasp ediliyor.

Ülke, orta çağ karanlığına doğru sürükleniyor. Bunu, bütün sonuçları ile yaşıyoruz.

Dünyanın hangi ülkesine giderseniz gidin, sanatçı denen yaratıcılar, tam da bu tür durumlarda ortaya çıkıp, görevlerini yapıyorlar. Toplumlarını, ülkelerinin içinde bulunduğu duruma karşı duyarlı olmaları için uyarıyorlar.

Peki benim ülkemin sanatçıları ne yapıyor? Ne yapıyoruz?

Seyrediyoruz. Hep birlikte kara bir film seyreder gibi seyrediyoruz.

Oysa, tarih hiçbir zaman affedici olmamıştır. Bu gün olup bitenleri seyretmenin de bir sorumluluğu vardır.

Namuslu insanlar, en az namussuz insanlar kadar cesaret sahibi olup, yaşananlara seyirci kalmamalıdırlar.

Bu satırların yazarı olarak, hiçbir meslektaşıma AKP dersi vermek durumunda değilim.

Elbette, bu ülkedeki dinci gericiliğin dününü ve bu gününü sizlerde en az benim kadar görüyor, algılıyor ve yaşıyorsunuzdur.

Yoksa yanılıyor muyum!

Benim ülkemin çoğunluğu gibi, meslektaşlarımın da bellekleri yitik midir?

Evet belki de olup biten bir çok şeyi unutabilirsiniz!

Yolsuzlukları, hırsızlıkları, halkın malını peşkeş çekmeleri, rant uğruna yapılan yasa tanımazlıkları, dini duyguların kullanılarak her anlamı ile halkın istismar edilmesini, halkın haklarına bu yolla açıkça tecavüz edilmesini, ülkenin şeriat ile yönetilmesi için fetvalar verilmesini, AB ve ABD ile yapılan ikili anlaşmalarla ülke bağımsızlığının ayaklar altına alınmasını, bakanlarının, vekillerinin şeriat yanlısı açıklamalarını, açıktan yargıya müdahaleyi, eşitlik ve özgürlük taleplerine fışkırtılan biber gazlarını, coptan geçirtilen emekçileri, meydanlarda panzerler altında sürüklenen işçileri, kelepçeler takılan öğrencileri, sokak ortasında işlenen cinayetleri, okullardan ve kütüphanelerden uzaklaştırılan çağdaşlığı, yaşatılan açlığı, yokluğu, yoksulluğu, işsizliği, gasp edilen hakları, uyulmayan yasaları, tiyatrolarımızın içine yapılan mescitleri, mesleğimize ve meslektaşlarımıza açıktan edilen küfürleri, hakaretleri, yıkılmaya çalışılan sahnelerimizi evet her şeyi, her şeyi unutabilirsiniz.

Ama, Sivas'ı nasıl unutursunuz?

Asım Bezirci, Behçet Aysan, Asaf Koçak, Nesimi Çimen, Metin Altıok, Hasret Gültekin ve Uğur Kaynar ile birlikte onca sevda dolu yürek.

2 Temmuz 1993'te, Madımak'ta taht kurulup yakılan, insanlıktan söz ediyorum.

Nasıl unutursunuz?

Bu gün bizlere seyrettirilen bu kara film, o gün orda başlamadı mı?

İnsan külünden yağmurlar ilk kez o gün yağmadı mı üstümüze?

Şimdi sözüm sanadır, AKP ile el sıkışan, erk düşkünü sanat adamı!

Sen ki insanlığın içinde şair diye gezinirsin ey bezirgan, nasıl unutursun yüzlerine, ellerine el sürdüğün canlarımızın ateşe verilip kül edilmesini.

Nasıl unutursun, yanan ateşe kor süren o kara elleri, kin dolu nefret dolu çığlıkları.

Hadi de bakalım bana, sıktığın o el kimin elidir?

Hadi de bakalım bana, devşirdiğin kaç sözcüğün sahibisin sen?

Solculukmuş, siyasi namusmuş, entelektüel ahlakmış peh!

Ellerine, kül rengi sabahların kara isi bulaştı. Kızılırmak'ta yıkamaya kalksan yine çıkmaz.

alıntı

Orhan Aydın 22 Ocak 2008, Salı