hz Muhammet zamanında okunan ilk ezanı muhammet

[erkişi]

h sadık sapkınından alıntılar;

h sadık´isimli üyeden Alıntı

sayın arkadaşlar tavuk dahi su içerken Hz Allaha bakar

sizler hala doğruyu bin dört yüz yıl önce aramaya calışıyorsunuz

halbuki hak imamı hz muhammedi ve onun ehlibeyitini hızır eleyi selamı askerde nöbet yerinde insan şeklinde nur olarak görmesinden daha elli yıl gecti kendisi yaşıyor fiziki elle tutulur gözle görülür bir tabur asker şahitli isbatlı kanıtı var aynı zamanda her an her zaman hakkin cemali nurundan zamanı zaman içinde görüyor gönül gözü acık ehlibeyitin canını kanını taşıyor yani ehlibeyitin ta kendisi yunus emrenin ruhunun ta kendisi
okuma yazması yok haktan bu sözler böyle geliyor sizler bu sözleri safsata diye adlandırıyorsunuz gecmiş kimselerin sözlerini kaynak olarak görüyorsunuz aklınız nerede vucudu 104 kitap olan erenlerin üyesinemi inancaksınız canızdan soru soranamı inancaksınız yoksam arapların hz muhammede dayandırdığı yanlışlaramı inancaksınız
bu konuları her gelen hak aşığı tarih boyunca söyledi
o tarihte iletişim ses kayıt yoktu şimdi hak aşığının ağzından cıkanı anında kayıta alıyoruz hak aşıkları her satırı bir defa dile getiriyor
asla bir satırın ömründe tekrarı yok

hak aşıklarının ağzından cıkan mürşittir mürşit ise kuranı kerimdir kimki kurAnı kerime inanmzsa işte kafir odur

hz Allah kıyamete kadar imam öğretmen gönderip dini öyle koruyor

sizlerin doğru gördüğü her şeyin yüzde doksan beşi yanlıştır

aşağıda cözün bakın hak aşıkları kimlermiş

BU SESİN YAZIYA CEVRDİM AŞAĞIDAKİ BEYİTTİR


bakın orjinal sesi ben sizler gibi gecmişten bahsetmiyorum
sırdaki yeşil kurAnı kerimi sırdan okuyandan bahsediyorum ve şöyleydi böyleydi demiyorum işte bu gün bu an
kanıt var yanlışsa gerceği budur diyorum

umarım idrak eder anlarsınız


Benim ismim hancı pervane
Yarın ismi zöhre hanımdır
O gürcistanda göründü emme
Bilmem doğru bilmem ziyanmı canımdır
Hancı aşık derler niyetimi tamam eyledim
Ağrı dağında defter acarlar bana ya tabib
HANCI PERVANE

Yareb amaan ya tabip
Seyrancakta bir güzele mest olmuşum
Biri la mekandadır biri mekandadır
Ah hele hayel kurdum ben Zöhre yarı Gürcistan’da

Hancıyam Pervane yeter bu cana hey

Bu forumun psikolıji koğuşu yok, En iyisi sen Erzurum Atatürk Ünv. Hastanesine başvur. Ancak bu kafayla seni birileri tutup götürmezse yazık olacak sana.

[--h sadık]

arkadaşım yinede sağ ol ben deli olayım siz akıllı olun
ama orjinal sesi indirip dinleyin o ses korumalıdır cünkü doksan yaşın üzerindeki insanın hiç durmadan aynı dinliyeceğin ses tonunda sekiz saat ara vermeden soylemesi düşünülecek bir ayrınıtı

sağlıcakla kal

[erkişi]

Sağol arada bir aklın başında gibi, ama Konu "Dini Sohbet" bu ne dayatma, sana cevap yazdıkca pişkin, pişkin aynı şeyleri nakarat ediyorsun. Sohbeti uzatma yeter.

[--batistuta]

ooo efsane geri dönmüş. H Sadık epeydir yok idin etraflarda. Demek ki yine denizi bulandırmaya geldin sen ve senin ünlü şiirlerin

[hakan2034]

Ahmed b. Hanbel Hz. Ali radiyellahü anh'tan şunu rivayet etmiştir:

Beni Resulüllah sallallahü aleyhi ve sellem çağırdı ve buyurdu ki, " Sende İsâ'ya benzer bir yön vardır. Yahudiler onu öylesine horlamışlardır ki, anasına iftira bile etmişlerdir. Hırıstiyanlar da öylesine sevmişlerdir ki, onu kendisine layık olmayan bir yere indirmişlerdir." Hz. Ali şöyle devam etti: Dikkat edin, iki grup, benim hakkımda kendilerini gerçekten mahvedeceklerdir. Birisi sevenlerdir ki, beni bende olmayan şeylerle öveceklerdir. Diğeri de horlayanlardır ki, bana olan kinleri onları bana iftiraya zorlayacaktır. Bakın, ben peygamber değilim. Bana vahiy gelmez. Ama ben gücümün yettiği kadar Allah'ın kitabına ve Resulüllahın sünnetine uygun iş yaparım. Size Allah'a boyun eğmeyi emrettiğim sürece hoşunuza gitse de gitmese de bana boyun eğemek görevinizdir. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, I/160)

Hz. Ali hakkında aşırılık edenler iki gruptur. Biri ona aşırı sevgi besleyenler diğeri de onu aşırı derecede horlayanlardır. Hz. Ali 'nin ifadesi ile bunların her ikisi de kendilerini mahvetmişlerdir.

[erkişi]

hakan2034´isimli üyeden Alıntı

Ahmed b. Hanbel Hz. Ali radiyellahü anh'tan şunu rivayet etmiştir:

Beni Resulüllah sallallahü aleyhi ve sellem çağırdı ve buyurdu ki, " Sende İsâ'ya benzer bir yön vardır. Yahudiler onu öylesine horlamışlardır ki, anasına iftira bile etmişlerdir. Hırıstiyanlar da öylesine sevmişlerdir ki, onu kendisine layık olmayan bir yere indirmişlerdir." Hz. Ali şöyle devam etti: Dikkat edin, iki grup, benim hakkımda kendilerini gerçekten mahvedeceklerdir. Birisi sevenlerdir ki, beni bende olmayan şeylerle öveceklerdir. Diğeri de horlayanlardır ki, bana olan kinleri onları bana iftiraya zorlayacaktır. Bakın, ben peygamber değilim. Bana vahiy gelmez. Ama ben gücümün yettiği kadar Allah'ın kitabına ve Resulüllahın sünnetine uygun iş yaparım. Size Allah'a boyun eğmeyi emrettiğim sürece hoşunuza gitse de gitmese de bana boyun eğemek görevinizdir. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, I/160)

Hz. Ali hakkında aşırılık edenler iki gruptur. Biri ona aşırı sevgi besleyenler diğeri de onu aşırı derecede horlayanlardır. Hz. Ali 'nin ifadesi ile bunların her ikisi de kendilerini mahvetmişlerdir.

Bu yazınızın Hambeli mezhebine ait bir görüş olduğunu belirtmeniz faydalı olurdu. Konuya muhatap diğer iki meshebe karşı söylemlerdir. Ve sahih değildir. Sizde konuya mezhebiniz açısından açıklık getirirseniz uygun olur. Hedef Süni cemaat olmuş çünki.

Alıntı:Hanbelî Mezhebinin Bazı Görüşleri:

Ahmed b. Hanbel'e göre; iman, kesin olarak inanmaktan ve amelden ibarettir. Artar ve eksilir, yani iman, iyi amelle artar, kötü amelle de eksilir. Kişi imandan çıkabilir, İslam'dan çıkmaz. Tevbe edince yeniden imana döner. İnsanı ancak Allah'a şirk koşmak veya farzlardan birini inkâr ederek yapmamak imandan dışarı çıkarır. İnsan herhangi bir farz tembellik veya gevşeklik yüzünden terkederse, onun durumu Allah'a havale edilir. Dilerse ona azap eder, dilerse onu affeder.

Hz. Ali'nin hilâfetinden itibaren büyük günah (kebîre) işleyenlerin durumu bilginler arasında tartışılmıştır. Hâriciler bu konuda sert bir yol izleyerek, büyük günah işleyenin dinden çıkacağı görüşünü benimsemiştir.

Hasan el-Basri bunların münafık olacağını söylerken Mürcie fırkasının sapıkları, iman olduktan sonra, günahın hiçbir zararı olmadığını savunmuşlardır.

Ebû Hanîfe ve çoğunluk İslâm hukukçularına göre büyük günah işleyen kimse, kesin tevbe ederse, Allah onun tevbesini kabul eder. Eğer tevbe etmeden ölürse durumu Allah'a havale edilir. O, dilerse azap eder, dilerse kulunu affeder.

Ahmed b. Hanbel'in görüşü de, diğer fakihlerin görüşü gibidir. O, şöyle demiştir: "Mü'min kendisine gizli olan şeyleri Allah'a havale eder, kendi durumunu da O'na bırakır. Günahlarla Allah'ın mağfiret kapısını kapatmaz. Herşeyin, hayır ve şerrin Allah'ın kaza ve kaderiyle olduğunu bilir. İyilik yapan için Allah'tan ümidini kesmez, kötülük yapanın da âkıbetinden korkar. Muhammed ümmetinden hiçbir kimse yaptığı iyilik sebebiyle cennete ve kazandığı günah sebebiyle cehenneme girmez. Bu konuda Allah'ın dilediği olur" (İbnu'l-Cevzî, Menâkıbu'l İmam Ahmed b. Hanbel, s. 168).


Hanbelî Mezhebinin Yayılması:

Ahmed b. Hanbel usûl ve fetvâlarını yazmaktan kaçınmıştır. Hatta o, fıkhının yazılmasını menetmiştir. Bunun sebebi, İslâm'ın asıl ana kaynağını teşkil eden Kitap ve Sünnetle meşgul olmayı ön plâna çıkarmaktır. O, bu düşüncesini şöyle ifade eder: "el-Evzâî'nin re'yi, Mâlik'in re'yi, Ebû Hanîfe'nin re'yi... bunlar hepsi re'y'dir ve bana göre aynıdır. Huccet ve delil olma sıfatı yalnız "âsâr'a aittir" (İbn Abdilberr, Câmiu'l-Beyâni'l-İlm, Mısır 1346, II,149). Delilini incelemeden hiçbir müctehidin söz ve re'yine uyulmaz. Delili incelendikten sonra uyulunca buna taklid değil "ittiba" denir. Burada artık müctehidin söz ve re'yi ile değil, onun dayandığı delil ile amel edilmiş olur. İbn Hanbel bu görüşünü şu ifadeleriyle biraz daha aççıklar: "Ne beni, ne Mâlik'i, ne Sevrî'yi ve ne de el-Evzâî'yi taklit et, hüküm ve bilgiyi onların aldığı kaynaklardan al. Dinini hiçbir müctehide ısmarlama, Hz Peygamber ve ashabından geleni al, sonra tabiîler gelir ki kişi onlar hakkında muhayyerdir" (Ibnü'l Kayyim, İ'lâm, Mısır 1955, II, 178,181, 182).

Hanbeliler ictihad kapısının kapanmadığını ve her asırda, mutlak bir müctehidin bulunmasını farz-ı kîfa ye olduğunu söylerler. Çünkü toplumda karşılaşılan yeni olaylar bunu gerekli kılar. Bu, mezhebin Kitap ve Sünnetin üzerine çıkmaması için de gereklidir.

Hanbelî mezhebinin fakihleri çok güçlü olduğu halde, istenilen ölçüde yayılmamıştır. Halktan bu mezhebe bağlı olanlar azınlıkta kalmışlardır. Hatta hiçbir İslâm ülkesinde çoğunluğu teşkil edememişlerdir. Ancak Necid ile Saud (ö. 795/1393) ailesi Hicaz bölgesine hâkim olduktan sonra Arabistan yarımadasında Hanbelî mezhebi oldukça güçlenmiştir.

Bu mezhebin fazla yayılmamasının sebepleri şunlardır: Hanbelî mezhebi teşekküt etmezden önce Irak'ta Hanef, Mısır'da Şâfıî ve Mâlikî, Endülüs ve Mağrib'te yine Mâlikî mezhebi hâkim durumda idi. Diğer yandan Hanbelîler önceleri, başkalarına karşı delilden çok sert hareketlere başvuruyorlardı. Güçleri arttıkça, iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma için insanlara baskı yapıyorlardı. Hanbelîlerin bu gibi davranışları yüzünden insanlar bu mezhepten ürkmüşlerdir. Bu sebeple Hanbelî mezhebi fazla taraftar bulamamıştır (Ebû Zehra, a.g.e; s. 505, 506).

Alıntıdır.

[hakan2034]

yönetyrd´isimli üyeden Alıntı

Bu yazınızın Hambeli mezhebine ait bir görüş olduğunu belirtmeniz faydalı olurdu. Konuya muhatap diğer iki meshebe karşı söylemlerdir. Ve sahih değildir. Sizde konuya mezhebiniz açısından açıklık getirirseniz uygun olur. Hedef Süni cemaat olmuş çünki.

Alıntı:Hanbelî Mezhebinin Bazı Görüşleri:

Ahmed b. Hanbel'e göre; iman, kesin olarak inanmaktan ve amelden ibarettir. Artar ve eksilir, yani iman, iyi amelle artar, kötü amelle de eksilir. Kişi imandan çıkabilir, İslam'dan çıkmaz. Tevbe edince yeniden imana döner. İnsanı ancak Allah'a şirk koşmak veya farzlardan birini inkâr ederek yapmamak imandan dışarı çıkarır. İnsan herhangi bir farz tembellik veya gevşeklik yüzünden terkederse, onun durumu Allah'a havale edilir. Dilerse ona azap eder, dilerse onu affeder.

Hz. Ali'nin hilâfetinden itibaren büyük günah (kebîre) işleyenlerin durumu bilginler arasında tartışılmıştır. Hâriciler bu konuda sert bir yol izleyerek, büyük günah işleyenin dinden çıkacağı görüşünü benimsemiştir.

Hasan el-Basri bunların münafık olacağını söylerken Mürcie fırkasının sapıkları, iman olduktan sonra, günahın hiçbir zararı olmadığını savunmuşlardır.

Ebû Hanîfe ve çoğunluk İslâm hukukçularına göre büyük günah işleyen kimse, kesin tevbe ederse, Allah onun tevbesini kabul eder. Eğer tevbe etmeden ölürse durumu Allah'a havale edilir. O, dilerse azap eder, dilerse kulunu affeder.

Ahmed b. Hanbel'in görüşü de, diğer fakihlerin görüşü gibidir. O, şöyle demiştir: "Mü'min kendisine gizli olan şeyleri Allah'a havale eder, kendi durumunu da O'na bırakır. Günahlarla Allah'ın mağfiret kapısını kapatmaz. Herşeyin, hayır ve şerrin Allah'ın kaza ve kaderiyle olduğunu bilir. İyilik yapan için Allah'tan ümidini kesmez, kötülük yapanın da âkıbetinden korkar. Muhammed ümmetinden hiçbir kimse yaptığı iyilik sebebiyle cennete ve kazandığı günah sebebiyle cehenneme girmez. Bu konuda Allah'ın dilediği olur" (İbnu'l-Cevzî, Menâkıbu'l İmam Ahmed b. Hanbel, s. 168).


Hanbelî Mezhebinin Yayılması:

Ahmed b. Hanbel usûl ve fetvâlarını yazmaktan kaçınmıştır. Hatta o, fıkhının yazılmasını menetmiştir. Bunun sebebi, İslâm'ın asıl ana kaynağını teşkil eden Kitap ve Sünnetle meşgul olmayı ön plâna çıkarmaktır. O, bu düşüncesini şöyle ifade eder: "el-Evzâî'nin re'yi, Mâlik'in re'yi, Ebû Hanîfe'nin re'yi... bunlar hepsi re'y'dir ve bana göre aynıdır. Huccet ve delil olma sıfatı yalnız "âsâr'a aittir" (İbn Abdilberr, Câmiu'l-Beyâni'l-İlm, Mısır 1346, II,149). Delilini incelemeden hiçbir müctehidin söz ve re'yine uyulmaz. Delili incelendikten sonra uyulunca buna taklid değil "ittiba" denir. Burada artık müctehidin söz ve re'yi ile değil, onun dayandığı delil ile amel edilmiş olur. İbn Hanbel bu görüşünü şu ifadeleriyle biraz daha aççıklar: "Ne beni, ne Mâlik'i, ne Sevrî'yi ve ne de el-Evzâî'yi taklit et, hüküm ve bilgiyi onların aldığı kaynaklardan al. Dinini hiçbir müctehide ısmarlama, Hz Peygamber ve ashabından geleni al, sonra tabiîler gelir ki kişi onlar hakkında muhayyerdir" (Ibnü'l Kayyim, İ'lâm, Mısır 1955, II, 178,181, 182).

Hanbeliler ictihad kapısının kapanmadığını ve her asırda, mutlak bir müctehidin bulunmasını farz-ı kîfa ye olduğunu söylerler. Çünkü toplumda karşılaşılan yeni olaylar bunu gerekli kılar. Bu, mezhebin Kitap ve Sünnetin üzerine çıkmaması için de gereklidir.

Hanbelî mezhebinin fakihleri çok güçlü olduğu halde, istenilen ölçüde yayılmamıştır. Halktan bu mezhebe bağlı olanlar azınlıkta kalmışlardır. Hatta hiçbir İslâm ülkesinde çoğunluğu teşkil edememişlerdir. Ancak Necid ile Saud (ö. 795/1393) ailesi Hicaz bölgesine hâkim olduktan sonra Arabistan yarımadasında Hanbelî mezhebi oldukça güçlenmiştir.

Bu mezhebin fazla yayılmamasının sebepleri şunlardır: Hanbelî mezhebi teşekküt etmezden önce Irak'ta Hanef, Mısır'da Şâfıî ve Mâlikî, Endülüs ve Mağrib'te yine Mâlikî mezhebi hâkim durumda idi. Diğer yandan Hanbelîler önceleri, başkalarına karşı delilden çok sert hareketlere başvuruyorlardı. Güçleri arttıkça, iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma için insanlara baskı yapıyorlardı. Hanbelîlerin bu gibi davranışları yüzünden insanlar bu mezhepten ürkmüşlerdir. Bu sebeple Hanbelî mezhebi fazla taraftar bulamamıştır (Ebû Zehra, a.g.e; s. 505, 506).

Alıntıdır.

1. İmam Ahmed bin Hanbel'in naklettiği hadis, sadece Hanbeli Meshebini ilgilendirmez. Bütün ehl-i Sünnet mesheplerini ilgilendirir.

2. Hadis-i Şerifler bütün ehli sünnet mesheplerini ilgilendirir.

3. Ehl-i sünnet meshepleri ( Hanefi meshebi, Şafi meshebi, maliki meshebi ve Hanbeli meshebinden ibarettir.) Yani sünni cemaat dendiği zaman bu dört mesheb kasdedilir.

4. Ben Hanefi meshebine mensub bir müslümanım. ( Hanbeli olsaydım ne değişirdi ? merak ettim.) Sünni olan, ehl-i sünnet müslümanı için çok tehlikeli bir yaklaşım...

5. İmam Ahmed Bin Hanbel, bir milyona yakın hadis rivayet etmiştir. Bunlar Hz. Muhammed (S.A.V)'in sözleridir. Bunlardan bir tanesi de yukarıda nakledilen hadis-i şerif'tir.

6. Ben Hanefi meshebinden olduğum halde Şafii meshebine, maliki meshebine ve Hanbeli meshebine mensup müslüman kardeşlerimi sevgiyle kucaklarım. Çünkü Ehl-i sünnet inancım bunu gerektirir.

[erkişi]

Eğer samimi isen bu eklediğin sahih olmadığını söylediğim hadisi aç biraz da niyetini ve kimleri kasdettiğini anlayalım.

"hakan2034 den alıntı ." Hz. Ali şöyle devam etti: Dikkat edin, iki grup, benim hakkımda kendilerini gerçekten mahvedeceklerdir. Birisi sevenlerdir ki, beni bende olmayan şeylerle öveceklerdir. Diğeri de horlayanlardır ki, bana olan kinleri onları bana iftiraya zorlayacaktır. Bakın, ben peygamber değilim. Bana vahiy gelmez. Ama ben gücümün yettiği kadar Allah'ın kitabına ve Resulüllahın sünnetine uygun iş yaparım. Size Allah'a boyun eğmeyi emrettiğim sürece hoşunuza gitse de gitmese de bana boyun eğemek görevinizdir. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, I/160)

Buyur samimi müslüman kardeşim, o kadar güzel konular varken kendine seçtiğini kendin ayıkla.

[hakan2034]

yönetyrd´isimli üyeden Alıntı

Eğer samimi isen bu eklediğin sahih olmadığını söylediğim hadisi aç biraz da niyetini ve kimleri kasdettiğini anlayalım.

"hakan2034 den alıntı ." Hz. Ali şöyle devam etti: Dikkat edin, iki grup, benim hakkımda kendilerini gerçekten mahvedeceklerdir. Birisi sevenlerdir ki, beni bende olmayan şeylerle öveceklerdir. Diğeri de horlayanlardır ki, bana olan kinleri onları bana iftiraya zorlayacaktır. Bakın, ben peygamber değilim. Bana vahiy gelmez. Ama ben gücümün yettiği kadar Allah'ın kitabına ve Resulüllahın sünnetine uygun iş yaparım. Size Allah'a boyun eğmeyi emrettiğim sürece hoşunuza gitse de gitmese de bana boyun eğemek görevinizdir. (Ahmed b. Hanbel, Müsned, I/160)

Buyur samimi müslüman kardeşim, o kadar güzel konular varken kendine seçtiğini kendin ayıkla.

"Ben Ehl-i sünnet müslümanıyım" diyen hiçbir müslüman öyle anlamadığı hiçbir hadis-i Şerif-e "bu sahih değildir" gibi iddialarda bulunamaz.
Bulunursa ne olur ?
Çok eleştirdiğin, Kur'an-ı Kerim-i kabul etmeyen h.sadık'tan bir farkın kalmaz.

Bilindiği gibi,
Bir müslümanın Allah sevgisi, Peygamber sevgisi ve Sahabe sevgisi edebince ve adabınca olmalıdır.
Sahabeleri peygamberlerin üzerinde tutmak, peygamberleri haşa Allah sevgisinin üzerinde tutmak aklı başında bir müslümanın kabul edeceği bir durum değildir.

Hz Ali, Aşere-i Mübeşşere (cennetle müjdelenen)' den 10 kişiden birisidir.
Dünyada Hz. Ali'yi peygamber gibi hatta ilah yerine koyan insanlar vardır. Bu kesim bellidir.
Birde Hz.Ali'ye iftira eden, sahabeliğini inkar eden insanlar vardır. Bunlarda bellidir.

Bu iki grubun kendisini mahvettiği, hadis'te açık olarak beyan edildiği halde bu hadis'in sahih olmadığını söyleyebilme cesaretini kendinde görmen anlaşılır bir durum değildir.

Öyle laf atıp kaçmak yok!...
Sen hangi sınıfa giriyorsun?
Bu hadis-i şerif-e neye göre "sahih değildir" diyebiliyorsun ?

[erkişi]

Bu konuyu açan h sadık olduğu için cevap yazmıyorum. Bak mezhebler konusunu açtım gel orda sana cevap hakkım saklı. Sahih veya değil hadisler nasıl gruplanır sen bilmezsen olmaz, O zaman h sadıktan senin farkın kalmaz. Selametle.