Başbakan sözünün arkasında durmalı

[RABİA]

Pekin Olimpiyatları'nda yaşadığımız hayal kırıklığını anlatacak kelimeleri bulmakta zorlanıyoruz. Aslında hayal kırıklığı yerine 'Dibe vuran, iflas eden, yerlerde sürünen, bizi ele-güne rezil eden sporumuz' da diyebilirdik ama demiyoruz.
Baştan sona yanlışlarla, eksiklerle, ihmallerle dolu bir turnuvanın ardından ortaya çıkan tek sevindirici gelişme Başbakan'ın konudan duyduğu üzüntüyü dile getiriş şekli oldu. Sporcu bir başbakanın döneminde Türk sporunda görülen geri gidişin nedenlerini masaya koymadan sorulacak hesap peşinen söyleyelim yarar getirmeyecektir.

Yanılmıyorsak 17 devşirme sporcuyla Çin'e gittik ve şu ana kadar aldığımız madalya sayısı sadece 4; bir tane de garanti var; etti 5. Demek ki bizim karşı çıktığımız bazılarının ise bel bağladığı ithal sporcu tercihlerini bile doğru yapamamışız. Orada bile ne günü kurtarabilmişiz ne geleceğe güvenle bakmanın sağlam temellerini atabilmişiz. Naim Süleymanoğlu ayarında dev sporcuları bulabilmek tabiatıyla çok zor olsa da Elvanları, Ramazanları ciddi tetkiklerle veya paranın gücüyle Türk forması altında yarıştırmak pekala mümkün.

Çözüm spor teşkilatını, başarısız federasyon başkanlarını ve onların altında çalışanları görevlerinden almak ya da ilgili bakanın istifasını istemek değil elbette; ancak onların da önce mazeretlerin arkasına sığınmadan özeleştiri yapması, ardından da ölmek üzere olan sporumuzu ne şekilde tedavi edeceklerini açıklaması gerekiyor. Başbakan hesap sorarken dersini iyi çalışarak hesap sormalı; aksi takdirde iş temenniden ve göstermelik birkaç kurban vermenin ötesine geçmez, geçemez.

'Bizde neden Phelps yetişmiyor?' diye soruyor Başbakan; soru hem yanlış hem de gereksiz; tüm dünya 112 sene içerisinde tek Phelps yetiştirebilmişken onun benzerinin bu topraklardan çıkabileceğini düşünmek hayal sınırını dahi zorluyor. Hem sonra bizim şu noktada Phelps'lere ihtiyacımız yok ki! Bizim başarıya aç, kendine güvenen, kolay şımarmayan, topluma örnek model teşkil edebilecek sporculara ihtiyacımız var. Onlardan daha önce de sporu seven seyirciye ihtiyacımız var.

Şimdi bir an için hayal edin 2020 olimpiyatları İstanbul'da düzenleniyor ve örneğin jimnastikte bir sporcumuz altın madalya için Çinli rakibiyle çekişiyor. Çinli jimnastikçi gösterisine başlamadan salonu dolduran 25 bin seyirci onu alkışlar mı yoksa ıslıklar mı? Onların arasından kaçı 'İnşaallah yere düşer de bizimki şampiyon olur!' diye dua eder dersiniz? İsterseniz şöyle bir soru daha soralım: Beyzbol, çim hokeyi, eskrim, hentbol ve benzeri branşların yapıldığı salonlar ve sahalara kaç kişi gider dersiniz? Soruların cevabını bilmiyorsanız yahut da cevabınız olumlu değilse şuna emin olun ne bugün ne de gelecek yüz yılda olimpiyatları Türkiye'ye asla vermeyecekler! Sporu ve sporcuyu sevmeyen, varsa yoksa futbolla yatıp-kalkan bir ülkeye niye olimpiyat versinler ki!

Vakit geçirmeden ve oy kaygısına düşmeden belediyelerin futboldan elini-ayağını çektirecek düzenlemeler hayata geçirilmeli. Geçirilmeli ki belediyeler tüm güçlerini ve dikkatlerini amatör branşlara, tesisleşmeye verebilsin. İstanbul'dan Ankara'ya, Kayseri'den Kocaeli'ye varıncaya dek futbol denilen dipsiz kuyuya belediyelerin kaç trilyon parayı akıttıkları kabaca hesaplansa fena mı olur? Başbakan belediyelere 'Boş buldukları yerlere pota diksinler' derken haklı; ancak önce profesyonel spordan onları bir kurtarsın; sonra pota, kort, parkur istesin.

Konfiçyüs 'Olgun insan güzel söz söyleyen değil, söylediklerini yapan ve yapabileceklerini söyleyendir.' diyor; galiba sporun içinde yer alan olgun insan sayısını artırarak işe başlamak en akılcı yol!

FATİH URAZ
ZAMAN

ZAMAN GAZETESİ [İnternetin İlk Türk Gazetesi] *-*Başbakan sözünün arkasında durmalı

[orkuorkun]

sporcu secenlerin hangi kritere gore sectigine bakmali. eksik dusunce yok edilmeli, spor kamplarinin ideolojik yapisini iyi incelerseniz ,sporda siyaset dondugunu gorursunuz. oysa eskiden dengeler vardi ,radikalizm akimlariyla bozuldu. gayrimuslimler de bu ulke icin madalya kazanmisti. maneviyatla maddiyati karistirmamali. ikisi de lazim.
inanci kit olan ulkelerin sampiyon olmasi sasirtici degil mi, gormezden geliyoruz inadina.
85 milyonluk nufusu olan bir ulkede
Birde guney kore ye bakin ufacik bir ulke, turkiyenin japonyadan bir farki yok.mesela japonlar akil zeka yarismasinda birinci olur spordaki ile alakasi yoktur.
onlar beceriyor biz beceremiyoruz.
Olimpiyat yarislari Beden yarislaridir , bu kucuk ayrimi artik anlamaliyiz