Prens Ve Prensesler

[RABİA]

Olay Japonya'da geçiyor. Japonya'da 1947 tarihli yasalara göre kadınların tahta geçmesi yasaklanmış.

Hatta bu yasayla hanedanın kadınları evlenince sarayı terk etmek zorunda kalıyor; hak ve imtiyazlarını yitirerek sıradan bir vatandaş oluyormuş. Japonya Prensesi Sayako da geçtiğimiz yıllarda, Tokyo Belediyesi çalışanlarından Yoshiki Kuroda ile evlenerek sıradan bir vatandaş oldu. Japon yasalarına göre, evlenerek kraliyet ailesinden gelen ayrıcalıklarını kaybeden Sayako, saray dışı yaşama hazırlık için önce ehliyet kursuna gitti. Süpermarketlerde alışveriş pratikleri yaptı. Kataloglardan mobilya ve eşya seçti. Sayako, “İmparator bana şimdiye kadar kazandığım meziyetleri güçlendirmemi tavsiye etti. Gelecek hayatımla ilgili hala bilmediğim birçok şey var. Dolayısıyla bu tavsiyeye nasıl uyacağımı bilmiyorum” diye endişelendi. Prenses olarak yaşıyorsunuz. Araba kullanmamış, süpermarkete gitmemiş, alışveriş yapmamış, kişisel zevklerinizi ortaya çıkaracak hiçbir özgürlüğünüz olmamışken, günün birinde şaşalı sarayı bırakıp belediyede çalışan birine gönlünüzü kaptırıyorsunuz. Ardından belki de daha çok özgür olacağınız, benliğinizi bulacağınız bir evlilik yapıyorsunuz. Tam 36 yaşına kadar yaşamdan bihaber, evi yönetemeden ülkeyi yönetmeye aday olmak nasıl bir duygu acaba?

Japonya'daki prens ve prenseslerin yanı sıra ülkemizdeki bazı evlerde yetişen prens ve prensesleri düşündüm. Evlerinin kapısının dışındaki gerçek hayatla hiç yüzleşmemiş, dışarıda ne olup bittiğinin farkında olmayan bir prens ve prenses ordusu yetişiyor. Emeğin, alın terinin, özverinin, sabrın, zorluğun ve başarının ne olduğunu bilmeyen kişiler bunlar. Plajlarda kol kola, dudak dudağa, ne ülkenin yönetimi, ne de doğuda sel felaketinde yersiz yurtsuz kalmış insanlar onların umurunda! Aileleri tarafından pamuklara sarılıp büyütülen, hayatlarında hiç inisiyatif almamış, hiç yorulmamış bu kişiler, zamanı geldiğinde iş hayatına atılıyorlar... Bir de bakıyorlar ki, iş arkadaşları da kendileri gibi çok asil (!) kişilerden oluşuyor. Her iş yerinde, onlarca yüzlerce prens ve prenses! Evde rakipsiz olan bu kişilerin, iş hayatında tüm hevesi ve isteği aynı: “Saltanatlarını sürdürebilmek!”

Hiçbir zaman çalışmamış, odasını bile toplamamış, herhangi bir kuyrukta sıra beklememiş, terlememiş, hep hazıra konmuş, kendi ihtiyaçlarını kendi karşılamamış, hep ailesinden, başkalarından istemiş, hep istemiş! Bu kişilerden sonra da kalkıp iş yapmalarını, şirketlerini yönetmelerini bekliyor işverenler. Yaşamları boyunca vermediğimiz, hiç öğretmediğimiz şeyleri bekliyoruz onlardan. Oysa bilmiyoruz ki, onların kariyer planlarının başarısı, ailelerinin onları yetiştirme başarısına bağlı. Dünya değişiyor. Krallar, kraliçeler, prens ve prensesler artık masal ve tarih kitaplarını süsleyecekler! Gerçek yaşamın gerçek asilleri bundan sonra, insan olduğunu unutmayan ve üreten insanlardan oluşacak. Ya da üretmeyenlerin asalak oldukları bir dünyada daha da çok fakirleşeceğiz. Lafın kısası: Mehmet Akif’in dediği gibi;

Doğduğun zaman, sen ağlardın gülerdi âlem
Öyle bir yaşam sür ki, mevtin sana hande olsun halka matem...

Şaban Doğan - Düşünce Dünyası
Menemenin Sesi Gazetesi

[aliÖZDEMİR]

Evet toplumun önünde olanlar
yaşantılarına biraz daha fazla dikkat etmeleri gerekiyor....
Aç olanın yanında, arsızca mideyi tıkmak
adaba aykırı olduğunu aklı başında herkes bilir sanırım...


Kardeşimin emeğine sağlık....
ders alınacak bir paylaşım.