İnsan ancak, kendi vatanına kötülük yapabilir

[doğangüneş]

Ve bu bir özgürlüktür.

Vatandaşı olmadığınız bir ülkede, benliğinize yabancı kurallarla yaşamak zordur.

Her şeye azami dikkat edersiniz.


Ülkenin kendi vatandaşlarının bilmediği kadar çok kanun kural bilip onların olmadığı kadar devletlerine saygılı ve mesafeli bir yaşam biçimini, istem dışı sürersiniz.


İğretisinizdir.


Ürkeksinizdir.


“Aman başıma bir iş gelmesin de!” diyensinizdir.


Hastalandığınızda, anadilinizde değil de, öğrenilmiş bir dilde ağrınızı anlatmak için doktor karşısında ter dökerken, kendinizi inanılmaz yalnız ve güvensiz hissedersiniz.


Malesef başkasına gösterilen bunca özene tezat,


Vatanınıza dönünce, koyverir gidersiniz.


Hatadır bu; ama fark etmezsiniz.


Çünkü,


Kolaydır kendi ülkende dert anlatmak, yakınmak, kavga çıkarmak...


Rahat rahat naz edersiniz.


Kendinize “torpil” geçersiniz.


Ve biliyor musunuz...


Vatanınız size katlanır.


Sizi kırmaz.


Sizi bir çocuk gibi mazur görür, ayıbınızı yüzünüze vurup da sizi kapıya koymaz.

Tam tersine, bağrına basar.

Hatalarınızla sizi sarıp sarmalar.


Satmaz!


Yıllar geçer,


İçinizdeki memleket hasreti, sevgisi zerre kadar azalmaz.


Şarkılar bambaşka gelir, nağmeleri ağlayarak tellendirirsiniz.

Altın kafes misali işte...

“Vatanım!” dersiniz.

Neden mi uzattım yine?

“Humeyni’ yi sevmek ve sömürge olmayı tercih edebilmek” üzerine kafa patlattım da uzunca bir süre...

“Madem başka diyarlar bu kadar misafirperver, bu kadar büyük “özgürlük” tanıyor, madem orada insan kendi gibi olabiliyor, yaşayabiliyor; neden kişi orada yaşamayı denemiyor?”

“Neden insan, yine de kendi vatanında yaşamayı ve ölmeyi tercih ediyor?” demek geliyor içimden.

Demiyorum yine de.

Vatanımın çocuklarına gösterdiği hoşgörüyü, ben kimim ki başka bir çocuktan esirgeyeyim?

...

Hepimiz, eninde sonunda dönüp dolaşıp geleceğiz kürkçü dükkanımıza bir şekilde.

Garip...

İnsan herhalde,

Ancak kendi ülkesine karşı bu kadar acımasız olup böyle rahatlıkla dil uzatabilir.

Özgürlük böyle bir şey işte!

Ne ilginçtir ki,

Bu kadar laf edip beğenmediğimiz, kınadığımız,

Tenkit ettiğimiz Türkiyemize koşarak döneriz.

Ve yetmez,

O kendisini beğenmemenin moda haline getirildiği Atatürk’ ü yerden yere vurarız,

Kurduğu düzen sayesinde!

Gidip gurbet ellerde böyle ahkam kesemeyiz; çünkü sesimizi kestikleri gibi, kapı dışarı ediverirler, karga tulumba hem de.

Atatürk’ ü seversin sevmezsin, hadi o ayrı mesele...

Zorla güzellik olmaz.

Ama...

Sana kimliğini vermiş vatanına, sömürge olmayı kaftan biçemezsin bu şekilde!

Bana çok acı geldi.

Fikir özgürlüğü ayrı,

Konuşma özgürlüğü apayrı,


Yalan yanlış koşullandırılmış bilgiler üzerine vatanı satmak...

Olmadı.

Çok ağır geldi bana.

Taşıyamadım.

İnsan ne olursa olsun, bakmayın siz, yine de en çok kendi evinde özgür ve rahattır.

Hatırlatırım.

Bunları söylemek istedim sadece.

Yonca

“SakİNCE”

kaynak

[orkuorkun]

mantikli ,guzel bir yazi , insanin donecegi yer ozlemi yine kendi vatanidir.