Ne Yapmamak Gerekli?

[RABİA]

Bakınız... Ne yapmak gerektiği konusunda hepimiz farklı fikirler üretebiliriz. Ama bence asıl mesele “ne yapmamak” gerektiğinde hemfikir olmakta.Ki bence bütün öğretileri bu düşünce temeli üzerinde yükseltsek belki daha özgür ve daha olumlu bir insan modeline ulaşabiliriz.Çünkü İnsanın istekleri değişkenlik gösterebilir. Ama ne istemediğini bilmesi bence daha da önemlidir. Bundan da önemli olan bir başka şey var ki o da ne istemediğini dile getiriş biçimindeki incelik ya da kalınlık! ***“Namussuz olmak istemiyorum” diyebilirsiniz. “Onursuz olmak istemiyorum” diyebilirsiniz.“Bu dönem vekil olmak istemiyorum” ya da “mafyanın oyuncağı olmak istemiyorum” da diyebilirsiniz.“Alkolik olmak istemiyorum!” “Kumarbaz olmak istemiyorum.” “Egoist olmak istemiyorum.” “Terbiyesiz olmak istemiyorum.” “Kaba olmak istemiyorum.” Bunların hepsi bir tercih ve bir yaşam biçimidir. Sadece sizinle ilgilidir ve çevrenizi dolaylı olarak ilgilendirir. Kendinizle ilgili istemedikleriniz konusunda kendiniz için istedikleriniz kadar özgürsünüz. Ama başkalarını kapsayan istek ya da reddedişlerde biraz ağır olmak gerekir.

***“Kemal Tahir okuyanlardan hiç hoşlanmam!” gibi bir cümle aslında “Kemal Tahir okuyanlardan biri olmak istemiyorum” anl***** geliyorsa münasebetsiz “kalınlık” burada başlıyor.(Kategorizasyon Türkiye’de bir siyaset biçimidir. Onlar ve bizler diye yürüyen bu sınıflandırmanın son noktası türbanlılar-saçlılar oldu. Adeta Müslümanlar-Haçlılar... İyi ve kötüyü ayırt etmekte güçlük çeken bir topluma dönüşen bizler, “biz” ve “onlar”ın sınıflandırmasını şak diye yapabiliyoruz.)“Mercedes kullananlardan hiç hoşlanmam” cümlesi, Mercedes kullananları değersiz zenginler sınıfına sokup “onlardan biri olmak istemiyorum” demeye getiriyorsa, münasebetsiz “kalınlık”ta bir ihtisas söz konusudur (ki küçümsedikleri sınıftan çok daha aşağıya indirir burun kıvıran kişiyi).“Aşırı makyaj yapan kadınlardan hiç hoşlanmam” cümlesi, öyle yapan kadınların ucuz bulunduğunu ifade ediyorsa ve “o ucuzlukta bir kadını istemiyorum” anl***** geliyorsa bunu dile getirmek ucuz olanı pahalıya çevirmez. (Zaten kızınız, anneniz yani kan bağıyla bağlı olduğunuz veya yanınızda çalışan ve sizi temsil ettiğine inandığınız kişiler dışında kimseye böyle bir şey söylenmemeli.)Yani lafı uzattım ama...Demek istediğim şu ki dile getirilmiş “istemiyorum”lar ve “hayır”lar mızmız şımarıklıkların değil sadeleşmeye yürüyen olgunlukların sebebi olmalı. Yani kişisel beğeniler insan sınıflandırmaya kadar yürümemeli. Ama ne yazık ki öyle...***Starbucks’da, önümde kahve almak için üç yeni ergen kız bekliyor. Taş çatlasın on dört yaşındalar. (Kollarına taktıkları o çantalardan birini alabilmem 31. yaşıma denk gelmişti.) Bu küçük kadınların uzun saçlarına, kollarından sarkan çok pahalı marka çantalarına ve sesli harfleri uzata uzata konuşmalarına şahit olmaktan sıkılıyorum. Ya benim kızım da bir gün “onlardan” biri olursa diye korkuyorum. Geriye dönüp tepemde topladığım ıslak saçlarıma, makyajsız yüzüme ve üzerimdeki siyah eşofmana bakıyorlar. “Günaydın İclal Hanım, çekime mi gidiyorsunuz?” diye soruyor kasadaki güler yüzlü eleman. Kahvelerini beklemekte olan küçük kadınlar tebessümle bana bakıyor. Aslında omzumdaki çantadan tahmin etmeye çalışıyorlardı ve şimdi emin oldular: Ben “onlardan” biriyim. O halde beni selamlayabilirler.Arabaya binip yola çıktığımda içime işlemiş bu sınıflama illetinden nasıl kurtulabileceğimi düşündüm.Hâlâ “onlar” diye çalışıyordu kafam. “Türbanlı” onlar, “Etiler insanları” onlar, “şımarık zenginler” onlar, “küçük kadınlar” onlar, “sosyal faşistler” onlar, “vahşiler” onlar, “enteller” onlar...“Onlardan” biri olmak istemiyorum. Kişisel beğenilerim insanları sınıflamama sebep oluyor. Ben de “ev ödevi defterime” cezalıymışcasına bu yazıyı yazıyorum.“Ben insanları sınıflamak istemiyorum.” “Ben insanları sınıflayan insanlardan olmak istemiyorum.” Evet, tekrar ediyoruz... Neymiş; “beni kategorize etme, benle oynama; yaftayı yapıştırıp; bana isim koyma!”

İCLAL AYDIN