Derin'den..........Gerçek aşk var mıdır? Varsa, ne amaca hizmet eder.

[Mevt]

Ve hayatın devam ettiğine dair bütün söylem ve söylentiler. Aldatmanın en önemli bahanesi bunlar değil midir?

Bu araştırma; aşk acılarını biraz olsun hafifletebilmek, aşkı daha iyi anlayabilmek için yapıldı...

Derin'den...Gerçek aşk var mıdır? Varsa, ne amaca hizmet eder.







Bu sorunun cevabını kimse net olarak vermeyecektir, evet aşk vardır belki, ama

gerçek aşk. Açıkçası ben inanmıyorum, aşkın gerçekliğine, kalıcılığına, saflığına ya da bu tip zırvalıklarına. İki insan birbirini ne kadar çok severse sevsin, kimse karşısındakine ölene dek sadık kalamıyor. Bahsettiğimiz gerçek aşksa, ki öyle, en sıradan bir göz süzmeyi bile taşıyamaz bünyesinde. Eee hangimiz yakışıklı bir adam gördüğümüzde gözlerimizle yemiyoruz ki? Hadi o esnada tok numarasına yatıp almadık, adam gelip de ne kadar güzel bir bayan olduğumuzu söyleyese tersleyebilecek miyiz? Bir bakmışız ki, adamla inceden inceye flört durumları. Tabii sadece 10 dakika belki daha da az ama son derece masumane. Yani kıssadan hisse gerçek aşk kaldıramaz böyle durumları, o zaman gerçek aşk olmaz.

Şimdi gelelim hikayeme. Seneler önce çok yakışıklı bir genç tanıdım. O istedi benimle tanışmayı. Her şeye rağmen iyi ki de istedi. Onunla yıllarımı paylaştım ve kimseyi sevemeyeceğim kadar da sevdim. O varken yok gibiydi, yanımda başka birinin varlığı olduğunu bile unutuyordum. Çok zaman oldu, çünkü biz tektik. O başka biri gibi asla olamazdı. Başkaları gibi üzmezdi beni, en ufak sitemine kırılırım diye içine atardı dertlerini, üzülürüm diye ağlamayamazdı bile. Beni ölünceye dek seveceğine söz verdi, bana bir insanı sevmenin ne kadar güzel olduğunu öğretti. Ayrı şehirlerde okumamıza rağmen senenin 6 ayını benim yanımda benim evimde geçirdi. Hiçbir şey yapmadan, her gün benim okuldan gelmemi bekledi sadece. Bir gün bile sıkıldım dediğini duymamışımdır ya da bensiz çıkmak istediğini.

Çok düşündüm, "Acaba ne yaptım da bana bu kadar bağlandı" diye, kendisine de sormadım, biz birbirimize böyle sorular sormazdık hiç. "Hangimiz daha çok seviyor geyiğimiz" de olmadı ya da "biz ileride ne olacağız" durumları. Tanıştığımız gün aslında birbirimize söylemesek de, evlenmeye karar vermiştik. Çok sevdim anlayabiliyor musunuz? Onu annesinden bile çok sevdim. Yaşadığımız kentte sevdamıza şahit olmayan kimse kalmamıştır herhalde. Koskoca stadın tıklım tıkış dolu olduğu bir anda seyircilerin arasından fırlayıp mikrofonu solistin elinden kapan bir aşık sizce ne yapar? Evet tahmin ettiğiniz şeyi yapar, bir de ukalalık edip "Ben de seni seviyorum" diye haykırır. Seneler geçti, birbirimizi hep sevdik. Onun sevgisinin, ilgisinin azaldığını hissetmedim hiç. Sadece bir yaz...

Bir yaz ailemle yazlığımıza gittim, bir hafta sonra da o gelecekti. Ama işlerini halledemediğinden gelemedi bir türlü, çok bunalmıştı, tatil yapamıyordu. Seneler sonra ilk defa kavgalar başladı, güvensizlikler, hakaretler. Ve bir gün alyansımı kaybettiğimi ona söylediğimde sinirden bağırıpı çağırdı. Bana, en sevdiğine, kıyamadığına... Telefonlarımı cevaplamamaya baladı ve o gün kalkıp bulunduğu kente gittim. Ne arkadaşı açıyordu telefonunu, ne de o. Her zaman birlikte gittiğimiz cafeye gittim. (Ayrı hiç gitmemiştik oraya, sadece ikimiz birlikteyken gideceğimize söz vermiştik, orası bizimdi çünkü. İlk tanıştığımız sene her gün oraya giderdik, ne güzel günlerdi...) Ve gördüm onu, iki kız, üç erkek oturuyorlardı. Beni görünce dondu, öylece kalakaldı ve ben gidene kadar da hareket edemedi. Kızları tanıyordum ama yine de bir tanesine güvenmiyordum, zaten hissediyordum birtakım şeyler. Telefonda konuşurken öteki telefonu çalıyor, arkadaşları imalı sözler ediyor. Bir keresinde şüphelerimi söyledim ve ağır bir azar işittim. Böyle bir şeyi ona nasıl sorabilirmişim? Aman tanrım bu benim sevdiğim adam mıydı?

Akşam konuştuk, rastlaştıklarını söyledi. Alyans olayına kızgın olduğu için açmamış telefonunu, ama kızlardan biri benim suratıma bakamadı. Ne demekti bu, üstüne düşenmeye değer miydi? Bundan çıkarmam gereken bir sonuç var mıydı? Ve ben ne yaptım biliyor musunuz, ona inandım.

Bunalmıştı, ben orada tatil yaparken, o bu iğrenç kentte yapayalnız kalmıştı. O gece çok sarıldı, sımsıkı. Bilemezsiniz... Aradan 10 gün geçti, işleri yoluna koyduk, beraber gittik yazlığa. Aslında hiç adetim değilken, ilk defa mesajlarını okumaya karar verdim, sanırım Tanrı beni seviyor. Gitmeyenler kutusunda bir mesaj. "Kesin bana yollayacaktı" dedim içimden, başka kimle mesajlaşıyor ki...

Okudum... Ne yapmalıydım şimdi? Ağzımdan çıkan ilk kelime ne olmalıydı? Ağlayacak mıydım, kovacak mıydı, bağırıp çağıracak mıydım? Ne yapacaktım, inanır mısınız, mesajı sadece bir kez okuyabildim ve hafızamdan iki dakikaya kadar silindi. Şok dedikleri bu olsa gerek. Mesajda hatırladığım tek bir cümle var: "Eski sevgilin sevdiğim bir arkadaşım, bunu ona yapamam." Eee peki ben ne olmuştum, ben kimdin onun hayatında? Bu iğrençliği ben hak ediyor muydum, bana yapabilir miydi?

Sordum... Mesajını okuduğumu anlayınca yüzünü yastığa gömdü, "Yattım onunla" dedi. Birkaç arkadaş bize geleceklerdi, kapıyı açtığımda o da vardı, "git" diyemezdim. Çok içmişim, kız yatağa geldi.

"Tamam" dedim anlatma. Yıkılmış görünüyordu, durmadan ağlıyordu, valizini hazırlamaya başladı, ama tansiyonu düşmüştü, bayılmak üzereydi. Beni hak etmediğini söylüyordu sürekli. Bense dinleyemiyordum bile. Dünya başıma yıkılmıştı, inandığım tüm değerler kaybolmuştu bir anda, hayatımda son şiddetiyle bir deprem meydana gelmişti, bense enkazın altında öylece yatmış bağıramıyordum bile. Hayatta olduğumu gösteren tek işaret yanağıma akan göz yaşlarıydı. Senelerini verdiğin adam evlenmenize iki ay kala seni aldatsın ve sen bunu herkesten sonra öğren.

Gidiyordu işte, bir hata yapmıştı ve diyetini ikimiz de ağır ödeyecektik. Ama ben hazır değildim, hem yüzleşmeliydi, yok öyle kolay değildi işte. Bütün sorularıma cevap verecek, o yaraları da açtığı gibi kapamasını bilecekti. Kendimi ikna etmeliydim hala çok seviyordu beni, bensiz yapamayacaktı. Perişan halde yok olup gidecekti.

Kalması için uğraştım, ikna oldu, ikimiz de birbirimizin yaralarını sardık. Utanıyordu, gözlerime bakamadı bir müddet, elimi tutamadı. İkimizin de yardıma ihtiyacı vardı. Birbirimize yardım ettik. Sanki bizi üzenler başkalarıymış gibi birbirimizin omuzunda ağladık. Ve bir gün ona sordum, "mesajda niye öyle yazdın" diye. Kadının başka hiçbir bahaneyi kabul etmediğini söyledi, "ikinci kadın olmaya razıyım, yeter ki benimle ol" demiş. Halbuki evli bile değildik o zaman.

Onu affettim, tanıdığım herkes doğru bir karar verdiğimi düşünüyor. Ben de öyle, şimdi evliyiz olayın üzeriden 4 koca sene geçti. Her şey eski halinde artık. Ama gördüğünüz gibi gerçek aşk yok maalesef. Aşk, gerçek, yalan dinlemiyor.


bir kadının hayatından alıntı......

[blueice]

çok güzel bir hikaye herkes buna benzer şeyler yaşıyor malesef sadakat saygı sevgi raflarda bulunuyor şimdi insanlar herşeyini satılığa çıkarmış Allah kimseye yaşatmasın bunu ufacık bir hata aşkı gömüyor diri diri hele böyle birşey herşeyini alıp götürür insanın teşekkürler paylaşım için

[anarshe]

bu hikaye hicde yabanci oldugumuz bi hikaye degil bi cok yerde buna benzer hikaye okumusuzdur hepimiz...aska gelince zaten inanmam ask nedir ki?bu konu kimene gore sayfalar dolusu yazilar kimene gore beni alirsak tek kelime de kopekliktir!!!kaldiki aski yasamak yerine evime bi kopek alirim beslerim ,severim,oksarim,karnini doyururum,o bana bir iki kuyruk sallar,tavrasini yapmaz,kavga etmeyiz,guzel guzel yasariz:)...(yalniz buyuk kopek tercihimdir..su sevimli olanlar daha nankor..)yalniz ,ask diye bisey yoktur aliskanliklar vardir...bi insana alisirsin ve bu omur boyu gider sadece aliskanliktan ibarettir...sevgiye gelince sevmek kalicidir..soyleki kalici ,sevmek herkesi sevmektir...su icmek gibi dogal biseydir...ben annemi severim sigara icmeyi severim,cilek severim,viski tercihimdir yaninda uzumlu cikolata severim sevmek bole biseydir...hayatim boyunca birine seni seviyorum demedim kaldiki boyle banel cumleler hatta kuzum,canim,cicim,asktopikim,ballibocek..:P..vs.vs ...komikde..yani birine asiksan yada seviyorsan illa bu cumlellere mi ihtiyac duyulur...neyse bu biraz konuyu dagitti...ayrica ask gelip gecicidir..insanoglu koklar koklar yeni kokular koklamak da hakki(evlenmedigi surece yanlis anlasilmasin..kaldiki bi insan neden evlenir onuda anlamis degilimdir)diye dusunuyorum..SIKILMAK diye bisey vardir hergun konustugun birine alistigin birine herseyini bildigin birine daha nekadar asik olabilirsin ki...uzun sureli iliskileride anlamam ben hic biriyle 2-3yil cikarsin (hatta bunlari abartanlarda vardir 8 yil gibi) ve sonrada evlenirsin..boyle bi evlilikde nekadar saglikli iliski yada ask yasanabilirki...bu konu gercekten cok anlatilasi ve tartilasilasi bi konu oldugu gibi bende yazdikca yazarim (anarshe sus)sonuc olarak diyebilirim ki,gercek ask varmidir bence yoktur,olmamalidir da...efendim gecmis zamanalarimiz da kara sevdalar varmis,insanlar olurlermis hiym iste onlar gercektende ask mis dokunmadan,gormeden yasananlarmis...annem derdiki baban bana kara sevdaliydi kizim nasil karasevdali anne dedigimde,annem:biz babanla birbirimizi iki kere gorduk dedemin bahcesinde erik toplardi babani bikere oyle gordum, bide nisan taktilar bize orda gorustuk efendim evet haklisin bu zamanelerde kaldi ama ozamanlar insanlarda guzel duygular ,hisler,anlatilasi asklar varmis..insanlar ozamanlarda gercekten samimilermis,kotu niyet art niyet yokmus...konuyu ben iyice dagittim evet ole iste...su zamanda ask diye bisey yok hersey menfaat,kim kimden ne alirsa hesabi...zaten asik da olmayiniz efendim niye insan kendine aci cektirirki..ne aski , ne amaci..hayatin tadi varken,hayatin anlarini yasamak varken...heyyyy!!!!

[kAoSs]

yazını tebessümle okudum anashe..2 sene önceki halimi anlatmışsın yaklaşık olarak..senin kadar sert diildim ama inanmazdım aşka..yalan gelirdi dediğin gibi çok sahte aşkım canımlar..kimseye alışamıcaamı düşünürdüm ömrümü bi insanla geçiremiceemi..ama dediim gibi senin kadar da sert yaklaşmazdım :) şimdi ben sana ne desem yalan gelicek doğru..bi kulağından girip diğerinden çıkıcak..çünkü hakkaten insanın aşkı yaşaması gerekir..başına gelmeden anlamazsın derler ya aynen öle..eğer bi insanı (sen bayansın diye böle sölüorum ) annenin seni sevdiği gibi karşılıksız kıyamadan hakkaten sahiplenerek sevmeye başlıosan o zaman aşk gelmiş demektir..aşk dediğim senin de dediğin gibi günlük çıkar ilişkileri diil o eski dönem dediğin aşklardan..ancak bi iki kere görüp de falan fikrine katılmıorum..insanların birbirini tanıması gerekir evet bu 8 yıl çıktıktan sonra evlenmek diildir belki o da abartı gibi..yani o zaman sıkılma demeyelim ama alışkanlık halini alma olayı başlar gibi..ama 2 günlük tanığın bi insanla evlenmek de şansa güvenmektir bence..herneyse bunlar aslında kişiye özgü konular herkesin sevgi aşk alışkanlık kavramları çok farklı..benim anlatmak istediğim aşka bu kadar sert yaklaşman (aşık olmadım diosun ama ) belki bi yara belki de etrafında sıkça karşılaştığın yanlış ilişkilerdir bilemiorum..ama aşk güzel bişi sadece önyargılı yaklaşma derim ben sana umrunda olur olmaz sadece söylemek istedim :)zaten bi gazla bu kadar şey yazdım saçmaladıysam affola :)

[anarshe]

sevgili kaoss ,kesinlikle bunlari cok dikkatle okudum...sacmalama kismina gelince benim kadar guzel sacmalayan olamaz:) neyse sonuc olarak dedigin gibi keske diyorum yasamis olsaydim bi acisi beni yakmis olsaydi da ask neymis bi anlasaysim..bu ne yamanmis yahu..:)ole iste..gelir bi gun olmaz diye bisey yok tabi..ama aliskanliklar iste..oda SIkar beni...:)sagol sen cok incesin ve yuregini seviyorum...